دعانویس رامسر

یک روز، برل بر روی کپک آبی سبز که از رودخانه به سمت بالا گسترده شده بود، دسته‌ای از مورچه‌های بزرگ و قرمز آمازون را دید که با صفوف منظم در دعانویس رامسر حال راهپیمایی بودند تا به شهری که کلونی مورچه‌های سیاه در آن قرار داشت حمله کنند و تخم‌هایی را که در آنجا پیدا می‌کردند، با خود ببرند. تخم‌ها از تخم سید و حاجی بیرون می‌آمدند و موجودات کوچک سیاه، برده راهزنانی می‌شدند که آنها را دزدیده بودند. کافر مورچه‌های آمازون فقط با کار بردگان خود می‌توانند زندگی کنند و به همین دلیل در دنیای خود جنگجویان قدرتمندی هستند. بعداً، در مه غلیظی که تا چشم کار می‌کرد همه چیز را پوشانده بود، برل شاخه‌های متورم و با شکل‌های عجیب و غریبی را دید که از زمین سر بر آورده بودند.

دعانویس : او می‌دانست که آنها چه هستند. قارچی با پوست سخت که به طرز عجیبی به شکل گیاهی که از زمین ناپدید شده بود، روی خودش رشد می‌کرد. و دوباره اشیاء گلابی شکلی را دید که بالای بعضی از آنها ابرهای کوچکی از دود شناور بودند. آنها نیز رشد قارچ، توپ‌های پفکی، بودند که وقتی لمس می‌شدند، چیزی شبیه به بخار از خود ساطع می‌کردند. اگر برل در کنار آنها ایستاده بود، اینها روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند بالای سر او قرار می‌گرفتند. و سپس، همچنان که روز طلسم به دعا نویس پایان خود نزدیک می‌شد، در پیشینه تاریخی دوردست چیزی دید که به نظر رشته‌ای از تپه‌های بنفش می‌آمد.

دعانویس رامسر

از نظر برل، آنها تپه‌های بلندی بودند، حدود شصت یا هفتاد فوت ارتفاع داشتند، و به نظر می‌رسید که تجمعی از یک رشد بی‌شکل هستند که ارگانیسم‌ها و اشکال خود را روی خود تکثیر می‌کند تا اینکه کل آنها یک تپه مخروطی نامنظم تشکیل می‌دهد. برل با بی‌تفاوتی آنها را تماشا ارواح می‌کرد. دعانویس رامسر کمی بعد، دوباره از ماهی چرب خورد. طعمش برایش خوشایند بود، چون به خوردن بیشتر قارچ‌های بی‌مزه عادت داشت. خودش دعانویس جناح را سیر کرد، هرچند اندازه‌ی شکارش باعث شد بخش بزرگ‌تری از آن خورده نشود. او همچنان نیزه‌اش را محکم کنار کلیسا خود نگه داشته بود. این موضوع او را به دردسر انداخته بود، اما برل روحیه‌ای لجباز داشت.

دعانویس بندر لنگه برخلاف بیشتر افراد قبیله‌اش، او نیزه را با دعانویس غذایی که برایش فراهم کرده بود مرتبط می‌دانست، نه با مقدس مشکلی که او را به آن دچار کرده بود. وقتی سیر شد، آن را برداشت و دوباره بررسی کرد. تیزی نوک آن تغییری نکرده طلسمات بود. برل با حالتی متفکرانه با آن دعانویس روح برخورد کرد و با خود فکر کرد که آیا دوباره جادو سیاه ماهیگیری دعا نویسی کند یا نه. لرزش قایق کوچکش او را منصرف کرد و از این فکر منصرف شد. خیلی زود رگ و پی لباسش را از میان تنه‌اش جدا کرد و ماهی را با آن به گردنش آویزان کرد.

رامسر این کار باعث می‌شد هر دو دستش آزاد باشد. سپس، مانند بودایی با پوست صورتی، چهارزانو روی قارچ دعانویس شناور نشست و به تماشای عبور ساحل پرداخت. دعانویس رامسر زمان گذشته بود و نزدیک غروب آفتاب طلسم اعمال مربوط به جادو می‌شد. برل، که هرگز خورشید را جز علوم غریبه به صورت نقطه‌ای روشن در مه غلیظ ندیده بود، فرا رسیدن شب را غروب آفتاب نمی‌دانست. برای او غروب آفتاب، فرو نشستن تاریکی از آسمان بود. امروز اتفاقاً روز فوق‌العاده روشنی بود و مه به غلیظی همیشه نبود. در غرب، مه غلیظ به طلایی تبدیل شد، در حالی که ابرهای غلیظ‌تر بالا به توده‌های محوی از قرمز کدر تبدیل شدند.

سایه‌های آنها، از تضاد سایه‌ها، مانند دعانویس بنفش کمرنگ به نظر می‌رسید. بر روی سطح آرام رودخانه، تمام رنگ‌ها دعا و سایه‌های فرشتگان بی‌شمار با وفاداری باورنکردنی منعکس می‌شدند و نوک‌های درخشان قارچ‌های غول‌پیکر کنار لبه رودخانه به رنگ صورتی کمرنگی می‌درخشیدند. سنجاقک‌ها با پرواز سریع و زاویه‌دار خود بالای سرش وزوز می‌کردند و درخشش فلزی بدنشان در نور گلگون می‌درخشید. پروانه‌های زرد بزرگ به آرامی بر فراز جویبار پرواز می‌کردند. اینجا، آنجا و همه جا روی آب، قدیس قایق‌های صدف‌شکل هزاران مگس کادیس ظاهر می‌شدند و تا جایی که دعانویس می‌توانستند روی سطح آب شناور بودند. برل می‌توانست دستش را به داخل حفره‌های آنها فرو کند و کرم‌های سفیدی را که در آن شناور عجیب ساکن بودند، بگیرد.

رامسر جثه عظیم یک زنبور جادوگر کندرو با صدای بلندی از بالای سرشان وزوز می‌کرد. برل به بالا نگاه کرد و خرطوم بلند و پاهای عقبی پشمالوی آنها را با گرده اندکشان دید. دعانویس رامسر او چشمان بزرگ و چند لنزی را با حالتی از مشغولیت احمقانه‌شان دید، و حتی نیشی را که در صورت استفاده، برای او و برای آن حشره غول‌پیکر به معنای مرگ بود. درخشش سرخ فام دعانویس در لبه‌ی موکل جن دنیا کم‌رنگ می‌شد. تپه‌های بنفش مدت‌ها بود که پشت نسخ خطی سر کافران گذاشته شده بودند. اکنون طلسم ساقه‌های باریک ده هزار قارچ گنبدی شکل گرد، کناره رودخانه را پوشانده بودند و در زیر آنها قارچ‌هایی با رنگ‌های مختلف، از قرمز بسیار تند تا آبی کم‌رنگ، پراکنده بودند، اما اکنون همه آنها به آرامی در تاریکی رو به افزایش، به پس‌زمینه‌ای تک‌رنگ تبدیل می‌شدند.

وزوز، بال زدن و بال زدن حشرات روز به آرامی فروکش کرد، در حالی ذکر که از میلیون‌ها مخفیگاه، بدن‌های نرم و پشمالوی پروانه‌های بزرگ به دل شب خزیدند و خود را آراستند و شاخک‌های پردار خود را قبل از پرواز صاف دعانویس کردند. جیرجیرک‌های قوی اندام، صدای رعدآسای خود را که با فرشتگان افزایش اندازه اندام‌هایی که صدا را تولید می‌کردند، به شدت بم می‌شد به راه انداختند و سپس مارپیچ‌های باریک مه رقیقی که به زودی نهر را در طلسم نویس پوششی از مه رقیق می‌پوشاندند، شروع به جمع شدن روی آب کردند. دعانویس رامسر شب فرا رسید. رمل به نظر می‌رسید ابرهای بالا پایین می‌آیند و تیره می‌شوند.

رامسر به تدریج، گاهی یک قطره و سپس یک قطره، گاهی یک قطره و سپس یک قطره، ریزش آرام قطرات بزرگ و گرم باران که در تمام طول شب از آسمان مرطوب می‌چکیدند، آغاز شد. لبه جویبار به جایی تبدیل شد که دیسک‌های بزرگی از شعله‌های سرد و درخشان در آن ظاهر می‌شدند. قارچ‌هایی که در حاشیه دعا نویسی رودخانه قرار داشتند، کمی فسفری بودند و به سردی روی “زنگ‌ها” و قارچ‌های پوسته پوسته زیر پایشان می‌درخشیدند. گهگاه گوی شعله‌ای درخشان ظاهر می‌شد که بی‌هدف بر فراز زمین بخارآلود و متعفن شناور بود. سی هزار سال پیش، انسان‌ها آنها را شبیه شبح می‌نامیدند، اما برل به دعا نویسی سادگی به آنها خیره می‌شد و آنها را همانطور که تمام اتفاقات گذشته را می‌پذیرفت، می‌پذیرفت.

فرشتگان تنها انسانی که تلاش دعا نویسی می‌کند در مقیاس تمدن پیشرفت کند، سعی می‌کند هر چیزی را که می‌بیند توضیح دهد. انسان وحشی و کودک اغلب به مشاهده بدون اظهار نظر جادو شدن بسنده می‌کند، مگر اینکه افسانه‌های افراد خردمندی را که شیفته‌ی دانش هستند، تکرار کند. دعانویس رامسر برل مدت زیادی تماشا کرد. کرم‌های شب‌تاب بزرگی که نورشان تا چندین یارد اطرافشان را روشن می‌کرد کرم‌های شب‌تابی که برل گشایش می‌دانست به بلندی نیزه‌اش هستند نورهای متناوب خود را بر روی نهر می‌تاباندند. بال‌هایشان به آرامی و با ضرباتی سهمگین که سیلی از هوا را بر او جاری می‌کرد، از بالای سر برل گذشتند.

دعانویس تنکابن هوا پر از موجودات بالدار بود. شب با فریادهای آنها، با صدای بال‌های دعا نامرئی‌شان، با فریادهای رنج و فریادهای جفت‌گیری‌شان شکسته می‌شد. بالای سر او و از مذهب همه طرف، زندگی مداوم و پرشور دنیای حشرات بی‌وقفه ادامه داشت، اما برل روی دعانویس رامسر قایق اجنه غیر مسلمان قارچی نحیفش به این سو و آن شیطانی سو تاب می‌خورد و می‌خواست گریه کند زیرا او را از قبیله‌اش و از سایا سایای پاهای چابک و دندان‌های سفید، لبخند خجالتی دور می‌کردند. شاید برل دلتنگ خانه شده بود، اما افکار اصلی‌اش متوجه سایا بود. شیاطین او با جسارت فراوان، گوشت تازه‌ای را برای او به فرشتگان عنوان هدیه آورده بود، گوشتی که هرگز توسط هیچ عضو قبیله‌ای گرفته نشده بود.

آیا جادو وجود دارد در شهر رامسر

و حالا او را از او دور می‌کردند! او بخش زیادی از شب را با ناراحتی روی اتم شناورش روی آب دراز کشید. مدت زیادی از نیمه‌شب گذشته بود که قایق دعانویس بیکاه قارچی به آرامی به آب افتاد و در جویبار کم‌عمقی به گل نشست. وقتی صبح روشن شد، برل با دقت به اطرافش نگاه کرد. حدود بیست یارد از ساحل فاصله داشت و کف سبزرنگی قایق در حال فروپاشی‌اش را احاطه کرده بود. رودخانه آنقدر پهن شده بود که کرانه دیگر رودخانه به سختی از میان مه بالای سطح جادو رودخانه دیده می‌شد، اما ساحل نزدیک‌تر محکم به نظر می‌رسید و به اندازه قلمرو قبیله‌اش خطرناک نبود.

او با نیزه‌اش عمق آب را لمس کرد، سپس از فواید متعدد آن سلاح شگفت‌زده شد. آب تا کمی بالاتر از مچ پایش می‌رسید. برل در حالی که از ترس کمی می‌لرزید، قدم به درون آب گذاشت و سپس با حداکثر سرعت به سمت ساحل رفت. احساس کرد چیزی نرم به یکی از پاهای برهنه‌اش چسبیده است. با وحشت، سریع‌تر دوید و وحشت‌زده به ساحل رسید. به پایش خیره شد. یک تکه بی‌شکل و به رنگ گوشت به پاشنه‌اش چسبیده بود و همانطور که برل نگاه می‌کرد، به آرامی شروع به متورم شدن کرد دعانویس و چین‌های صورتی چروکیده‌اش عمیق‌تر شدند.

متون کهن آن چیزی بیش از یک زالوی معمولی نبود و تقریباً در تمام رشد و نموی که دنیای زیرین تجربه کرده بود، سهیم بود، اما برل این را نمی‌دانست. او با دعانویس رامسر کنار نیزه‌اش به آن ضربه زد، سپس کافر دیوانه‌وار آن را خراشید و زالوی افتاده، لکه‌ای خونین روی پوست محل جدا شدنش به جا گذاشت. زالوی افتاده، پیچ و تاب می‌خورد و نبض می‌زد، روی زمین افتاد و برل از او فرار کرد. او خود را در یکی از جنگل‌های قارچ که با سنت‌های مختلف طلسم ممکن است در منابع فرهنگی متفاوت باشند.