دعانویس درود

جایگاهشان آموزش ببینند. در سال ۱۸۴۰، کمیته‌ای از شورای خصوصی آموزش و پرورش منصوب شد، اما در برابر روایت‌های تاریخی نمادگرایی آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند اراده اسقف‌های اعظم سر تعظیم فرود آورد و فرمان فرمانروایی خود را صادر کرد مبنی بر اینکه دعانویس درود هدف اول همه آموزش‌ها شیاطین باید تنظیم افکار و عادات کودکان توسط آموزه‌ها و احکام دین وحیانی دعا نویسی باشد. در سال ۱۸۵۰، لایحه‌ای برای آموزش سکولار به عنوان انتخاب بین فرشتگان بهشت ​​یا جهنم، خدا یا شیطان به کشور ارائه شد و محکوم شد. در سال ۱۸۷۰، فورستر، نویسنده‌ی لایحه‌ای که هنوز تصویب نشده بود، نوشت که در حالی که کشیشان در حال بحث بودند، فرزندان فقرا به وحشی تبدیل می‌شدند.

دعانویس : همانند آموزش، اصلاحات اجتماعی نیز چنین بود. در طول مبارزه برای لغو برده‌داری در مستعمرات بریتانیا، برخی از مشتاقان تلاش کردند این آموزه ارواح را جا بیندازند که غسل ​​تعمید مسیحی به سیاه‌پوستانی که آن را می‌پذیرفتند، رهایی می‌بخشد؛ در نتیجه، اسقف لندن فرمول استثمار جادو را وضع کرد: مسیحیت و پذیرش انجیل کوچکترین تغییری در مالکیت مدنی ایجاد نمی‌کند. گلدستون، که در عین حال که مذهبی نبود، دموکرات هم بود، درباره طبقات فرهیخته انگلستان چنین گفت: تقریباً در هر یک، اگر نگوییم در همه، از بزرگترین جنجال‌های سیاسی پنجاه سال گذشته، چه بر حق رأی تأثیر گذاشته باشند، چه بر تجارت، چه بر دین، چه بر نهاد بد و نفرت‌انگیز برده‌داری، و چه در هر موضوعی که به آن پرداخته‌اند، این طبقات مرفه، این طبقات تحصیل‌کرده، این طبقات صاحب‌نام در اشتباه بوده‌اند.

دعانویس درود

عموم کبیر عبارت این طبقات مذهبی را اضافه نکرد، زیرا خود او نیز به طبقات مذهبی تعلق داشت؛ اما مطالعه‌ی سوابق، این شکاف را پر خواهد کرد. کلیسا با تمام اقدامات اصلاحی که خود گلدستون انجام داد، مخالف بود. با لایحه‌ی اصلاحات سال ۱۸۳۲ مخالفت کرد. با تمام اصلاحات اجتماعی لرد سالزبری مخالفت کرد. دعانویس اقلید این مرد انگلیسیِ شریف شکایت داشت که در ابتدا فقط یک کشیش مذهبی ذکر از او جادو حمایت می‌کرد و تا پایان، فقط تعداد کمی از او حمایت کردند. او ابراز نگرانی و سردرگمی کرد که از کافر حمایت کفار و غیر اساتید؛ دعانویس درود مخالفت یا سردی از سوی جفت روحی مذهبیون یا سخنرانان برخوردار است.

شیاطین و تا به امروز نیز همینطور بوده است. در سال ۱۸۹۴، مجلس اسقف‌ها قاطعانه علیه قانون مسئولیت کارفرمایان رأی داد. مجلس اسقف‌ها با حکومت داخلی مخالفت کرد و آن را شکست داد؛ مجلس اسقف‌ها با حق رأی زنان مخالفت کرد و تا آخر علیه آن رأی داد. در مورد این نهاد، لرد دعانویس بندرعباس سالزبری، که خود از معتقدترین مردان انگلیسی دعانویس بود، عبارت واضحی به کار دعانویس برد: این آکواریوم عظیم پر از زندگی خونسرد. او به اسقف‌ها گفت که از موعظه کردن به آنها در مورد اصلاحات کلیسایی دست خواهد کشید، زیرا می‌داند که آنها هرگز شروع نخواهند کرد. یکی دیگر از اعضای اشراف بریتانیا، هون.

جیو. راسل، درباره سوابق و ماجراجویی‌های آنها نوشته است: آنها مدافعان استبداد، برده‌داری و فرشتگان قانون جزای خونین بودند؛ آنها مخالفان سرسخت هر اصلاح سیاسی یا اجتماعی بودند؛ و پاداش خود را از ملت خارج از پارلمان دریافت کردند. اسقف بریستول کاخش را غارت و آتش زد؛ اسقف لندن نمی‌توانست به موعظه کردن ادامه دهد، مبادا جماعت او را سنگسار کنند. درود اسقف لیچفیلد پس از موعظه در سنت برایدز، خیابان فلیت، به سختی جان سالم به در برد. اسقف اعظم هاولی، که برای اولین دیدار خود همزاد وارد کانتربری می‌شد، مورد توهین قرار اجنه غیر مسلمان گرفت، به او تف انداختند و او را از طریق یک مسیر غیرمستقیم، طلسم در میان نفرین‌های جمعیت، دعانویس درود به اداره امور دینی آوردند.

دعانویس سیستان و بلوچستان در ۵ نوامبر، مجسمه اسقف‌های اکستر و وینچستر در نزدیکی دروازه‌های کاخ خودشان سوزانده شد. کشیش اسقف اعظم هاولی شکایت کرد که یک گربه مرده به سمت او پرتاب شده است، در حالی که اسقف اعظم مردی با فروتنی رسولی پاسخ داد: “باید سپاسگزار باشید که گربه زنده‌ای نبوده است.” مردم برای این رفتارشان دلیلی داشتند همانطور دعا نویسی که اگر زحمت تحقیق را به خود بدهید، همیشه خواهید دید که دارند. اجازه دهید از یکی دیگر از اعضای طبقات حاکم انگلیس، آقای کنراد نوئل، نقل قول کنم که نمونه ای از رویه کلیسا و دولت در این دوره را پیشینه تاریخی ارائه می دهد: در سال ۱۸۳۲، شش کارگر کشاورزی در جنوب شیاطین دورست‌شایر، کلیسا به رهبری یکی از هم طبقه‌هایشان، جورج لاولس، که هر کدام ۹ شیلینگ در هفته دریافت می‌کردند، خواستار نرخ دستمزد ۱۰ شیلینگ معمول در آن منطقه شدند.

نتیجه، کاهش دستمزد به ۸ شیلینگ بود. به رئیس دادگاه محلی شکایت شد و او تصمیم گرفت که آنها باید برای هر مبلغی که اربابانشان به آنها پرداخت می‌کنند، کار کنند. کشیش که در ابتدا قول کمک داده بود، اکنون علیه آنها قیام کرد اعمال مربوط به جادو و اربابان فوراً دستمزد فرشتگان را به ۷ شیلینگ کاهش دادند مذهب و تهدید به کاهش بیشتر کردند. لاولس سپس یک اتحادیه کشاورزی تشکیل داد که به خاطر آن هر هفت نفر دستگیر، به عنوان محکوم با آنها رفتار شد شماره ملا و به دادگاه احضار شدند. درود کشیش زندان سعی کرد آنها را با فرشتگان قلدری وادار به اطاعت کند.

قاضی تصمیم گرفت آنها را محکوم جادو کهن کند و دستور داد که آنها به جرم شورش تحت قانون جورج سوم، که به طور ویژه برای رسیدگی به شورش دریایی در نور تصویب شده بود، دعانویس درود محاکمه شوند. هیئت منصفه بزرگ، زمین‌داران و هیئت منصفه کوچک، کشاورزان بودند. هم قاضی و هم هیئت منصفه از اعضای کلیسا از انرژی مثبت نوع غالب بودند. قاضی سخنان خود را اینگونه خلاصه کرد: نه به خاطر کاری که انجام متون کهن داده‌اید، یا اینکه بتوانم ثابت کنم قصد انجام آن را دارید، بلکه برای عبرت دیگران، وظیفه خود می‌دانم که حکم هفت سال حبس تعزیری از طریق دریای آزاد اعلیحضرت را برای تک طلسم تک شما صادر کنم.

کودکان خردسال رنج می‌کشند بنیانگذار مسیحیت مردی بود که در مورد کودکان تخصص داشت. او از اینکه سخنانش توسط آنها مختل شود، درود مقدس نمی‌ترسید، او آنها را زائد نمی‌دانست. او گفت: پادشاهی آسمان از چنین کسانی است؛ و کلیسای او وارث این سنت است بره‌های مرا سیر کنید. در اوایل قرن نوزدهم در بریتانیای کبیر کودکانی وجود داشتند و می‌توانیم با مراجعه به تاریخ صنعتی انگلستان گیبین ببینیم که با آنها چه می‌کردند: گاهی اوقات قاچاقچیان معمولی جای فرشتگان تولیدکننده را می‌گرفتند و تعدادی از کودکان را به یک منطقه کارخانه‌ای منتقل می‌کردند و آنها را در آنجا، عموماً در یک زیرزمین تاریک، نگه می‌داشتند تا زمانی که بتوانند آنها را به طلسم نویس جادو شدن صاحب کارخانه‌ای که نیروی کار نداشت تحویل دهند، که می‌آمد و قد، قدرت و توانایی‌های بدنی آنها را بررسی می‌کرد، دعانویس درود دقیقاً مانند برده‌داران در بازارهای آمریکا.

پس از آن، کودکان صرفاً در اختیار صاحبان خود بودند، ظاهراً به عنوان کارآموز، اما در واقع به عنوان برده‌های صرف، که هیچ دستمزدی دریافت دعانویس درود نمی‌کردند و حتی ارزش نداشت که به درستی غذا و دعانویس لباس تهیه کنند، زیرا بسیار ارزان بودند و جای آنها به راحتی قابل تهیه بود. اغلب توسط مقامات محلی ترتیب داده می‌شد تا از شر افراد کودن خلاص شوند، که یک احمق طلسم توسط صاحب کارخانه جادو سیاه به همراه هر بیست کودک عاقل گرفته شود. کافران سرنوشت این احمق‌های بدبخت حتی بدتر از دیگران بود. راز پایان نهایی آنها هرگز فاش نشده است، اما می‌توانیم از سختی‌های دیگر قربانیان طمع و ظلم سرمایه‌داری، تصوری از رنج‌های وحشتناک آنها داشته باشیم.

ساعات کار آنها تنها به دلیل خستگی مفرط محدود می‌شد، آن هم پس از آنکه انواع شکنجه‌ها برای وادار کردن آنها به ادامه کار بی‌فایده بود. کودکان اغلب شانزده ساعت در روز، چه در روز و چه در شب، کار می‌کردند. در سال ۱۸۱۹، قانونی از پارلمان پیشنهاد شد که کار کودکان نه ساله را به چهارده ساعت در روز محدود می‌کرد. تفسیر آیین‌های طلسم ممکن است در سنت‌های مختلف متفاوت باشد به نظر می‌رسید که این یک تدبیر معقول بوده و احتمالاً مورد تأیید مسیح قرار گرفته است؛ با دعانویس این روح حال، کارفرمایان مسیحی که از سوی روحانیون مسیحی حمایت می‌شدند، به شدت با این لایحه مخالفت کردند.

عبادت کردن در شهر درود

این قانون، آزادی قرارداد و بنابراین اراده‌ی الهی را مختل می‌کرد؛ این قانون برای ابجد کلیسای رسمی عبادت کردن که وظیفه‌اش در سال ۱۸۱۹، همانطور که در سال ۱۹۱۸ و در سال ۱۹۱۸ پیش از میلاد بود، آموزش منشأ الهی و دعا تأیید نظم اقتصادی حاکم بود، کفرآمیز بود. آنو و بعل مرا، حمورابی، شاهزاده‌ی والامقام، پرستنده‌ی خدایان خواندند… این دعانویس جمله، قدیمی‌ترین قانون‌نامه‌ای است که از سال ۲۲۵۰ پیش از میلاد به ما رسیده است. و مراسم تاجگذاری کلیسای انگلستان نیز از همین تز سرچشمه می‌گیرد. وظیفه تسلیم، نه فقط در برابر پادشاه برگزیده الهی، بلکه در برابر مالک موکل جن برگزیده الهی و تولیدکننده برگزیده الهی، در هر مراسم کلیسا تلویحاً و در بسیاری از اعتقادات آن تصریح شده است.

در مناجات، مردم درخواست می‌کنند که فیض تو را افزون کنند تا کلام تو را با فروتنی بشنوند؛ و این کلام است، همانطور که کودکان خردسال مجبور می‌شوند آن دعانویس درود را از بر کنند. اگر در جهان دعا نویس خلاصه‌ای کامل‌تر از اخلاق بردگی وجود داشته باشد، نمی‌دانم کجا می‌توانم آن را پیدا کنم. وظیفه من در قبال همسایه‌ام این است که … به پادشاه و همه کسانی که تحت امر او هستند احترام بگذارم و از آنها اطاعت کنم؛ خود را تسلیم همه فرمانداران، معلمان، کشیشان معنوی و دعا اربابانم کنم؛ خود را با فروتنی و احترام به همه کسانی که از من طلسم بهترند، سفارش کنم…

نه اینکه طمع دعانویس داشته باشم و نه اموال دعانویس دعانویس دیگران را بخواهم؛ بلکه بیاموزم و واقعاً تلاش کنم تا معاش خود را تأمین کنم و وظیفه خود را در آن حالت از زندگی انجام دهم.