دعانویس آکند

عضلات شکمش به خاطر گرفتگی‌های مداوم و غریزی ناشی از احساس سقوط بی‌پایان، درد می‌کردند. مایک از دریچه‌ی قفل به داخل شناور طلسم شد. در حالی که شناور بود، پیچ کلیسا و تاب می‌خورد و کف پاهای مغناطیسی‌اش با تماس ماهرانه با دعانویس آکند دیوار، صدای جرنگ جرنگ می‌دادند. او با آرامش گفت: آن یارو سنفورد ترکش خورده. او دستشویی دارد. اگر اینجا زندان بود، دیوانه می‌شد. او الان دارد توی دستگاه مخابره فریاد می‌زند که همه ما تا چند روز دیگر دعانویس خواهیم مرد، و موشک‌هایی که بالا آوردیم کمکی نمی‌کنند. طلسم او در این مورد هم بدجنس است! هانی از فضای بار کشتی در قفل صدا زد: اینجا همه چیز خالی است!

دعانویس : ما تخلیه شده‌ایم. وقتی درهای بار را بست، صداهایی به گوش رسید. هانی، و به جادوگر دنبالش رئیس، در حالی که مانند مایک شناور بود، دیده شدند. اما او به مهارت مایک فرود نیامد. او دیوار را لمس کرد. دست‌ها و زانوهایش را بالا و پایین می‌پراند و با درماندگی روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند سعی می‌کرد شنا کند و به سمت یک دستگیره برود. دعا خنده‌دار می‌شد، اما جو حال و حوصله‌ی شوخی نداشت. مایک کمربندش را باز کرد و علوم غریبه انتهای آن را به سمت هنی چرخاند. او آن را گرفت و به آرامی به سمت دیوار کشیده شد. کفش‌های هنی به گیره‌ای برخورد کردند.

دعانویس آکند

رئیس با مهارت بیشتری فرود آمد. با تاسف گفت: اینجا به بال نیاز داریم. جو، تو گزارش دادی؟ جو سر تکان داد. او رو به برنت، جادو عضو خدمه‌ای که مشغول تخلیه بار بود، کرد. او دعانویس فیروزان هم برنت را می‌شناخت، ارواح از روی مکالمات ویدیویی دوطرفه‌شان. با ناراحتی گفت: سنفورد رفتار عجیبی دارد. وقتی در قفل به من برخورد، گفت آمدنمان بی‌فایده است. وقتی من گزارش می‌دادم، درباره بی‌فایده بودن همه چیز صحبت می‌کرد. دعانویس آکند انگار هر اقدام ممکنی را بی‌فایده می‌دانست و با تمسخر به آن می‌خندید. برنت با ملایمت گفت: به احتمال زیاد همینطور است. به هر حال، بفرمایید. به نظر می‌رسد که قرار است ما را از بازی بیرون بیندازند.

آکند اما سنفورد بد برداشت می‌کند. بقیه‌ی ما گذاشته‌ایم دعانویس هر طور که دلش می‌خواهد رفتار کند، چون به نظر نمی‌رسید جادو سیاه مهم باشد. احتمالاً مهم نیست، فقط دعانویس اینکه او آزاردهنده است. مایک با خشونت گفت: ما را زمین نمی‌زنند! ما الان اینجا موشک داریم! اگر دعا نویسی حمله‌ی دیگری صورت بگیرد، می‌توانیم مقابله کنیم! برنت شانه‌هایش را بالا انداخت. صورتش به اندازه کافی جوان بود، اما چین و چروک‌های عمیقی داشت. او به ملایمت قبل گفت: موشک‌های شما که از زمین فرود سید و حاجی می‌آیند، چهار بمب را در مسیر پرتاب می‌کنند. شما شش موشک دیگر برای ما آوردید. با آنها می‌توانیم چند بمب را سرنگون کنیم؟ جو پلک زد.

درک حقایق زندگی در یک قمر مصنوعی شوکه کننده بود. اگر می‌شد از زمین با بمب به آن رسید، پس از طریق موشک‌های هدایت‌شونده از قمر طلسم جادو هم شیاطین می‌شد به بمب‌ها رسید. اما برای سرنگون کردن یک بمب، به یک موشک هدایت‌شونده نیاز بود البته اگر شانس با او یار باشد. دعانویس آکند جو به آرامی گفت: می‌بینم. ما فقط می‌توانیم شش دعا نویسی بمب دیگر از زمین را تحمل کنیم. برنت با لحنی کنایه‌آمیز موافقت کرد: شش تا ماه دیگه. خیلی طول می‌کشه تا بیشتر از این بمب‌ها داشته باشیم. یه نفر امروز چهار تا بمب پرتاب کرده. فرض کن دفعه‌ی بعد هشت تا بفرستن؟ یا فقط یه بار در روز به مدت دعاگر یه هفته؟ مایک با عصبانیت فریاد زد: هفتمین بمبی که به سمت ما شلیک شد، ما را از پا درآورد!

ما هم اینجا بی‌هوش افتاده‌ایم! برنت سر تکان داد. او با ملایمت گفت: بله. نمی‌توان از سکو در برابر تعداد نامحدودی بمب از زمین دفاع کرد. البته ایالات متحده می‌تواند وارد جنگ شود چون به ما شلیک شده است. اما آیا این برای ما فایده‌ای شیطانی دارد؟ در جنگ سرنگون طلسم خواهیم شد. جو با بیزاری گفت: و سنفورد چون می‌داند که کشته خواهد شد، دیوانه شده است؟ برنت با جدیت دین گفت. اوه، نه! او دانشمند فرشتگان خوبی است! اما توسل همیشه ذهن درخشانی داشته است. بیچاره، او در تمام عمرش جادو سیاه تا به حال دعانویس در هیچ کاری شکست نخورده است!

حالا او شکست خورده است . او کشته خواهد شد و هیچ راهی برای متوقف کردن آن به ذهنش نمی‌رسد. مغز او تنها چیزی است ابجد که تا به حال به آن اعتقاد داشته و حالا دیگر به درد نمی‌خورد. او نمی‌تواند این ایده را بپذیرد که احمق است، بنابراین باید باور کند فرشته که هر چیز دیگری احمق است. این برای او یک ضرورت است. آیا افرادی را رمل نمی‌شناسید که مجبور بودند آکند فکر کنند همه دیگران احمق هستند تا از دانستن اینکه خودشان هستند، خودداری کنند؟ جو سر دعانویس تکان داد. منتظر ماند. برنت جادو سیاه با جدیت گفت: سنفورد، به هیچ وجه نمی‌تواند با این کشف کنار بیاید شیاطین که از هیچ کس دیگری بهتر نیست.

همین. او آدم خوبی بود، اما به ناامیدی عادت ندارد و نمی‌تواند آن را تحمل کند. بنابراین، هر چیزی را که او را ناامید کند و هر چیز دیگری را، بنا جفت روحی به ضرورت تحقیر می‌کند. وقتی کشته شود، از آن متنفر خواهد شد. اما انتظار برای آن برایش غیرقابل تحمل می‌شود. به ساعتش نگاه کرد. با عذرخواهی گفت: من روانشناس خدمه هستم. به همین دلیل است که اینقدر دعانویس آکند قاطعانه صحبت می‌کنم. پنج دقیقه دیگر قرار است از سایه زمین خارج شویم و دوباره به نور خورشید برسیم. پیشنهاد می‌کنم برای تماشا کافر بیایید. خوب است که به آن نگاه کنید.

او منتظر جواب نماند. او راه را نشان داد. و دیگران در فرشتگان صفی عجیب به دنبالش رفتند. به نحوی، به طور خودکار، آنها در یک صف قرار گرفتند و با دمپایی‌های کف مغناطیسی خود به سمت یک لوله‌ی عبور در یکی از دیوارها حرکت کردند. کف دمپایی‌هایشان با ریتمی دعا نامنظم صدا می‌داد و تق‌تق می‌کرد. برنت با قدم‌های نرم و آرامی که برای حرکت در بی‌وزنی لازم است، راه می‌رفت. دیگران هم از او تقلید می‌کردند. دست‌هایشان دیگر به طور طبیعی در کنار بدنشان آویزان نبود، بلکه با کوچکترین تکان عضلانی، آکند حرکات عجیب و غریبی انجام می‌دادند. هنگام راه رفتن به طرز عجیبی تاب طلسمات می‌خوردند.

برنت لاغر اندام بود، جو هیکل درشت‌تری داشت و هنی قدبلندتر و لاغرتر بود. رئیس تنومند و مایک کوتوله با قد چهل و یک اینچی به دنبال آنها می‌رفتند. آنها واقعاً صفوف عجیبی تشکیل داده بودند. چند حرز دقیقه بعد، آنها در تاولی روی پوست دعانویس سکو بودند. در دیواره جانبی، دریچه‌های شیشه‌ای کوارتز وجود داشت. بیرون شیشه، کرکره‌های فلزی قرار داشت. برنت عینک‌های ضخیم، شیطانی تقریباً سیاه، را به چشم زد و دکمه‌هایی را که پوشش‌های فولادی دریچه‌ها را باز می‌کردند، لمس کرد. آنها به فضا نگاه کردند. آکند ستاره‌های کم‌نورتر زیر عینک‌هایی که به چشم داشتند، قدیس خاموش شده بودند.

ستاره‌های پرنورتر، کم‌نور و با فاصله‌ی زیاد از هم به نظر می‌رسیدند. در حالی که نرده‌ها را گرفته بودند، زیر پایشان تاریکی بی‌شکل زمین قرار داشت. اما پیش روی آنها و در فاصله‌ی بسیار دور، کمانی وسیع و کم‌نور از سرخِ تیره دیده می‌شد. دعانویس آکند این نور خورشید بود که از میان ضخیم‌ترین لایه‌های هوای زمین فیلتر شده بود. به سختی می‌توانست منحنی آن کره غول‌پیکر را ترسیم کند. همانطور که آنها خیره می‌شدند، روشن‌تر می‌شد. این ماهواره مصنوعی برای یک دور گردش به دور سیاره اصلی خود، زمین، کمی بیش از چهار ساعت زمان نیاز داشت. برای کسانی که سوار آن بودند، زمین تمام مراحل خود را در مدت زمان کوتاهی طی دعانویس گوهران می‌کرد.

اکنون آنها پیشینه تاریخی نازک‌ترین دعا نویسی هلال ممکن از زمین جدید را می‌دیدند. اما در عرض چند دقیقه تقریباً چند ثانیه نور قرمز تیره خورشید به طلایی تبدیل دعا شد. خط نور به نازکی مو به روبانی باریک تبدیل شد که یک نیم دایره هشت هزار مایلی را ترسیم می‌کرد. در وسط به طور قابل توجهی روشن‌تر شد. در انتهای آن قرمز باقی شیطان ماند، اما در طلسم نویس مرکز آن با شعله‌ای باشکوه می‌درخشید. آکند سپس یک گوی طلایی ظاهر این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. شد و به بالا شنا کرد و خود را از زمین جدا کرد و تماشاگران منظره نفس‌گیر تمام سطح زمین را دیدند که ظاهراً از دل شب زاده شده بود.

بهترین استاد طلسم در شهر آکند

دریاها و خشکی‌ها، گویی در برابر چشمانشان از نو آفریده شده بودند، در زیر نور خورشید آشکار شدند. آنها لکه‌های ابر و مسیر اعمال صالح طولانی را تماشا می‌کردند. سایه‌های کوه‌ها، و رنگ‌های عجیب و متفاوت مزارع و جنگل‌هایش. همانطور که برنت به آنها گفته بود، تماشای آن مذهب خوب بود. نیم ساعت بعد بود که آنها در آشپزخانه سکو جمع شدند. مردی که لوله‌های پرتاب را بارگیری می‌کرد، اکنون با سرعت مشغول تهیه غذا با دستگاه‌های پخت و پز بسیار غیرمعمول یک پایگاه انسانی در فضای دعانویس نسخ خطی بین سیاره‌ای بود. بوی غذا خوب بود. اما جو متوجه شد که می‌تواند بوی گیاهان در حال رشد را حس کند.

چیزهای سبز. این موضوع عجیب بود تا اینکه به یاد آورد که اینجا یک باغ هیدروپونیک وجود دارد. گیاهان در آن زیر دعانویس آکند لامپ‌های خورشیدی که هر روز برای چند ساعت مشخص روشن می‌شدند، رشد می‌کردند. گیاهان هوای سکو را تصفیه می‌کردند و البته مقداری غذای تازه و مغذی برای خدمه فراهم می‌کردند. آنها غذا خوردند. غذا در کاسه‌های پلاستیکی سرو می‌شد، با پوشش‌های نخی کشسان که از طریق آنها می‌توانستند لقمه‌های مورد علاقه‌شان را ببینند و انتخاب کنند. نخ‌ها کشیده می‌شدند تا از چنگال‌هایی که با آنها غذا می‌خوردند، عبور کنند. اما برنت از یک انبر نسبتاً کاربردی‌تر به شیوه‌ای رسمی استفاده دعانویس صالح آباد کرد.