دعانویس فریدونکنار

مقابل این موجود حریص فرار می‌کردند. پس از مدت‌ها، جزر و مد حیات زیر آب فعالیت خود را از سر گرفت. لاروهای سنجاقک که در حال جنب و جوش بودند، دوباره دعانویس فریدونکنار ظاهر شدند. لکه‌های کوچک نقره‌ای در معرض دید قرار گرفتند دسته‌ای از ماهی‌های ریز. یک اجنه غیر مسلمان ماهی بزرگتر ظاهر شد که به آرامی در آب حرکت می‌کرد. چشمان برل برق می‌زد و دهانش آب افتاده بود. دستش را دراز کرد و سلاح بلندش را به علوم غریبه سمت آب برد. سلاح به گشایش زحمت به آب رسید. ناامیدی وجودش را فرا گرفت، با این حال نزدیکی و عملی بودن ظاهری نقشه‌اش او را به ادامه‌ی کار ترغیب کرد.

دعانویس : او موقعیت را بررسی کرد. قارچ‌های قفسه‌ای زیر او بودند. او بلند شد و به نقطه‌ای درست بالای آنها رفت، سپس نیزه‌اش را به پایین فرو کرد. آنها در برابر نوک نیزه مقاومت می‌کردند. برل آنها را با پایش لمس کرد، سپس جرات کرد وزنش را روی آنها بیندازد. آنها او را محکم حرز گرفته طلسم بودند. او از صخره بالا رفت و روی آنها دراز کشید و مانند قبل از لبه نیزه به بیرون نگاه کرد. ماهی بزرگ، به اندازه بازوی برل، به آرامی کلیسا در زیر او به این سو و آن سو شنا می‌کرد. برل دیده بود که صاحب قبلی نیزه‌اش تلاش می‌کند آن را به سمت حریفانش پرتاب کند و می‌دانست که پرتاب نیزه ضروری است.

دعانویس فریدونکنار

او سلاح خود را روی قارچ‌های سمی امتحان کرده بود با آن تمرین کرده بود. وقتی ماهی در زیر او شنا می‌کرد، او به شدت به سمت پایین پرتاب می‌کرد. نیزه به نظر می‌رسید که وقتی وارد آب می‌شد خم می‌شد و با چند اینچ خطا جادو سیاه به هدف شیاطین خود می‌رسید، که باعث حیرت برل شد. دعانویس فریدونکنار جادوگر او بارها و بارها تلاش کرد. او از ماهی زیر پایش عصبانی شد که چرا از تلاش‌های او برای کشتنش طفره رفته بود. ضربه‌های دعانویس مکرر ماهی او را دست‌نخورده گذاشته بود، و ماهی بی‌احتیاط بود و حتی سعی شیاطین نکرد دعانویس مفاهیم طلسم سنتی در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند فرار دعانویس درگهان کند.

برل خشمگین شد. ماهی بزرگ درست زیر دستش قرار گرفت. برل با تمام قدرت به سمت پایین سید و حاجی فشار آورد. این بار نیزه که به صورت عمودی وارد می‌شد، فریدونکنار به نظر نمی‌رسید که دعانویس تنکابن خم شود. مستقیم پایین رفت. نوک آن به دعانویس فلس‌های شناگر زیرین نفوذ کرد و آن ماهی تنبل را کاملاً میخکوب کرد. غوغایی شروع شد. ماهی که برای فرار تقلا می‌کرد و رمل برل که سعی داشت آن را به سمت لانه‌اش بکشد، غوغایی بزرگ به پا کردند. برل از شدت هیجان، متوجه موج کوچکی در فاصله دور نشد. خرچنگ غول‌پیکر جذب این هیاهو شده بود و داشت نزدیک می‌شد.

دعانویس بستک نبرد نابرابر جادو کهن ادامه داشت. دعانویس فریدونکنار برل ناامیدانه به انتهای نیزه‌اش چسبیده بود. سپس لرزشی در تکیه‌گاه برل ایجاد شد، نیزه رها شد و با صدای مهیبی به درون نهر افتاد. برل با چشمانی باز، در حالی فرشتگان که با مرگ روبرو بود، به زیر آب رفت. و همین که غرق شد، چشمان کاملاً بازش چنگال‌های باز خرچنگ‌های عظیم‌الجثه‌ای را دید دعا که در مقابلش موج می‌زدند، آنقدر بزرگ که می‌توانستند با یک ضربه آرواره‌های تیزشان، عضوی را قطع کنند. دهانش را باز کرد تا جیغ بزند تقلیدی از جیغ‌های وحشتناک پدربزرگش که سال‌ها پیش توسط یک رتیل شکم‌سیاه گرفته شده بود اما هیچ صدایی از او بیرون نیامد.

فقط حباب‌هایی روی سطح آب شناور بودند. او با دستانش مایع بی‌حرکت را تکان داد او شنا بلد نبود. دعانویس موجود عظیم‌الجثه به آرامی نزدیک شد، در حالی که برل با درماندگی تقلا دعانویس می‌کرد. دستانش به جسم جامدی برخورد دعانویس نوشهر کرد و آن را با تشنج گرفت. ثانیه‌ای بعد، آن را بین خود و سخت‌پوست عظیم‌الجثه چرخاند. وقتی آرواره‌های قدرتمندش روی قارچ چوب‌پنبه‌مانند بسته شد، شوکی احساس کرد، سپس وقتی خرچنگ دریایی چنگش را رها کرد و قارچ قفسه‌ای به سطح آب آمد، احساس کرد که به سمت دعا بالا کشیده می‌شود. قارچ که زیر او جا باز کرده بود، هنگام سقوطش به زیر او حمل شده بود، و درست زمانی که بیشترین نیاز را داشت، در دسترسش قرار فرشتگان گرفته بود.

سر برل از آب بیرون آمد و تکه بزرگتری از قارچ را دید دعا نویسی که شماره ملا در همان نزدیکی شناور جادو بود. این تکه که به اندازه تکه‌ای که برل به آن اعتماد کرده دعانویس هشت‌بندی بود، به صخره‌های کنار رودخانه محکم نبسته بود، با فرو ریختن اولین تکه از جا کنده شده قدیس بود. فریدونکنار تکه بزرگتر از تکه‌ای بود که برل به آن چسبیده بود و در آب بالاتر شناور بود. برل خونسرد و با اعتماد به نفس وحشتناکی بود. آن را گرفت و تقلا کرد تا خودش را روی آن بکشد. وقتی وزنش روی آن افتاد، قایق کج شد و نزدیک بود واژگون شود، اما او توجهی نکرد.

با عجله و با دست و پا چنگ زد تا اینکه توانست خودش را از آب بیرون بکشد، آبی که برای همیشه ترسی خفیف از آن را با خود داشت. همین که خودش را روی سطح بالایی خزدار و نارنجی قهوه‌ای‌اش کشید، ضربه‌ی شدیدی به پایش خورد. خرچنگ، که از اینکه در قارچِ قفسه‌ای فقط یک لقمه تعویذ بی‌مزه دعانویس پیدا کرده بود، منزجر شده بود، با بی‌حوصلگی دعا به پای لول‌خورده‌ی برل در آب ضربه متون کهن زد. خرچنگ که نتوانست عضو گوشتی‌اش را بگیرد، شیاطین با ناراحتی و رنجش عقب‌نشینی کرد. و برل، بی‌سلاح و تنها، وحشت‌زده و در معرض خطر دائمی، بر روی کلکی سست متشکل از قارچی فاسد که به آرامی در آب شناور بود، در پایین دست رودخانه شناور بود.

او به آرامی در امتداد جریان رودخانه‌ای شناور بود که در آب‌هایش مرگ به طور نامرئی در کمین بود، در کرانه‌هایش خطر بود و بر فراز آن خطر با مذهب بال‌های طلایی بال می‌زد. دعانویس فریدونکنار مدت زیادی طول کشید تا او دوباره کنترل خود را به دست آورد، و وقتی این کار را کرد، اول به دنبال نیزه‌اش گشت. نیزه در آب شناور بود و هنوز ماهی‌ای را که صیدش جان برل را به خطر انداخته بود، میخکوب می‌کرد. ماهی حالا با شکم رو به بالا شناور بود و تمام زندگی‌اش از بین رفته بود. غریزه برل برای غذا آنقدر مصر بود که وقتی طعمه‌اش را دور از دسترسش دید، مشکلش را فراموش دعانویس عباس‌آباد کرد.

به آن خیره شد و دهانش آب افتاد، در حالی که قایق عجیب و غریبش به سمت پایین رودخانه می‌رفت و به آرامی در جریان آب می‌چرخید. او دعانویس کافر روی قارچ شناور دراز فریدونکنار کشید و تقلا کرد تا دستش را دراز کند و انتهای نیزه را بگیرد. کلک کج شد و نزدیک بود دوباره او را به دریا بیندازد. کمی بعد متوجه شد که یک طرف کلک راحت‌تر از طرف دیگر فرو می‌رود. البته این به دلیل ضخامت بیشتر و کافر در نتیجه خاصیت شناوری بیشتر قسمتی بود فرشتگان که در کنار سنگ‌های کنار رودخانه رشد کرده بود. برل متوجه شد که اگر سرش را به آن سمت دراز کند، در آب فرو دعانویس بندر کنگ نمی‌رود.

سپس به این دعانویس حالت جدید درآمد و منتظر ماند تا چرخش آهسته‌ی کشتی‌اش، نیزه را به دعا جادو سیاه او نزدیک کند. انگشتان و بازویش را دراز کرد، آن را لمس کرد و سپس گرفت. لحظه‌ای بعد، او تکه‌هایی از گوشت کنار ماهی را پاره می‌کرد و با لذت فراوان، آن توده روغنی را در دهانش می‌چپاند. فریدونکنار قارچ خوراکی‌اش را گم کرده بود. قارچ روی امواج چند یارد آن طرف‌تر می‌رقصید، اما برل با رضایت از آنچه داشت می‌خورد. او نگران آنچه پیش رویش بود نبود. آن در آینده قرار داشت، اما ناگهان متوجه شد که از سایا، دوشیزه قبیله‌اش که وقتی به او می‌نگریست، سعادت عجیبی بر او مستولی می‌شد، دورتر و دورتر می‌شود.

دعا برای شهر فریدونکنار

این فکر وقتی به طلسمات ذهنش رسید که شادی حاصل از دریافت بخشی از ماهی‌هایی که او صید کرده بود را در ذهنش مجسم کرد. ناگهان اندوهی گنگ وجودش را فرا گرفت. سرش را بلند کرد و با حسرت به کناره‌های رودخانه نگاه کرد. ردیفی طولانی و یکنواخت از قارچ‌هایی با رنگ‌های عجیب. نه سبز سالم، بلکه قارچ‌های کرم رنگ و کم‌رنگ، مقداری کپک نارنجی روشن، بنفش کمرنگ و بنفش، “زنگ‌های” کارمین روشن و کپک‌ها، که از لجن غلیظ در کناره‌ها پخش شده بودند. خورشید گوی آتشین نبود، بلکه صرفاً مانند یک تکه طلایی روشن در آسمان مه‌آلود می‌درخشید، روح تکه‌ای پیشینه تاریخی که مرزهایش قابل تعریف یا مشخص کردن نبود.

در نور صورتی کمرنگی که از هوا عبور می‌کرد، انبوهی از اشیاء پرنده دیده می‌شدند. گهگاه یک جیرجیرک ذکر یا ملخ پرواز گلوله‌مانند خود را از نقطه‌ای به نقطه دیگر انجام می‌داد. پروانه‌های عظیم‌الجثه با شادی بر فراز دنیای ساکت و به ظاهر بی‌جان بال می‌زدند. زنبورها با نگرانی در جستجوی گل‌های صلیبی شکل کلم‌های غول‌پیکر بودند. شیطانی گهگاه یک زنبور کمر باریک توسل با شکم زرد، هوشیارانه در هوا پرواز می‌کرد. برل با بی‌تفاوتی عجیبی آنها را تماشا می‌کرد. زنبورها به اندازه به‌روزرسانی‌های محتوای آینده ممکن دعانویس بابلسر است موضوعات مرتبط با طلسم را اصلاح کنند خودش دراز بودند. زنبورها، در نهایت، می‌توانستند با قد او برابری کنند. پروانه‌ها از موجودات کوچکی بودند جادو سیاه که به سختی می‌توانستند صورتش را سایه بیندازند تا موجودات غول‌پیکری که در چین‌های بال‌هایشان گم می‌شد.

و بالای سرش سنجاقک‌هایی بال می‌زدند که بدن‌های دراز و دوکی‌شکلشان سه برابر بدن خودش بود. برل همه آنها را نادیده گرفت. او آنجا دعانویس فریدونکنار نشسته بود، موجودی ناهمگون با پوست صورتی و موهای قهوه‌ای نرم، بر روی قارچی نارنجی که در میانه‌ی رودخانه شناور بود، شیاطین و سرشار از ناامیدی بود، زیرا جریان آب دعا نویسی او رمال عبادت کردن را برای همیشه از دوشیزه‌ای لاغر اندام از قبیله‌ی کوچکش دورتر و دورتر می‌کرد، دوشیزه‌ای که نگاه‌هایش آشوب عجیبی در سینه‌اش ایجاد می‌کرد. روز ادامه داشت.