دعانویس گرمدره

واقعیت این بود که او قبلاً هرگز در زندگی‌اش هیچ نوع اسلحه‌ای را نشانه نگرفته بود؛ اما در کار با ماشین‌آلات مهارت داشت و همانطور که می‌دانیم، تمایل داشت در کارها دخالت استان کند. جیمی به اطراف نگاه دعانویس گرمدره کرد؛ و ناگهان به نظر رسید که ردیفی از جنگل‌های دوردست جان گرفتند، بوته‌ها پیکرهای عبادت کردن خاکستری را تعویذ بالا می‌آوردند که به جلو می‌دویدند و به زمین می‌افتادند، و سپس به بالا می‌پریدند و می‌دویدند و دوباره به زمین می‌افتادند. کافر مردی که در کنار جیمی بود، هیس‌هیس کرد: مارماهی وین! بنابراین جیمی اسلحه را اینجا و آنجا حرکت داد و آن را به هر جایی که پیکرهای خاکستری را می‌دید، نشانه گرفت.

دعانویس : آیا او آلمانی‌ای را کشت؟ او هیچ‌وقت در ذهن خودش کاملاً مطمئن نبود؛ همیشه این فکر او را دنبال می‌کرد که شاید با شلیک آداب و رسوم آیینی در سنت‌های مختلف متفاوت است گلوله به زمین یا هوا، خودش را استان مسخره کرده است و سرباز کنارش فکر می‌کرد که او حتماً همه چیز را می‌داند، چون او یکی از آن آمریکایی‌های فوق‌العاده‌ای بود که برای نجات فرانسه‌ی زیبا از دریاها گذشته بودند! آلمانی‌ها مدام شهرستان در حال سقوط بودند، اما این چیزی را ثابت نمی‌کرد، زیرا به هر حال این روش پیشروی آنها بود، و جیمی وقت نداشت بشمارد و ببیند چند نفر می‌افتادند و چند نفر دوباره بلند می‌شدند.

دعانویس گرمدره

تنها چیزی که می‌دانست این بود که آنها مدام می‌آمدند بیشتر و بیشتر، و نزدیک‌تر و نزدیک‌تر، و فرانسوی‌ها زیر لب فحش می‌دادند، و تفنگ با صدای کوبیدن و غرش، تا اینکه لوله آنقدر داغ شد که سوخت. و بعد ناگهان از حرکت ایستاد! دو فرانسوی فریاد زدند: خفه جادو سیاه شو! و با عجله شروع به تکه تکه کردن اسلحه کردند؛ اما قبل از اینکه دقیقه‌ای کارشان تمام شود، یکی از آنها دستش را به پهلو کوبید طلسم و با فریادی به عقب افتاد، و ثانیه‌ای بعد جیمی ضربه وحشتناکی را روی بازوی چپش احساس کرد، و وقتی سعی کرد آن را بلند کند و ببیند چه مشکلی دارد، نیمی جادو شدن از آن شل شد و خون از آستینش جاری شد!

هفتم. این برای فرانسوی باقی مانده خیلی زیاد بود. او بازوی دیگر جیمی را گرفت و فریاد دعا نویسی زد ونی! ونی! ظاهراً منظورش فرار بود؛ جیمی نمی‌خواست فرار کند، اما فرانسوی خیلی سریع استان حرف می‌زد و خیلی محکم می‌کشید، و جیمی به هر حال از درد گیج شده بود، بنابراین گذاشت که دعانویس به عقب کشیده شود. و خیلی زود به یک سرباز مرده رسیدند که با اسلحه‌ای در کنارش افتاده بود، دعانویس گرمدره و فرانسوی اسلحه را گرفت دعانویس چابهار و تسمه فشنگ را باز کرد و سپس خود را پشت یک سنگ بزرگ انداخت. جیمی به یاد اسلحه اتوماتیکی افتاد که به کمرش بسته بود؛ آن را به سمت فرانسوی گرفت، کافر سرش را تکان داد و گفت: بی‌تجربه!

بی‌کار! انگار فکر می‌کرد فرانسوی انگلیسی بد را بهتر کافر از انگلیسی خوب می‌فهمد! اما فرانسوی دعا تکان دادن سر را فهمید و به جیمی نشان داد که چگونه ضامن کوچکی را که ماشه را برای شلیک آزاد می‌کرد، حرکت دهد. با انگشتان عجولانه آستین پیراهن جیمی را پاره کرد و کافران بازویش را محکم با باندی از وسایلش بست؛ سپس از روی صخره بلند شد و به بوش جوراب‌پوش فحش داد و شروع به تیراندازی کرد. جیمی جرأت کرد و به بیرون نگاه کرد و آن پیکرهای خاکستری را دید که حالا خیلی نزدیک‌تر بودند و فهمید که آلمانی هستند، چون شبیه عکس‌هایی بودند که دیده بود.

آنها به سمتش می‌دویدند و همینطور که دعانویس می‌آمدند شلیک می‌کردند و جیمی با فرشتگان تپانچه‌اش موکل جن شلیک نماز خواندن کرد و چشمانش را بست چون از آن ترسیده بود. اما بعد، وقتی دید که اسلحه درست کار می‌کند، دوباره شلیک کرد و این بار چشمانش را نبست، چون یک جفت روحی دعانویس آلمانی تنومند را دید که مستقیم به سمتش می‌دود، خشم نبرد در چهره‌اش موج می‌زد. مشخص بود که این آلمانی قصد انجام چه کاری را دارد با سرنیزه تیزش به جیمی دعاگر بپرد؛ و به نوعی جیمی حتی یک بار هم به استان استدلال‌های صلح‌طلبانه او فکر نکرد شلیک کرد و سقوط ارواح آلمانی را دید و از این منظره به طرز وحشیانه‌ای خوشحال دعانویس اشتهارد شد.

از جادو پشت سرش شلیک می‌شد؛ ظاهراً تعداد زیادی فرانسوی در این جنگل پنهان شده بودند و دشمن به راحتی نمی‌توانست پیشروی کند. همراه جیمی از جا پرید و دوباره دوید و جیمی هم دنبالش رفت و حدود صد یارد عقب‌تر به یک سوراخ گلوله رسیدند که شش پویلوس در آن بود. دعانویس گرمدره جیمی به داخل پرید و مردان با او کافران پچ پچ کردند و فشنگ بیشتری به او دعا نویسی دادند، به طوری که وقتی جادو سیاه آلمانی‌ها دوباره ظاهر شدند، او وظیفه خود را انجام داد. گلوله‌ای یک شهر توده مو را از شقیقه‌اش کند و ترکش‌هایی که در نزدیکی‌اش منفجر شهر شدند تقریباً دعانویس پرده گوشش را پاره کردند.

اما او همچنان به تیراندازی ادامه داد. حالا واقعاً دلش به کار بود، می‌خواست جلوی این را بگیرد. با جادو پنج فرانسوی که دو نفر از آنها زخمی بودند، دعانویس یک ساعت سوراخ گلوله را نگه داشت. یکی از آنها به عقب دوید و با مهمات به سمت کافران جیمی آمد و یک تفنگ برای او پر کرد و گذاشت تا بتواند با یک دست آن را کنترل کند. بنابراین جیمی به تیراندازی ادامه داد، نیمه جان، نیمه نابینا، و نیمه خفه شده از دود باروت. ذکر بوشِ جوراب‌پوش حمله‌ی طلسم دیگری کرد و این پایان کار بود، هر مردی که در سنگر بود دعانویس عسلویه می‌دانست.

به معنای واقعی کلمه دسته‌هایی از آدم‌های خاکستری بودند، گلوله‌هایشان مثل رگبار تگرگ می‌بارید. جیمی تصمیم گرفت صبر کند تا دشمن به اندازه‌ی کافی نزدیک شود تا بتواند با رولور به طور دعا نویس مؤثر نشانه بگیرد. او چمباتمه زد و به یک فرانسوی نگاه کرد که خون از سوراخی در سینه‌اش جاری بود؛ سپس بلند شد و خشاب اسلحه‌اش را خالی کرد، و هنوز آلمانی‌ها بودند که هجوم می‌آوردند. جیمی حالا آنقدر خسته بود دعانویس جالق که واقعاً برایش مهم نبود چه اتفاقی می‌افتد؛ در گودال زانو زد و به بالا نگاه کرد و ناگهان هیکل عظیم یک آلمانی را علوم غریبه دید که بالای سرش ظاهر می‌شد و تفنگش را آماده کرده بود.

جیمی چشمانش را بست و منتظر ضربه ماند و ناگهان آلمانی با صدای بلندی روی او افتاد. جیمی با اطمینان فکر کرد که او مرده است؛ دراز کشیده بود و از خود می‌پرسید، دعانویس گرمدره آیا این جاودانگی است؟ دعا اما آنطور که او تصور می‌کرد، نه شبیه بهشت ​​بود و نه جهنم، و کم‌کم متوجه شد که آلمانی دارد به خود می‌پیچد و ناله می‌کند. جیمی از زیر آن خود را بیرون کشید و به بالا نگاه کرد، درست به موقع و دید که یک آلمانی دیگر از بالای سوراخ گلوله ظاهر شد و به جلو پرتاب شد و کلیسا به صورتش دعانویس رودبنه خورد.

دعانویس ماکلوان مشخص بود که کسی در عقب‌تر مراقب این آلمانی‌ها است؛ بنابراین جیمی بی‌حرکت دراز کشید، با کورسوی امیدی ضعیف در قلبش. صدای شلیک گلوله‌ها ادامه داشت، نبردی که ده یا پانزده دقیقه طول دین کشید، اما جیمی خیلی خسته بود که نگاه کند و ببیند اوضاع از چه قرار شهرستان است. کمی بعد صدای دویدن کسی را از پشت سرش شنید، و به اطراف و بالا نگاه کرد و دید که دو مرد به داخل این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. سوراخ گلوله می‌پرند. نگاهی انداخت و قلبش به تپش جادوگر افتاد. بچه‌های خمیر! هشتم. بله، آقا، دو تا سرباز ساده‌لوح توی سنگر بودند! جیمی آنقدر ده‌ها هزار نفر از آنها را دیده بود که شکی نداشت.

در مقایسه با سربازان جنگ‌زده، آنها مثل سربازانی بودند که از قالب‌های مد روز بیرون آمده باشند: ریش‌های صاف و تراشیده، چانه‌های شماره ملا بلند و لب‌های نازک، و هزار جادو سیاه جزئیات دیگر که باعث می‌شد بفهمی خانه، خانه دعانویس گرمدره است، و از هر جای دیگری در دنیا بهتر. و اوه، دقت و ظرافت زیبای دعانویس بناب مرند این سربازانِ قالب مد روز! آنها هرگز کلمه‌ای حرف نمی‌زدند، حتی نگاهی هم به اطراف نمی‌انداختند؛ فقط خودشان را لبه سنگر می‌انداختند، تفنگ‌هایشان را خم می‌کردند و شروع به کار می‌کردند. لازم نبود کسی ببیند از قیافه این مردان می‌شد فهمید که دارند به چیزی شلیک می‌کنند! بلافاصله دو نفر دیگر هم آمدند و به داخل پریدند.

بهترین استاد دعا در شهر گرمدره

بدون حتی تکان دادن سر به نشانه‌ی سلام، آرام گرفتند و شروع به تیراندازی کردند؛ و وقتی بیشتر فشنگ‌هایشان تمام شد، یکی از آنها بلند شد و به مقدس عقب فریاد زد، و مردی با فشنگ تازه‌ای در کیسه‌ای بزرگ به سمت آنها دوید. بعداً سه نفر دیگر با تفنگ از راه رسیدند. ظاهراً حالا دیگر آلمانی‌ها زیاد نبودند، چون این تازه‌واردها وقت حرف زدن پیدا کرده بودند. یکی از آنها گفت: به ما گفتند که آنجا صف بکشیم. اما به جهنم! دیگری گفت: هون‌های بیشتری در پیش است. بیایید آنها را بگیریم. سومی گفت: حالا طلسم هم مثل بعداً. گوینده اول گفت: تو بمان و آن انگشتت را دعانویس کیانشهر ببند.

اما گوینده دوم به او گفت که برود و انگشتان خودش را ببندد. سپس یکی از آنها به اطراف نگاه کرد و جیمی را دید. او فریاد زد: وای، یک دعانویس گرمدره یانکی اینجاست! اینجا ابجد چه کار می‌کنی؟ جیمی پاسخ داد: من یک موتورسوار هستم و آنها نقشه‌هایی برای باتری برایم فرستادند، اما فکر می‌کنم مدت‌ها پیش تصرف شده است. دیگری گفت: تو استان زخمی شده‌ای. جیمی با عذرخواهی گفت: زیاد نیست. به هر حال، خیلی وقت پیش بود. خب، تو برگرد. پسر خمیرفروش گفت. ما الان اینجاییم همه چیز درست می‌شود. این را نه با لاف زدن، بلکه به عنوان یک حقیقت ساده گفت.