دعانویس آجین

به نظرش می‌رسید که جمجمه‌اش در طول این دو ضربان قلب شکافته دعانویس آجین خواهد شد. سپس جادو بی‌رمق دراز کشید و استراحت کرد. برای مدتی سکوتی کاملاً باورنکردنی حکمفرما شد. هر چهار نفر نفس نفس می‌زدند. هنی حالش بهتر از جو بود، اما رئیس بیشتر آسیب دیده بود. بدن کوچک مایک از همه بهتر این فشار را تحمل کرده بود و او بعداً با صدای بلند استدلال کرد که کوتوله‌ها به طور طبیعی طوری طراحی شده‌اند که کاوشگر فضا برای خویشاوندان جثه‌دارتر و کم‌توان‌تر خود باشند. پایان آن کشش یکنواخت و طاقت‌فرسا بی‌نهایت خوب بود، اما حس جدید به سختی خوشایند بود.

دعانویس : آنها هیچ وزنی نداشتند. انگار خودشان و کشتی اطرافشان با هم در پرتگاهی که حتماً ته دارد، سقوط می‌کردند. در واقع، آنها روح به بالا سقوط می‌کردند. اما آنها یک دلهره فیزیکی و خزنده را احساس می‌کردند لرزیدن از یک برخورد قریب‌الوقوع خیالی. آنها انتظار این حس را داشتند، اما برای اینکه درک شوند، بهتر نبود. جو انگشتانش را به آرامی خم و راست می‌کرد. او تکانی خورد و با عجله کافران آب دهانش را قورت داد. اما آن حس ادامه داشت. او خودش را از صندلی‌اش جدا کرد. بلند شد و به سمت سقف کابین شناور شد. اما البته سقفی وجود نداشت.

دعانویس آجین

همه راه‌ها رو به بالا و همه راه‌ها رو به پایین بودند. معده‌اش در یک حالت انقباض شدید، در تنش غریزی کسی که در حال سقوط آزاد است، منقبض شد. دعانویس آجین او از سقف فاصله گرفت و به طنابی که برای گرفتن چیزی آنجا گذاشته شده بود، گیر کرد. در حالی که غرق در این کار بود، متوجه نشد که پاشنه‌هایش به کدام سمت می‌روند. ناگهان متوجه شد که همراهانش، با نگاهی به او، سرشان را پایین انداخته و با چهره‌هایی خشک و مبهوت به او خیره شده‌اند. سعی کرد بخندد، اما در عوض آب دهانش را قورت داد. کنار دریچه‌های شیشه‌ای کوارتزی توقف کرد.

دستش شیاطین را جلوی نور خورشید نگرفت، اما کرکره‌های نورگیر را روی دریچه‌هایی که نور مستقیم خورشید را می‌پذیرفتند، جابه‌جا کرد. بعضی از دریچه‌ها همچنان روشن ماندند. از میان یکی از آنها، زمین را ظاهراً در فاصله‌ی دعا یک بازو، جایی دورتر، دید. نه بالا، نه پایین. درست از دعانویس جایی که بود. پر شد. تمام فضایی که دریچه نشان می‌داد. حرز توده‌ای غول‌پیکر از لکه‌ها و نقاط سفید و پشمالو بود که می‌توانستند ابرها باشند، و بین این سفیدی، رنگ سبز تیره و گلی رنگی وجود داشت که می‌توانست اقیانوس جادو سیاه باشد. با این حال، به نظر می‌رسید که خیلی خیلی آهسته از کنار پنجره سر می‌خورد.

دعانویس آجین او چیزی شبیه به برنزه شدن را بین ابرها دید و این رنگ از لبه‌ی میدان دیدش به سمت داخل حرکت کرد. ناگهان متوجه شد که آن رنگ چیست. او با حیرت عجیبی گفت: ما تقریباً از اقیانوس اطلس عبور کرده‌ایم. اما درست سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند بود که کشتی تقریباً نیم ساعت در هوا نمانده بود. آفریقا تازه دارد از پایین دیده می‌شود. ما باید حدود ۱۲۰۰ مایل ارتفاع داشته باشیم و هنوز هم به سرعت در حال افزایش ارتفاع باشیم. این محاسبه بود. دوباره نگاه کرد و سپس خود را به سمت دریچه‌ی مقابل کشاند. او تاریکی فضا را دید، که سیاهی مطلق نبود، زیرا فرشی از جواهرات بود.

دعانویس لیردف آنها از نظر تعداد و درخشندگی بی‌نهایت بودند و به نوعی رنگ‌های بسیار بیشتری نسبت به آنچه از زمین دیده می‌شد، داشتند. او صدای خرخر رئیس و آب دهان هنی را شنید. ناگهان متوجه دین شد که پاهایش به طرز مسخره‌ای در هوا معلق هستند، بدون هیچ ارتباط خاصی. دید که رئیس با احتیاط بلند شد و دسته‌های صندلی‌اش را همزاد گرفت. جو گفت: بهتر است به خورشید نگاه نکنم، هرچند که من محافظ‌های نور را به چشم زده‌ام. رئیس سر تکان داد. محافظ‌های نور، بیشتر گرما و مقدار بسیار زیادی از شماره ملا اشعه ماوراء بنفش خورشید را از چشم فرشتگان دور نگه می‌داشتند.

دعانویس آجین اما با این حال، نگاه کردن مستقیم به خورشید به راحتی می‌توانست منجر به آفتاب سوختگی شبکیه شود شیاطین که می‌توانست به نابینایی منجر شود. بلندگوی پشت صندلی جو با صدای تق تق شروع به کار کرد. به نظر می‌رسید که وزن دیافراگمش در سه برابر گرانش، صدایش را خفه کرده است. حالا با صدای نامفهومی، بدون هیچ وزنی، شروع به کار کرد. مایک دکمه‌ای را زد و پیام را گرفت. او با بی‌تفاوتی گزارش داد: جو، مخابرات می‌گوید رادار می‌گوید ما درست در مسیر هستیم و سرعتمان هم مناسب است. تا یک ساعت و سی و شش دقیقه دیگر جادو کهن به حداکثر ارتفاع خواهیم رسید.

پس باید علوم غریبه در فاصله‌ی محاسبه‌شده‌ای از سکو باشیم. جو با بی‌تفاوتی گفت: خوبه. او چشمانش را به زمین دوخت. آنها با سرعت و ارتفاعی خارق‌العاده در حرکت بودند. تنها چهار انسان قبل از آنها به آن رسیده بودند. آن سوی دریا که همان ساحل آفریقا بود، با کندی شگفت‌انگیزی به سمت مرکز آنچه او می‌توانست ببیند، می‌خزید. جو به صندلی‌اش برگشت. البته نمی‌توانست راه برود. شناور شد. آجین با اعتماد به نفسی دلنشین خودش را به آب انداخت. اشتباه کرد. داشت از کنار صندلی‌اش شناور دعا می‌شد که دستش را پایین آورد و این باعث شد بدنش بچرخد و به طرز وحشیانه‌ای دعا نویسی تلوتلو خورد.

دعانویس لالجین در حین عبور، پشتی صندلی را گرفت، سپس آن را نگه داشت و متوجه شد که در حال پشتک زدن با وقار و متانت است. در نهایت در دعا نویسی موقعیتی به طرز شگفت‌انگیزی احمقانه قرار گرفت، پشت گردنش به پشتی صندلی چسبیده بود، دعانویس آجین بازوهایش در شیطانی موقعیتی بسیار کشیده برای نگه داشتن او در آنجا قرار داشتند طلسم نویس و پاهایش در فاصله حدود یک و دعاگر نیم متری عرشه کابین دعانویس را لمس می‌کردند. هانی سبزه به نظر می‌رسید، شیطان اما با صدای گرفته‌ای گفت: جو، منو خندون نکن—نه وقتی که دلم اینجوریه! احساس بی‌وزنی به طرز غیرمنتظره‌ای دلهره‌آور بود. جو خیلی آهسته چرخید، در حالی که پاهایش به طرز ناشایستی با لگدهایی کاملاً ناخواسته شناور بودند.

وقتی خودش فرشته جادو دعا را به صندلی کشید و دوباره کمربندش را بست، نفس نفس می‌زد. او در حالی گشایش که هدفونش را سر جایش می‌گذاشت فرشتگان به مایک گفت: من بخش ارتباطات را برمی‌دارم. مایک با اکراه، حرفش را عوض کرد. او به طور خلاصه گفت: کنمور به بخش ارتباطات گزارش می‌دهد. ما شتاب‌گیری برخاستن جفت روحی را تمام کرده‌ایم. شما مسیر و سرعت ما را دعانویس دارید. دستگاه‌های ما… او از کنار مجموعه‌ای از ابزارها که پیش رویش علوم غریبه بود، گذشت و مشخصات هر کدام را ذکر کرد. به نوعی، نمادگرایی مربوط به طلسم ممکن است معانی متعددی داشته باشد این اولین سفر یک کشتی به سکو، آجین جنبه‌هایی از خنثی‌سازی بمب را داشت.

محاسبات مفید بودند، اما مشاهدات ضروری بودند. او مجبور رمال بود تمام جزئیات وضعیت کشتی و تمام اطلاعات مربوط به ابزارها را گزارش دهد، زیرا هر چیزی ممکن بود در هر لحظه خراب شود. هر چیزی که خراب می‌شد، می‌توانست کشنده باشد. بنابراین هر ذره از داده‌ها و هر اقدام احضار مورد نظر باید در دسترس می‌بود. رکورد. سپس، اگر اتفاقی بیفتد، کشتی بعدی که این سفر را دعانویس سردشت انجام می‌دهد ممکن است از همان فاجعه جلوگیری کند. زمان گذشت. نماز خواندن زمان زیادی. احساس سقوط بی‌پایان ادامه داشت. آنها می‌دانستند که چیست، اما برای تحمل آن باید مدام به علتش فکر می‌کردند.

جو متوجه شد که طلسم اگر ذهنش کاملاً روی چیز دیگری متمرکز شود، دوباره به وحشت و احساس سقوط برمی‌گردد. اما خدمه‌ی سکوی فضایی که حالا هفته‌ها بیشتر طلسمات از دعانویس آجین جو در فضا بود گزارش دادند که به مرور زمان، تا حدودی به آن عادت می‌کنند. حداقل فرشتگان در بیداری. خواب موضوع دیگری بود. آنها ۱۶۰۰ مایل ارتفاع داشتند و همچنان به سمت بالا دعانویس و پایین می‌رفتند. زمین از دریچه‌ها هنوز توده‌ای کاملاً غول‌پیکر و برآمده بود که ابرهای دعانویس آن بر فراز لکه‌های پهناوری که دریاها و آجین خشکی‌های آن بودند، لکه‌دار شده بودند. شاید آنها به دنبال شهرها می‌گشتند، اما در تلسکوپ فقط لکه‌هایی بیش نبودند.

بهترین استاد دعا در شهر آجین

وظیفه آنها اکنون این بود که منتظر بمانند تا مدارشان مطابق با مدار سکو خم شود و آنها به قرار ملاقات خود برسند. قمر ​​مصنوعی پشت سر آنها در حال چرخش بود و فقط یک ربع دایره به دور زمین در پشت سر آنها جادو قرار داشت. سرعت آنها بر حسب مایل در ثانیه، در حال حاضر بیشتر از سرعت سکو بود. اما آنها در حال بالا رفتن بودند. آنها هنگام بالا رفتن سرعت خود را کاهش می‌دادند. وقتی جادو مسیرشان موکل جن با مسیر کافران سکو تلاقی می‌کرد، دو سرعت باید دقیقاً برابر می‌بودند. صدای سرگرد هولت از طریق تلفن گویا پخش شد.

جو ، با لحنی خشن گفت، خبر خیلی بدی دارم. چند دقیقه بعد از بلند شدنت، پیامی از سازمان اطلاعات مرکزی آمد. من آه به همراه سالی، پیشرفتت را دنبال می‌کردیم. تا الان پیام را رمزگشایی نکرده بودم. اما سازمان اطلاعات مرکزی اطلاعات دعانویس آجین قطعی دارد که بیش از ده روز پیش آه آجین دشمنان پروژه اکتشاف فضایی ما حتی با یک پرتو باریک به سفینه فضایی کوچک، کافر سرگرد هولت دعا نام کشوری را که همه می‌دانستند به شدت مصمم است اکتشاف فضایی را توسط هر کسی جز خودش نابود کند حداقل یک موشک با قابلیت رسیدن به مدار سکو را با محموله‌ای که می‌تواند یک بمب اتمی باشد، تکمیل کردند.

اعتقاد بر این ابجد است که بیش از یک موشک تکمیل شده است. همه کلیسا به یک ایستگاه پرتاب ناشناخته ارسال شدند. جو گفت: دعانویس نه چندان خوب. مایک وقتی جو جایش را گرفت، پستش را ترک کرده بود. دعا حالا او طلسم با سرعتی سرسام‌آور در هوای کابین پرواز می‌کرد.