دعانویس محمودآباد

در حالی که هنوز نیزه‌ای را که موجود در حال پیچ و تاب خوردن را از او دور می‌کرد، در دست داشت. در فضا، با دعانویس محمودآباد چشمانی که از وحشت شیشه‌ای شده بود، دو موجود مرد و رتیل غول‌پیکر انرژی مثبت به هم افتادند. صدای برخورد و ترک خوردن عجیبی به گوش رسید. آنها در تار عنکبوت زیر خود افتاده بودند. برل به انتهای وحشت رسیده بود. دیگر نمی‌توانست ترسی داشته باشد. دیوانه‌وار در حلقه‌های چسبناک تار عنکبوت عظیمی طلسم که او را محکم‌تر از همیشه به خود بسته بود، تقلا می‌کرد، در حالی که موجودی زخمی در فاصله نه چندان دوری از او از درد می‌لرزید با این حال موجودی زخمی که هنوز تلاش می‌کرد با نیش‌های سمی خود به او برسد برل به مرز وحشت رسیده بود.

دعانویس : او مثل دیوانه‌ها تقلا می‌کرد تا حلقه‌های دور خودش را پاره کند. بازوها و سینه‌اش از ماهی روغنی دعانویس چرب شده دعا بود و تار چسبناک به آنها نمی‌چسبید، اما پاها و بدنش با نخ‌های کشسانی که برای طعمه‌ای مثل او پهن شده بود، به طور جدایی‌ناپذیری به هم چسبیده بودند. لحظه‌ای از متون تاریخی درباره اعمال نمادین بحث می‌کنند. خستگی رمال مکث کرد. سپس در فاصله‌ی پنج یاردی‌اش، هیولای نقره‌ای و سیاه را دید که صبورانه منتظر جادو بود تا او خودش را خسته کند. رتیل لحظه را مناسب دانست. رتیل و مرد در نظرش یکی بودند، یک موجود در حال تقلا که به موقع در دامش افتاده بود.

دعانویس محمودآباد

آنها اکنون ضعیف حرکت می‌کردند. عنکبوت با ظرافت پیش می‌رفت، جثه‌ی عظیم خود را به چابکی در امتداد تار تاب می‌داد و پس از اینکه بی‌وقفه به سمت او می‌آمد، کابلی جادو سیاه را به سمت او پرتاب می‌کرد. بازوهای برل به خاطر پوشش چرب و روغنی که به آنها چسبیده بود، آزاد بودند. محمودآباد او آنها را وحشیانه تکان می‌داد و به هیولای بی‌رحمی که نزدیک می‌شد، جیغ می‌کشید. عنکبوت مکث کرد. آن بازوهای متحرک، آرواره‌هایی را تداعی می‌کردند که ممکن بود زخمی شوند یا سیلی بزنند. عنکبوت‌ها کم خطر می‌کنند. این عنکبوت هم از این قاعده مستثنی نبود. با احتیاط نزدیک شد، سپس ایستاد.

تارسازهایش مشغول شدند و با یکی از شش پایش که مانند بازو استفاده می‌شد، ورقه‌ای از ابریشم چسبناک را بی‌طرفانه روی رتیل و جادو شدن مرد پرتاب کرد. برل با کفنِ در حال قدیس پایین آمدن مبارزه سید و حاجی می‌کرد. او تقلا می‌کرد تا آن را کنار بزند، اما بیهوده جادو بود. در عرض چند دقیقه، دعانویس محمودآباد او کاملاً شیطانی در پارچه‌ای ابریشمی پوشیده شده بود که حتی نور را از چشمانش پنهان دین می‌کرد. او و دشمنش، رتیل غول‌پیکر، زیر یک پوشش بودند، هرچند رتیل به آرامی حرکت می‌کرد. رگبار متوقف شد. عنکبوت تار عنکبوت تصمیم گرفته بود که آنها درمانده هستند. سپس برل احساس کرد که طناب‌های تار عنکبوت کمی سست می‌شوند، زیرا عنکبوت برای نیش زدن و مکیدن شیره شیرین طعمه‌اش نزدیک شد.

دعا با نزدیک شدن وزن اضافی عنکبوت شکم سیاه، تار عنکبوت به آرامی شل شد. برل زیر پوشش احاطه کننده‌اش در سکوت فرو رفت. رتیل در زیر همان پوشش ابریشمی، از درد به نوک نیزه برل می‌پیچید. آرواره‌هایش را به هم زد و از شدت لرزش، نیزه را لمس کرد. برل دعا در خلسه‌ای از وحشت، ساکت بود. محمودآباد منتظر ماند تا نیش‌های سمی به او فرو شوند. او این فرآیند را می‌دانست. او دیده بود که عنکبوت‌های غول‌پیکر چگونه با فراغت خاطر طعمه خود را نیش می‌زنند و سپس بدون بی‌صبری عقب دعانویس می‌کشند تا سم کار خود را انجام دهد.

وقتی قربانی‌شان از تقلا باز می‌ایستاد، دوباره نزدیک می‌شدند و شیره‌ی شیرین بدنش را می‌مکیدند، ابتدا از یک نقطه و سپس از نقطه‌ای دیگر، تا اینکه موجودی که تا آن زمان سرشار از زندگی بود، به پوسته‌ای چروکیده و پژمرده ارواح شیاطین تبدیل می‌شد که شب هنگام از تار عنکبوت به بیرون پرتاب می‌شد. بیشتر عنکبوت‌ها خانه‌دارانی مرتب هستند که هر روز دام‌های خود را خراب می‌کنند تا از نو تنیده شوند. دعانویس محمودآباد موجود اهریمنیِ بادکرده و متأهل، با حالتی متفکرانه، دورِ پارچه‌ی ابریشمیِ درخشانی که هنگام سقوط مرد و رتیل غول‌پیکر از صخره، روی آنها انداخته بود، فرشتگان حرکت می‌کرد. حالا فقط رتیل به سختی تکان طلسم می‌خورد.

دعانویس جویبار بدنش با فرشته برآمدگی‌ای در پوششِ پوشاننده‌اش مشخص شده بود و در دعا نویسی حالی که هنوز با نیزه در اعضای حیاتی‌اش طلسم دست و پنجه نرم می‌کرد، ضربان دعا ضعیفی داشت. آن برآمدگیِ گرد و نامنظم، نقطه‌ی حمله‌ای برای عنکبوتِ تار عنکبوت فراهم می‌کرد. او کلیسا به سرعت به جلو حرکت کرد و نیش زد. رتیل که با این عذاب جدید، دوباره در عذاب فرو رفته بود، از شدت درد به خود می‌پیچید. پاهایش که هنوز به نیزه چسبیده بودند، بی‌هدف و با حرکاتی وحشتناک از درد و رنج هذیانی، به جادوگر بیرون پرتاب می‌شدند. برل وقتی یکی از آنها او را لمس کرد، جیغ زد و به خودش فشار آورد.

دست‌ها و سرش به خاطر چربی و روغنی که آنها را طلسم پوشانده بود، زیر پارچه ابریشمی آزاد بودند. او به نخ‌های دور خود چنگ زد و تقلا کرد تا خود را از همسایه مرگبارش دور کند. نخ‌ها پاره نشدند، اما از توسل هم جدا شدند و سوراخ کوچکی ظاهر شد. یکی کافران از اندام‌های ضعیف شده رتیل دوباره او را فرشتگان لمس کرد. با قدرت وحشت مطلق، خود را به عقب کشید و سوراخ بزرگتر شد. با تقلای دیگری، محمودآباد سر برل به فضای باز رسید و او به فاصله شش متر به علوم غریبه احضار فضایی باز خیره شد که تقریباً با بقایای کیتینی قربانیان سابق اسیرکننده فعلی‌اش فرش شده بود.

سر برل آزاد بود گشایش و سینه ذکر و بازوهایش. ماهی که از شانه‌اش آویزان بود، روغنش را بی‌طرفانه روی او ریخته بود. اما قسمت پایین بدنش توسط تله‌ی چسبناک عنکبوت تار عنکبوت محکم نگه داشته شده بود، تله‌ای بسیار سرسخت‌تر از هر تله‌ی پرنده‌ای که تاکنون توسط بشر ساخته شده است. دعانویس محمودآباد او لحظه‌ای ناامیدانه در پنجره‌ی کوچکش منتظر ماند. سپس، در فاصله‌ای کم، دعانویس پیکره‌ی عنکبوت غول‌پیکر را دید که صبورانه دعانویس نوشهر منتظر بود تا زهرش اثر کند و تقلای طعمه‌اش آرام شود. رتیل حالا دیگر چیزی جز لرزیدن نبود. به زودی آرام می‌شد و موجود شکم‌سیاه که در تار عنکبوت منتظر بود، برای گرفتن غذایش نزدیک می‌شد.

برل سرش را عقب کشید و با ناامیدی ماده چسبناک دور کمر و پاهایش را فشار داد. روغن روی دستانش مانع از چسبیدن آن به متون کهن آنها می‌شد و کمی تکان خورد. در یک لحظه، موکل جن برل فهمید. تعویذ دستش دعانویس محمودآباد را از روی شانه‌اش دراز کرد و ماهی چرب را گرفت؛ آن را از دوازده جا پاره کرد و خودش را با ترشحات فاسد شده آغشته کرد، رشته‌های چسبناک را از اندام‌هایش کنار زد و سطحی را که ماهی را از آن دور کرده بود، چرب کرد. او لرزش تار عنکبوت را حس کرد. برای عنکبوت، به نظر می‌رسید که سمش بی‌اثر شده است.

به نظر می‌رسید نیش دیگری لازم است. این بار نیشش را در فرشتگان رتیل خاموش فرو نمی‌کرد، بلکه هر جا که آشفتگی آشکار بود، نیش می‌زد و زهر کشنده‌اش را به برل می‌فرستاد. نفسش بند آمد و خودش را به سمت پنجره‌اش دعانویس هرمز کشید. انگار می‌خواست پاهایش را از بدنش جدا کند. محمودآباد سرش بیرون آمد، شانه‌هایش نیمی از بدنش از سوراخ بیرون بود. عنکبوت غول‌پیکر او را بررسی کرد و آماده شد تا لایه ابریشمی بیشتری از خود اعمال صالح را روی او بیندازد. تار عنکبوت‌ها فعال شدند و ماده چسبناک دور پاهای برل از بین رفت! او از دهانه بیرون پرید و به طرز ناخوشایندی و سنگینی روی زمین افتاد و روی پوسته کوچک شده یک سوسک پرنده که در دام افتاده مذهب و فرار نکرده بود، افتاد.

آیا طلسم وجود دارد در شهر محمودآباد

برل غلت شیطانی زد و سپس نشست. مورچه‌ای خشمگین و به طول یک پا، در حالی که آرواره‌هایش به طرز جادو سیاه تهدیدآمیزی باز شده بودند و شاخک‌هایش وحشیانه در هوا تکان می‌خوردند، در مقابلش ایستاده بود. صدای جیرجیر بلندی فضا را پر کرد. در اعصار گذشته، زمانی که مورچه‌ها موجودات کوچکی با طولی در حد کسری از اینچ بودند، دانشمندان فرهیخته به شدت در مورد اینکه آیا قبیله آنها فریاد می‌زند یا خیر، بحث می‌کردند. آنها معتقد بودند که شیارهای خاصی روی بدن حشرات، به سبک شیارهای روی جادو پاهای بزرگ جیرجیرک، ممکن است وسیله‌ای برای تولید صدایی بی‌نهایت کافر زیر باشند که گوش انسان قادر به شنیدن آن دعانویس نیست.

برل می‌دانست که این صدای جیرجیر توسط حشره‌ی مشکوکی که فرشتگان روبرویش بود ایجاد شده بود، هرچند هرگز از خود نپرسیده بود که چگونه شیوه‌های طلسم اغلب در منابع مختلف به طور متفاوتی توصیف شده‌اند. تولید می‌شود. این دعانویس محمودآباد فریاد برای احضار دیگران از شهرش استفاده می‌شد تا در سختی‌ها یا خوش‌شانسی‌هایش به او کمک کنند. صدای کلیک از فاصله‌ی پنجاه یا دعانویس بندر کنگ شصت فوتی به گوش می‌رسید. رفقا داشتند برای دعانویس کمک به پیشاهنگ می‌آمدند. بی‌ضرر بودند، مگر وقتی که مزاحمشان می‌شدیم البته به جز مورچه‌ی ارتشی تمام قبیله‌ی مورچه‌ها وقتی برانگیخته می‌شدند، بسیار قدرتمند بودند. کاملاً نترس، آنها می‌توانستند یک مرد را به زمین بیندازند و او را بکشند، همانطور که بسیاری از سگ‌های تریر روباه خشمگین سی هزار سال پیش این کار را می‌کردند.

برل بدون هیچ بحثی فرار کرد و نزدیک بود به یکی از کابل‌های مهار تار عنکبوت که لحظه‌ای پیش به سختی از آن دعا فرار کرده بود، برخورد کند. صدای گوشخراش پشت سرش را شنید که ناگهان فروکش کرد. مورچه، که مثل همه مورچه‌ها کوته‌بین بود، دیگر احساس خطر نکرد و با آرامش به کاری که برل متوقف کرده بود، یعنی یافتن لاشه‌ای خوراکی در میان بقایای وحشتناک زیر تار عنکبوت، پرداخت. لاشه‌ای که می‌توانست دعا نویسی ساکنان شهرش را سیر کند. برل چند صد یارد با سرعت پیش رفت و ایستاد. لازم بود که با احتیاط حرکت کند.