دعانویس اربطان

تصاویر و داستان‌های آنها به چیزهایی بپردازد که پیرمردان و جادوگران آنها را تأیید می‌کنند. بیش از هر زمان دیگری از آنها خواسته می‌شود که آداب و رسوم قبیله خود را، برخلاف آداب فرشتگان و رسوم سایر قبایل انسان‌ها یا فرشتگان، گرامی بدارند و ستایش کنند. فصل دوم چه کسی مالک هنرمندان است؟ اشکال دعانویس اربطان هنری که پسران و نوادگان اوگی ابداع کرده‌اند، بسیار متنوع سید و حاجی آداب و رسوم آیینی در سنت‌های مختلف متفاوت است و گوناگون است؛ اما از میان همه این اشکال، آن که بیش از همه ما را خسته می‌کند، تمثیل است داستان کوچکی که به منظور نشان دادن درسی ویژه ساخته شده است. بنابراین، من فوراً اوگی و پسران و نوادگانش را کنار می‌گذارم و به زبان ساده می‌گویم که این کتاب مطالعه‌ای است درباره هنرمند در رابطه‌اش با طبقات مالک.

دعانویس : اعمال مربوط به جادو تز دعانویس آن این است که از سپیده دم تاریخ بشر، راه افتخار و موفقیت در هنرها از طریق خدمت و تجلیل از طبقات حاکم بوده است؛ سرگرم کردن آنها، خوشایند کردن آنها برای خودشان، و آموزش رعایا و بردگانشان برای احترام به آنها. در سراسر این کتاب، کلمه هنرمند نه به معنای محدود رایج در آمریکا، یعنی به عنوان مردی که نقاشی می‌کشد و مجلات را مصور می‌کند، بلکه به معنای گسترده آن به کار رفته است.{۸}به عنوان کسی که زندگی را به صورت تخیلی با هر وسیله‌ای، چه تصویر یا مجسمه یا شعر یا آهنگ یا سمفونی یا اپرا یا نمایش یا رمان، بازنمایی نسخ خطی می‌کند.

دعانویس اربطان

قصد من این است که این هنرمندان را از دیدگاهی کاملاً جدید، تا جایی که می‌دانم، مطالعه کنم؛ بپرسم که چگونه امرار معاش می‌کنند و برای آن چه می‌کنند؛ جیب‌هایشان را زیر و رو کنم و ببینم چه چیزی در شماره ملا آنها هست و از کجا آمده است؛ رمل سوالی دعا نویسی را که قبلاً از کشیشان و واعظان، سردبیران و روزنامه‌نگاران، رؤسای دانشگاه‌ها و اساتید، سرپرستان مدارس و معلمان پرسیده شده است، برایشان مطرح کنم دعانویس اربطان چه کسی مالک شماست نماز خواندن و چرا؟ این کتاب تفسیری از هنر از دیدگاه مبارزه طبقاتی ارائه می‌دهد. آثار هنری را به عنوان گشایش ابزار تبلیغ و سرکوب، که توسط طبقات حاکم جامعه به کار گرفته می‌شوند؛ یا به عنوان سلاح حمله، که توسط طبقات جدیدی دعا که به قدرت مذهب می‌رسند، به کار همزاد گرفته دعا می‌شوند، مطالعه خواهد کرد.

این کتاب هنرمندانی را که توسط مرجع انتقادی شناخته و مورد احترام قرار گرفته‌اند، بررسی می‌کند و می‌پرسد که تا چه حد خدمتگزار اعتبار طبقه حاکم و ابزار امنیت طبقه حاکم بوده‌اند. همچنین هنرمندان شورشی را که در خدمت اربابان خود کوتاهی کرده‌اند، مورد بررسی قرار می‌دهد و می‌پرسد که چه تاوانی برای شورش خود جادو سیاه پرداخته‌اند. هدف این کتاب بررسی کل فرآیند آفرینش هنری و قرار دادن کارکرد هنر در ارتباط با سلامت عقل، سلامت و پیشرفت بشر است. این کتاب تلاش خواهد کرد تا معیارهای جدیدی را در هنرها وضع کند و بسیاری از معیارهای پذیرفته شده فعلی را دگرگون سازد.

بخش بزرگی از گنجینه‌های هنری جهان به زباله‌دان منتقل خواهد شد و بخش بزرگ‌تری از دعانویس قفسه‌های ادبیات به قفسه‌های تاریخ کتابخانه‌های جهان منتقل حرز خواهد شد. نویسنده از کودکی بیشتر عمر خود را در هنر جهان گذرانده است. سی سال است که کافر آگاهانه آن را مطالعه می‌کند و جادو بیست و پنج سال است که در ذهن خود به نظراتی که در اینجا ثبت شده است، شکل می‌دهد؛ آنها را با آثار هنری که خود خلق کرده و با جریان آثار دیگران که از ذهنش عبور کرده، آزمایش و اصلاح می‌کند. تصمیمات او مانند یک هنرمند فعال است، دعانویس اربطان کسی که مایل به آزمایش و اشتباه برای خودش بوده است، اما شناخت و قضاوت در مورد بهترین دستاوردهای جهان را نیز وظیفه خود قرار داده است.

نتیجه‌ای که او به آن رسیده این است که بشر امروز گرفتار افسون برداشت‌های کاملاً نادرستی از چیستی و چگونگی هنر است؛ برداشت‌هایی کاملاً شرورانه و نادرست.{۹}استانداردهای وارونه زیبایی و وقار. ما شش مقدس دروغ بزرگ هنری را که اکنون در جهان رواج دارند و در این کتاب مورد بحث قرار خواهند گرفت، فهرست می‌کنیم: دروغ شماره جادو یک: دروغ هنر برای هنر؛ این تصور که غایت هنر در اثر هنری است و تنها وظیفه هنرمند، کمال فرم است. نشان داده خواهد شد که این دروغ، مکانیسم دفاعی هنرمندانی است که به سمت نطفه می‌دوند و رواج آن به معنای انحطاط است، کافر نه فقط در هنر، بلکه در جامعه‌ای که چنین هنری در آن ظهور می‌کند.

دروغ شماره دو: دروغ خودپسندی هنری؛ این تصور که هنر چیزی مرموز، برای عده‌ای قلیل، و کافر خارج از درک توده مردم است. نشان داده خواهد شد که به جز چند استثنای خاص، هنر بزرگ همیشه هنر متون کهن مردمی بوده است و هنرمندان بزرگ مردم را تحت تأثیر قرار داده‌اند. دروغ شماره سه: دروغ سنت هنری؛ این تصور که هنرمندان جدید باید از مدل‌های رمال قدیمی پیروی کنند و از هنرمندان کلاسیک یاد بگیرند که چگونه کار کنند. نشان داده خواهد شد که فرشتگان هنرمندان جفت روحی سرزنده تکنیک خودشان را می‌سازند؛ و اینکه تکنیک امروزی به مراتب برتر از تکنیک هر دوره هنری قبل از خود است.

دروغ شماره چهار: دروغِ هنرِ آماتور؛ دعانویس اربطان این تصور که هدف هنر سرگرمی و سرگرمی، فرار از واقعیت است. نشان داده خواهد شد که این دروغ محصولِ حقارتِ ذهنی است و هدفِ واقعیِ هنر تغییرِ واقعیت است. دروغ شماره پنج: دروغِ منحرفِ هنر؛ این تصور که هنر هیچ ربطی به مسائل اخلاقی ندارد. نشان داده شیاطین خواهد شد که همه هنرها با مسائل اخلاقی موکل جن سروکار دارند؛ زیرا هیچ سؤال دیگری وجود ندارد. دروغ شماره شش: دروغ منافع شخصی؛ این تصور که هنر، تبلیغات را مستثنی می‌کند و هیچ ارتباطی جادوگر با آزادی و عدالت ندارد. با در نظر گرفتن این موضوع بدون ابهام، تأکید می‌کنیم: تمام هنر نوعی تبلیغ است.

این تبلیغ، جهانی دعانویس دعا نویسی و اجتناب‌ناپذیر است؛ گاهی ناخودآگاه، اما اغلب آگاهانه. به عنوان تفسیری بر مطلب فوق، اضافه می‌کنیم که وقتی هنرمندان یا منتقدان هنری دعانویس اربطان ادعا می‌کنند که ذکر هنر، تبلیغات را مستثنی می‌کند، منظورشان این است که نوع تبلیغات آنها هنر است و انواع دیگر تبلیغات، هنر نیستند. دعانویس ارتدکس بودن، عقیده‌ی من است و دگراندیشی، عقیده‌ی دیگران.{۱۰} به عنوان توضیح بیشتر، توضیح می‌دهیم که کلمه اخلاق به معنای رایج آن، به عنوان مجموعه‌ای از قوانین که شما را از دزدیدن کیف همسایه یا همسرش منع می‌کند، استفاده نمی‌شود. اخلاق علم رفتار شیاطین است؛ و از آنجایی که تمام شیطانی زندگی رفتار است، نتیجه می‌شود جادو که تمام هنر چه بداند چه نداند به این سوال می‌پردازد که چگونه شاد باشیم و چگونه انرژی مثبت امکانات شیطانی روح انسان را شکوفا دعانویس قزوین کنیم.

برخی از هنرمندان خویشتن‌داری و برخی تن‌پروری را موعظه اعمال صالح می‌کنند؛ و هر دو واعظ هستند. برخی از هنرمندان می‌گویند که هدف هنر زیبایی است و آثار هنری زیبایی را برای نشان دادن حقیقت این آموزه خلق می‌کنند. وقتی چنین آثار هنری تکمیل می‌شوند، نمایش‌های زیبایی از این واقعیت هستند که هدف هنر تجسم ایده‌های هنرمند از حقیقت و طلسم رفتار مطلوب است. هنر چیست؟ ما تعریفی ارائه خواهیم داد و بقیه کتاب جادو کهن را برای اثبات آن به کار خواهیم گرفت. امیدواریم که آن را هم از نظر روانشناختی، با مشاهده فرآیند هنر در حین کار، و هم از نظر تاریخی، با طلسم تحلیل آثار هنری سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند اعصار، اثبات کنیم.

جادو برای شهر اربطان

ما ادعا می‌کنیم: هنر، بازنمایی زندگی است که توسط شخصیت هنرمند، به منظور تغییر شخصیت‌های دیگر، و برانگیختن آنها به تغییر در احساس، باور و عمل، اصلاح شده است. ما این سوال را مطرح می‌کنیم: هنر عالی چیست؟ ما پاسخ می‌دهیم: هنر دعا عالی زمانی تولید می‌شود که تبلیغ سرزندگی و اهمیت، با شایستگی فنی در هنر انتخاب‌شده همراه شود. به عنوان توضیح، اضافه می‌کنیم که اینکه آیا یک تبلیغ خاص واقعاً حیاتی و مهم است یا دعانویس خیر، سؤالی است که باید توسط تجربه عملی بشر تعیین شود. هنرمند ممکن است کاملاً متقاعد شده باشد که تبلیغ خاص او از اهمیت بالایی برخوردار است، در حالی که تجربه نژاد ممکن است ثابت کند که اهمیت کمی دارد؛ بنابراین، آنچه قرار بود یک اثر هنری والا باشد و قرن‌ها به عنوان یک اثر هنری والا در نظر گرفته می‌شد، به یک تکه آشغال و بی‌ارزش تبدیل می‌شود.

اما بگذارید هنرمند با تلاش روح خود و با شیاطین انضباط سختگیرانه تفکر سخت، مسیر واقعی پیشرفت را برای نوع بشر پیدا کند؛ بگذارید انگیزه‌های جدیدی را برای انسان‌ها آشکار کند تا به هیجان بیایند، خطرات جدیدی را که باید بر آنها غلبه کنند، فداکاری‌های جدیدی را که باید انجام دهند، شادی‌های جدیدی را که باید تجربه کنند؛ بگذارید خود را بر تکنیک هر یک از هنرها مسلط کند و آن تبلیغ را به طور کافی و حیاتی در مقابل همنوعان خود قرار دهد و به این ترتیب، و تنها به این ترتیب، می‌تواند آثار هنری واقعی و ماندگاری خلق کند.

پی‌نوشت آشکارا، همه اینها به معنایی که به اصطلاح تبلیغات داده می‌شود بستگی دارد. نویسنده فکر می‌کرد که می‌تواند به منتقدانش اعتماد جادو کند تا آن را در فرهنگ لغت جستجو کنند؛ اما در طول انتشار سریالی کتاب، شیطانی متوجه شد دعانویس اربطان که منتقدان همان تصور نادرست از این کلمه را که در طول جنگ جهانی رواج یافته بود، دارند این تصور خود نوعی تبلیغات است. شور و شوق نظامی ما البته تبلیغات شیاطین نبود، بلکه حقیقت و عدالت بود؛ اما چیزی تعویذ شیطانی و دشمن‌صفت به نام تبلیغات آلمانی در آن رخنه کرده بود؛ دعانویس اربطان و بنابراین این کلمه انگ دارد، و وقتی این کتاب آن را برای انواع محترمی از آموزه‌ها به کار می‌برد، منتقدان می‌گویند که ما معنای آن را بسط می‌دهیم.