دعانویس لاهیجان

و بدین ترتیب این ارتش کوچک عجیب در باغ جادوگر رژه می‌رفتند، پرچم وصله‌دار راگباد از بالای چتر قرمز تاترز در اهتزاز بود و دعانویس لاهیجان دخترک گل‌فروش هر چند دقیقه از صف خارج می‌شد تا شادمانه دور درختی برقصد یا شادمانه از میان فواره‌ای بپرد. به نظر می‌رسید که او بالای گل‌هایی که در طول مسیر شکوفا شده بودند، شناور است، در حالی که پاهای ظریفش از یک گل مینا به گل مینا دیگر می‌لغزید. شاهزاده تاترز دعانویس به سختی می‌توانست نگاهش را از اورتا دور نگه دارد، در حالی که او در طول مسیر می‌رقصید.

دعانویس : و پدربزرگ با خوشحالی از شادی آن دو جوان شاد لبخند می‌زد. فصل ۷ راه پله مارپیچ گرگ و میش در باغ حرز جادوگر بود. همه فانوس‌ها با صدای کم می‌سوختند و پرندگان خواب‌آلود بر فراز درختان جیک‌جیک می‌کردند. پدربزرگ و تاترز خسته روی نیمکت طلایی نشسته بودند زیرا پس از یک روز کامل راهپیمایی، آنها دیگر به شهر زمرد نزدیک‌تر از قبل جادو سیاه نبودند. در واقع، به نظر می‌رسید هیچ راهی برای طلسم خروج از باغ جادویی وجود ندارد. آنها ناهار رضایت‌بخشی با میوه یک بوته نان و کره خورده بودند و کوله پشتی پدربزرگ پر از برش‌های خوشمزه بود، اما با این وجود هر یک از آنها احساس خستگی و دل‌شکستگی می‌کردند.

دعانویس لاهیجان

اورتا، برعکس، مثل صبح دعا سرحال و شاد بود و زیر درخت بید نشسته بود و داشت برای بیل زنجیر گل مینا می‌بافت. پدربزرگ با خودش فکر کرد: او قطعاً یک پری است. و با حواس‌پرتی دعا نویسی شکوفه‌ای را از بوته‌ای در همان نزدیکی چید و آن را در دهانش گذاشت. پسرم، او را به رگباد برمی‌گردانیم، و آیا او قلعه قدیمی را زنده نمی‌کند؟ به تو می‌گویم، حالا… ناگهان پدربزرگ حرفش را قطع کرد و دستش را به کمربندش کوبید. دعانویس لاهیجان چشمانش گرد و گردتر شد و تاترز، که برگشت تا ببیند چرا جمله‌اش را تمام نکرده، جیغ کوچکی از ترس دعانویس رستمکلا کشید.

کمک! شاهزاده‌ی راگباد با صدایی رنجور فریاد زد. کمک! کمک! اورتا در یک لحظه به او رسید، در حالی که بیل وحشیانه بالای سرش چرخ می‌زد. لاهیجان دختر گل‌فروش به آرامی نفس کشید و گفت: او دارد بزرگ می‌شود. تاترز با حواس‌پرتی ناله کرد: بله، داره یه دودکش درست می‌کنه! و تاترز کاملاً حق داشت. سرباز پیر نه تنها داشت یه دودکش درست می‌کرد، بلکه یه پنجره‌ی قوسی هم داشت. دودکش از جا کنده شده بود و آجر به آجر، جلوی چشم شاهزاده‌ی وحشت‌زده، رشد کرده بود. پنجره‌ی قوسی، با تزئینات چوبی و شیشه‌ای شیک، طلسم حداقل یک متر از خط کمر پدربزرگ بیرون زده بود.

پدربزرگ با صدای خفه‌ای گفت: گشایش پیپم را بده. او نمی‌دانست چه اتفاقی دارد می‌افتد، اما حالش آنقدر بد منابع انسان‌شناسی، شیوه‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند بود که نمی‌توانست چیزی بگوید. تَتِرز روی یک زانو نشست، پیپ را از جایش در پای شکاری‌اش قاپید و با انگشتان لرزانش آن را روشن کرد. ناگهان ذکر چشمش به تابلویی افتاد که روی بوته کنار پدربزرگ نصب شده بود. تابلو به وضوح نوشته بود: دعانویس لاهیجان گیاهان آپارتمانی. شاهزاده ناله کنان گفت: اوه! ناگهان یادش آمد که پدربزرگ یکی از شکوفه‌ها را خورده است. تو یک گیاه آپارتمانی خورده‌ای و حالا یک دودکش از سرت بیرون زده است. پدربزرگ غرید: شیطانی هست !

و با هیجان پیپش را پک زد. خب، این هم از این جادوی دعانویس مزاحم. یه دعانویس دودکش! خب، سعی می‌کنم مثل یه سرباز تحملش کنم. لاهیجان با شنیدن این شیاطین کلمات شجاعانه، ابری از جادو سیاه دود غلیظ از دودکش بلند شد. تاترز که نمی‌توانست حرف بزند، صورتش را پوشاند. اورتا در حالی که دستانش را دور گردن پدربزرگ حلقه می‌کرد، فریاد زد: اهمیت نده! چه دودکش کوچولوی قشنگی، و چقدر شیاطین هم خوشگله! بیل با ناراحتی فریاد زد: باد به سمت شمال می‌وزد. و دودی را که از دودکش پدربزرگ بالا کافر می‌آمد، دنبال کرد. اگر این جادوگر را ببینم، روی سرش می‌افتم.

یک پک به چشمش می‌زنم، پنج پک، اما چه بگویم! جادو بیل در گشت‌زنی‌اش مکث کرد و به سمت سرباز پیر شیرجه زد. دارو دعانویس چطور است؟ پدربزرگ دعانویس و دعانویس تاترز بطری سبز جادوگر را فراموش کرده بودند، اما با شنیدن حرف بیل، سرباز پیر آن را به سرعت از جیبش بیرون کشید. پدربزرگ با تعویذ نگرانی انگشتش را روی لیست کشید شیاطین و گفت: من باور ندارم که درمانی برای دودکش‌ها وجود داشته باشد. دعانویس لاهیجان آنقدر عصبی بود که دستانش می‌لرزید. راستش را بخواهید، انتظار داشت هر لحظه یک ردیف پله یا یک ایوان برایش کافر درست کنند. تاترز در حالی که بطری را از پدربزرگ قاپید، التماس کرد: بذار یه نگاهی بهش بندازم.

اما با اینکه روی برچسب سبز همه چیز نوشته شده بود، از گوش درد گرفته تا کمردرد، هیچ اشاره‌ای به دودکش یا پنجره‌های قوسی نشده بود. لاهیجان بیل با لجاجت روی شانه‌ی پدربزرگ نشست و اصرار کرد: اما نوشته ‘درمان همه چیز’. پدربزرگ ناله کنان چشمانش را چرخاند و گفت: این از جنگ هم بدتر است! من مسموم شده‌ام، همینم که هستم. بیل پیروزمندانه فریاد رمل زد: انرژی مثبت مسموم! پس درمان کافران سم را پیدا کنید. تاترز با عجله به برچسب نگاه کرد. دعا نویسی برای هر نوع سمی، دو قطره روی سر. بطری را هدایت کرد. بنابراین در حالی که اورتا و بیل با نگرانی تماشا می‌کردند، تاترز درب بطری را باز کرد و دو قطره از مایع جادویی را از دودکش پدربزرگ پایین ریخت.

صدای جلز و ولز خفیفی دعاگر آمد. تاترز کلیسا چشمانش را مالید و بیل از خوشحالی جیغ بلندی کشید. دودکش آب شده بود و پنجره‌ی بزرگ ناپدید شده بود و سرباز پیر و شجاع دوباره خودش شده بود. اورتا دعانویس آمل آنقدر خوشحال بود که دور نیمکت طلایی رقصید و پدربزرگ از جا پرید و دوید موکل جن تا خودش را در برکه‌ی کوچکی ببیند. سرباز پیر در حالی که با مهربانی بالای سرش را نوازش می‌کرد و با رضایت کامل کمربندش را می‌زد، با خود اندیشید: بدتر از این نمی‌شود، اما این فرشتگان طلسمات آخرین لقمه‌ای است که در این باغ می‌خورم. دعانویس لاهیجان همین که پدربزرگ برگشت تا برود، یک باغچه گل کوچک و درخشان توجهش را جلب کرد.

گل‌ها درست جلوی چشمانش رشد کردند، لاهیجان از ساقه‌هایشان افتادند متون کهن و بلافاصله گل‌های دیگری جای آنها را گرفتند. حتی در نور کم فانوس، سرباز پیر می‌توانست ببیند که آنها پیام‌هایی را هجی می‌کنند. گوربا ساعت دوازده به باغ برمی‌گردد. این اعلامیه با شکوه در لاله‌های قرمز شکوفا شد و در حالی که سرباز پیر هنوز با حیرت به آن خیره شده بود، لاله‌ها محو شدند و جمله‌ی دیگری در رختخواب شکل گرفت: کسی که تمام شب اینجا بماند، هرگز اینجا را ترک نخواهد کرد، او برای همیشه یک درخت فانوس خواهد بود! اعمال صالح جمله با گل‌های نرگس زرد، جلوی چشمان پدربزرگ دعانویس هچیرود می‌رقصید.

سرباز پیر نفس زنان گفت: حبس ابد! و بدون اینکه منتظر چیز دیگری بماند، از باغ گذشت. پدربزرگ با صدای گرفته و هیجان‌زده فریاد زد: پاره پاره! بیل! اورتا! جادوگر دعانویس لاهیجان دارد برمی‌گردد تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد و ما باید از این باغ برویم یا برای همیشه درخت فانوس باشیم! شاهزاده راگباد که به سختی از ماجرای دودکش به خود آمده بود، نفس زنان گفت: برای همیشه! پدربزرگ با تمام سرعتی که می‌توانست، ماجرای پیام‌های گل را تعریف کرد و وقتی با عجله به رختخواب برگشتند، جمله‌ای بنفشه‌آسا از قبل آنجا نوشته شده بود. بنفشه‌ها مودبانه گفتند: شیاطین شب بخیر. سپس از ساقه‌هایشان جدا شدند و مانند پروانه‌های کوچک و شاد در چمنزار پرواز کردند.

پدربزرگ با تلخی خفه شد: شب بخیر ! این بدترین شبی است که تا به حال شنیده‌ام. من نه در آن نقطه ریشه خواهم دواند و نه درختی برای جادوگر پیر. بیا! همراه تِنشِن! خروس هواشناسی در حالی که به دعانویس هوا پرتاب می‌کرد، بانگ زد: من به نام بیل آمده‌ام. تاترز در حالی که چتر قرمزش را با وظیفه‌شناسی بر دوش می‌کشید، لاهیجان در حالی که اورتا با نگرانی کنارش ایستاده بود، اعمال مربوط به جادو نفس‌زنان گفت: اما قرار است به کجا برسیم؟ پدربزرگ با قاطعیت قدم برمی‌داشت و نفس زنان می‌گفت: ما داریم به آن پله‌ها برمی‌گردیم. فانوس‌ها کم‌کم پایین‌تر و پایین‌تر رفتند و خیلی زود هوا آنقدر تاریک جادو و سایه‌وار شد که راه را کاملاً گم کردند.

بهترین روش طلسم برای شهر لاهیجان

پدربزرگ که زنگ خطر را در گلویش فرو دعانویس برده بود، سرسختانه به راهش ادامه داد فرشتگان و به نیمکت‌ها و درختان برخورد کرد، اما حتی یک لحظه هم مکث دعا نکرد. سرباز فرشتگان پیر با خس خس گفت: باید یه جایی همینجا باشن. و سپس با ناله‌ای دعانویس حرفش را قطع دعا کرد، چون در تاریکی با سرعت به نرده‌ی آهنی برخورد کرده بود. تاترز در حالی که در تاریکی فزاینده چشمانش را تنگ می‌کرد، زمزمه کرد: ابجد چی شده؟ پدربزرگ در نفس بعدی فریاد زد: خب، این یک رشته پلکان است. با احساس وجود دروازه، وارد محوطه کوچک شد و کبریتی روشن کرد.

دعانویس نکا در نور سوسو زننده، شش پله طلایی دایره‌ای دید و روی بالاترین پله با حروف جواهرنشان فقط سه کلمه نوشته شده بود: پله مارپیچ گوربا. سپس کبریت جرقه زد و خاموش شد. سرباز پیر با خوشحالی نفس نفس زنان گفت: راه پله مارپیچ. این حتماً راه خروج جادوگر است. دعانویس لاهیجان آنها به آخر می‌رسند، شرط می‌بندم که فرشتگان یک قطره فرشته نسخ خطی آدامس می‌ریزند! همه سوار شوید. عجله کنید! بفرمایید خوشگلی! پدربزرگ دست اورتا را گرفت و او طلسم را از پله اول بالا برد. ژنده‌پوش‌ها روی پله دوم ایستاده بودند و بیل روی شانه‌اش بود. پدربزرگ به سرعت از پله بالا رفت و کبریت دیگری روشن کرد و با نگرانی به دنبال مسیر گشت.