شماره قویترین دعانویس

پس از استخدام در ادارات پست و اطلاعات در استان‌ها، او متعاقباً به دربار خلیفه معتمد راه یافت و دعانویس یکی از مشاوران خصوصی او شد. او نویسنده چندین اثر در موضوعات مختلف است، اما جغرافیای او، به گفته سر اچ. ام. الیوت، تنها اثری شماره قویترین دعانویس است که از این نویسنده در دست داریم و از این اثر تنها یک نسخه در اروپا، در کتابخانه بودلیان در آکسفورد، وجود دارد. او حدود سال ۹۱۲ میلادی درگذشت. اصطخری، که حدود سال ۹۵۱ میلادی شکوفا شد، نام خود را از اصطخر ، جایی که در آن متولد شده بود، گرفته است. او جهانگردی بود که اثر جغرافیایی‌اش توسط موردمان به آلمانی سنت‌های نمادین از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند ترجمه شده است.

دعانویس : هنگامی که اصطخری در دره سند بود، با جهانگرد مشهور دیگری به نام ابن دعا نویسی حوقل آشنا شد که کتابش توسط سر ویلیام اوزلی در سال ۱۸۰۰ میلادی کافر با عنوان جغرافیای شرقی ابن حوقل به انگلیسی ترجمه شد. حوقل، دعا نویس که در سال ۹۷۶ میلادی درگذشت، نزدیک به بیست و هشت سال در کشورهای اسلامی با آثار ابن خردابه و جیحانی سفر کرده بود و اثر او که عنوان عموماً مورد تأیید بزرگراه‌ها و کشورها را دارد، بر اساس کتاب اصطخری است. اما بزرگترین جادو سیاه جغرافیدان و طبیعت‌شناس این دوره، ابوریحان بیرونی است نماز خواندن که محمود غزنوی را در تهاجماتش به هند همراهی کرد.

شماره قویترین دعانویس

او برای محمود غزنوی همان نقشی را داشت که ارسطو برای اسکندر داشت، با این تفاوت که در واقع او فاتح را در لشکرکشی‌هایش به هند همراهی می‌کرد. او به مدت چهل سال به کشورهای مختلف و به هند و از هند به هند سفر کرد و در این مدت بسیار به نجوم و مشاهدات نجومی و همچنین جغرافیا مشغول بود. گفته می‌شود آثار او از بار شتر فراتر رفته است، اما ارزشمندترین آنها طلسمات توصیف دعا جادو او از هند است. شماره قویترین دعانویس این کتاب شرحی از دین هند، فلسفه، ادبیات، جغرافیا، گاهشماری، نجوم، آداب و رسوم، قانون و طالع مقدس بینی آن در حدود سال ۱۰۳۰ میلادی ارائه می‌دهد و دعا توسط ادوارد زاخائو، استاد دانشگاه دعانویس سلطنتی برلین، ویرایش شده است.

یک نسخه انگلیسی نیز شامل مقدمه، ترجمه متن عربی، یادداشت‌ها و فهرست‌ها منتشر شده است. بیرونی در سال ۱۰۳۸ میلادی در غرنه درگذشت. او با ابن سینا، که معاصر او بود، مکاتبه می‌کرد و ابن سینا در آثار خود به سؤالات این جغرافیدان، ستاره‌شناس، هندسه‌دان، مورخ، محقق و منطق‌دان مشهور پاسخ می‌دهد. چند سال بعد، ابوعبید عبدالله بکری خود را به عنوان یکی از بزرگترین جغرافیدانان شهر گشایش معرفی کرد، کسی شهر که آثارش در کتاب‌های کواتِرمِر و دوزی و گایانگوس ما را با آنها بهتر آشنا کرده است. او در اصل اهل اندلس بود، جایی که بسیاری دعانویس دیگر نیز از آنجا به شرق سفر شهر کردند، چه برای آموزش، چه برای تجارت یا به عنوان زائر، و مکّاری از حدود دو دوجین از آنها نام برده است.

برخی از این افراد توصیفات و توپوگرافی‌هایی ارائه دادند که شهر ستایش شاعرانه شهرهای مشهور نیز دعا به آن دسته از ادبیات تعلق دارد. نه تنها بغداد، دمشق، قاهره، فاس، مراکش و خیروان مورد ستایش یا هجو دعانویس قرار گرفتند، بلکه کوردووا، سویل، غرناطه، مالاگا، تولدو، والنسیا و زهره نیز در اشعار عربی توصیف شدند. بکری در سال‌های ۱۰۹۴ ۱۰۹۵ میلادی درگذشت و پس از او ادریسی، نویسنده اثری در جغرافیای عرب که تا حدودی مشهور است و به لاتین ترجمه شده است، به دنیا آمد. او در سال ۱۱۶۴ میلادی درگذشت. مورخان ادبیات عرب بسیارند، شماره قویترین دعانویس اما تنها به مشهورترین آنها اشاره خواهد شد.

محمد بن اسحاق، که حدود سال ۷۶۷ میلادی درگذشت، بهترین و معتبرترین زندگینامه دعا حضرت محمد را نگاشت. اثر او تحت حمایت شاهزادگان عباسی منتشر شد و در واقع برای دعا خلیفه المنصور تألیف شد. ابن هشام، مورخ بعدی و برجسته، در کتاب زندگی پیامبر از این کتاب به عنوان منبع اصلی اطلاعات استفاده کرد. این اثر توسط دکتر ووستنفلد ویرایش و توسط دکتر ویل به آلمانی و توسط آقای ای. رهاتسک به انگلیسی بزرگترین دعا نویس ترجمه شده است، هرچند نسخه خطی آن هنوز چاپ نشده دعانویس است. ابن هشام، شماره دعانویس که در سال ۸۲۸ میلادی درگذشت، پدر نسب‌شناسی عربی بود و ابوالسیادی، که در سال دعاگر ۸۵۷ میلادی درگذشت، در کنار او قرار دارد.

اما پدر واقعی تاریخ عرب، الواقدی، مورخی خوب و قابل اعتماد بود که سی و دو اثر از او شناخته شده است که همگی مربوط به فتوحات اعراب و موضوعات دیگری از این دست است. او در سال ۸۲۲ میلادی درگذشت. منشی او، محمد بن سعد، عموماً با او مرتبط بوده است، مردی با صداقت بی‌چون و قدیس چرا و با بالاترین استعدادها، شایستگی‌ها و برجستگی‌ها. او آثار بسیار جالبی را برای ما به یادگار گذاشته است که سرشار از اطلاعات ارزشمند مربوط به آن دوران است. او در سال ۸۴۴ میلادی در بغداد درگذشت. المداینی، که در سال ۸۳۹ میلادی درگذشت، نویسنده‌ی دویست و پنجاه فرشتگان اثر تاریخی جادوگر بود که با این حال، هنوز چیزی از آنها کشف نشده است، شماره قویترین دعانویس جز عناوینی که در فهرست آمده است.

با صرف نظر از بسیاری از مورخان دیگر، طلسمات تنها به دو نفر دیگر، یعنی ابوجعفر طبری و مسعودی، اشاره خواهد شد. طبری در سال ۸۳۸ میلادی در آمل، در استان طبرستان، متولد شد. او سفرهای زیادی کرد و آثار زیادی در زمینه تاریخ، شعر، دستور زبان و لغت‌شناسی نوشت. آثار او در زمینه فقه به چندین جلد می‌رسد و دعاگر آثار تاریخی او، او را به عنوان یکی از معتبرترین مورخان عرب معرفی می‌کند، در حالی جادو که آثار متعدد دیگر او نیز گواه تنوع و دقت آموخته‌های اوست. او در سال ۹۲۳ میلادی در بغداد درگذشت و گیبون او را لیوی عرب نامیده شماره دعانویس است.

مسعودی، معاصر مورخ بزرگ طبری، سی دعا و چهار سال پس از او، در سال ۹۵۷ میلادی درگذشت. اثر بزرگ او، مراتع الذهب و طلسم معادن الجواهر، با متن عربی بالا و ترجمه فرانسوی پایین، در نه جلد توسط باربیه دو مینارد، در رابطه با پاوه دو کورتی، با هزینه دولت فرانسه منتشر شده است. دکتر آ. اشپرنگر نویسنده آن را هرودوت تاریخ عرب می‌نامد، زیرا او، مانند نمونه اولیه یونانی دعا نویسی برای جذب پسر برای ازدواج خود، سفرهای گسترده‌ای انجام داده بود و مانند او توصیف کشورها و ملت‌ها را شغل اصلی خود قرار داده بود. عناوین ده اثر او برای ما شناخته شده است، اما اثر دعا نویسی اصلی همان است که در بالا نام برده شده است، که در تألیف آن از هشتاد و پنج اثر تاریخی، جغرافیایی و زبان‌شناسی استفاده کرده است، همانطور که خود او در فصل اول تاریخ خود به ما اطلاع می‌دهد.

خودِ اثر شامل صد و کافران سی و دو فصل است. ابن اثیر جزری، متولد ۱۱۶۰ میلادی و متوفی ۱۲۳۳ میلادی، همچنین مورخی برجسته و از دوستان شماره قویترین دعانویس نزدیک ابن خلکان بود که درباره او چنین می‌نویسد: دانش او از احادیث و آشنایی‌اش با این علم در شاخه‌های مختلف آن، او را در رتبه اول قرار می‌داد؛ و دانش او به عنوان مورخی از پیشینیان و معاصران نیز کم نبود؛ او با تبارشناسی اعراب، ماجراجویی‌ها، نبردها و تاریخ آنها کاملاً آشنا بود؛ در حالی که اثر بزرگ او، کامل که تاریخ جهان را از قدیمی‌ترین دوره تا سال ۶۲۸ هجری در بر می‌گیرد، به عنوان یکی از جفت روحی بهترین آثار از این نوع، شایسته شهرت است.

شماره قویترین دعا و طلسم

یکی دیگر از آثار ابن اثیر، تاریخ برجسته‌ترین اصحاب محمد، به شکل یک فرهنگنامه زندگینامه‌ای است. با پیشرفت ادبیات عرب، در طول زمان نویسندگان مختلف شروع به فهرست کردن شاخه‌های مختلف دانش و علم کردند و این فهرست‌ها، همراه با شرح حال بسیاری از نویسندگان و فهرست آثار آنها، شاخه‌ای متمایز در ادبیات آن روز را تشکیل دادند. برجسته‌ترین آنها ابوالفرج محمد بن اسحاق بود که عموماً با نام شهرستان ابن علی یعقوب الوراق کاتب، ملقب به الندیم بغدادی، صحابی اجتماعی اهل جادو بغداد و نویسنده فهرست شناخته می‌شود. شماره دعانویس می‌توان به درستی گفت که این نویسنده، به همراه ابن خلکان، دعانویس پایه‌های ثبت آثار دایره‌المعارفی و زندگی‌نامه‌ای را بنا نهادند که بعدها توسط حاجی خلفا و ابوالخیر تکمیل شد.

بدون اثر ابن خلکان، ارائه تاریخچه‌ای از دانشمندان عرب به تعویذ همان اندازه غیرممکن بود که بدون اثر الندیم، ارائه شرحی از ادبیات عرب. کتاب الفهرست توسط ابن ندیم در سال ۹۸۷ میلادی نوشته شده و دین به ده بخش تقسیم شده است که به هر شاخه از ادبیات شماره قویترین دعانویس و دانش می‌پردازد. این کتاب نام بسیاری از نویسندگان و آثار آنها را که از دیرباز وجود داشته‌اند، ارائه می‌دهد و حجم عظیم نوشته‌های تولید شده توسط اعراب را در دوره‌های مورد بررسی، تا سال ۹۸۷ میلادی، تاریخ تألیف نویسنده، نشان می‌دهد. شرح مختصری دعا نویسی از این کتاب باستانی و عجیب در مجله آسیاتیک برای موضوع طلسم‌ها در فرهنگ‌های مختلف به طور گسترده تفسیر می‌شود دسامبر ۱۸۳۹ شهر ارائه شده است و فون هامر پورگشتال از خود اثر توانسته است دریافت کند که هزار و یک شب منشأ ایرانی دعانویس داشته است.

در بخش هشتم الفهرست، نویسنده می‌گوید که اولین کسانی که داستان‌ها و علوم غریبه دفاعیات را سرودند، پادشاهان سلسله‌های اولیه جادو کهن ایرانی شهر بودند و این داستان‌ها توسط ساسانیان تکمیل و تقویت شدند. سپس اعراب آنها را به زبان خود ترجمه کردند و داستان‌های دیگری مانند آنها ساختند. ابن خلکان، شایسته‌ترین شرح حال‌نویس، نیز باید در اینجا ذکر شود، اگرچه او در سال ۱۲۸۲ میلادی، بیست و چهار سال پس از سقوط بغداد، در حالی که در سال ۱۲۱۱ میلادی متولد شده بود، درگذشت. این دانشمند بسیار برجسته و پیرو آموزه‌های شفاعی، در احضار اربلا متولد شد، اما در دمشق شماره ملا دعانویس اقامت گزید، جایی که تا سال ۱۲۸۱ میلادی، زمانی که برکنار کلیسا شد، جای رئیس قاضی را پر کرده بود.