دعانویس گوهران

و در رمان بعدی‌اش، تاریخ دیوید گریو، قهرمان دعانویس جوانی را کافران ستایش می‌کند که خود را وقف اصلاحات اجتماعی می‌کند. اما در دعانویس گوهران عرض چند طلسمات سال، موفقیت و ثروت و تحسین بزرگان، رنگ و بوی اندیشه‌های این بانوی رمان‌نویس را تغییر داد. او مارسلا را نوشت، که توبه‌ای کامل از سنت‌شکنی‌اش و تصویری از آنچه در ذهنش گذشته بود، بود. رهبران کارگری و اصلاح‌طلبان اجتماعی اکنون به عوام‌فریبان خطرناکی تبدیل می‌شوند؛ و یک قهرمان زن زیبا، که عاشق کسی است، به اشتباه راه خود پی می‌برد و به عنوان همسر پسر یک اشراف‌زاده به امنیت بازمی‌گردد. از آن زمان به شیاطین بعد، خانم هامفری وارد برای اشراف‌زادگان امن بود.

دعانویس : او به عمارتی در گراسونور آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند پلیس نقل مکان کرد، جایی که منظره‌ای از باغ کاخ اعمال مربوط به جادو باکینگهام داشت. او به یکی از نزدیکان دوشس‌ها و چهره‌ای برجسته در جامعه و سیاست تبدیل شد. ناشر او قبل از صبحانه با آمریکا مذاکره می‌کرد و هفت هزار پوند پیش‌پرداخت برای رمان جدیدش می‌گرفت؛ بنابراین این بانوی خوب بقیه عمرش را صرف ساختن مجموعه‌ای از داستان‌های پر زرق و برق در حمایت دعا نویسی از اصول حکومت توری کرد. هر رمان یک رویداد جهانی آنگلوساکسون بود و پیشخوان کتاب‌فروشی‌ها در مناطق خرید شیک آمریکا تا سقف با جلد جدید انباشته شده بود. خانم وارد، جماعت آنگلومانیا را دنبال می‌کرد، افرادی که تنها یک ایده در زندگی دارند، تقلید از طبقات حاکم بریتانیا؛ از آن نوع فرشتگان افرادی که تبلیغات آن صفحه را مطالعه می‌کنند و با طلسم نگرانی حدس می‌زنند: مشکل این تصویر چیست؟ خانم اوگی می‌گوید: من جزو آن گروه بودم.

دعانویس گوهران

در شهر ما در می‌سی‌سی‌پی کتاب‌فروشی وجود نداشت، اما یک یهودی ماجراجو که یک مغازه سیگارفروشی داشت، ایده‌ای داشت که یک قفسه از رمان‌های مدرن را تهیه کند و آنها را به قیمت ده سنت برای هر جلد اجاره دهد. من اولین خانم جوان در شهر بودم که شجاعت رفتن به یک مغازه سیگارفروشی را داشتم و همه خانم‌های جوان دیگر را به خواندن آثار خانم هامفری وارد ترغیب کردم. از جادو کهن جادو سیاه آن چه چیزی به دست آوردی؟ من هیچ‌وقت نتونستم بفهمم. همه‌ش مربوط به سیاست جادو سیاه بریتانیا بود. دعانویس گوهران زندگی واقعی؛ مردم داشتند با هم کلنجار می‌رفتند و کنجکاوی می‌کردند، اما من هیچ‌وقت نتوانستم بفهمم اصولشان چیست، یا وقتی انتخاب شدند انتظار داشتند چه کار کنند.

دقیقاً نکته همین است؛ هیچ اصولی وجود ندارد، فقط احزاب وجود دارند. هر کدام که فرشتگان وارد شوند، دولت را تشکیل می‌دهند و وظیفه‌اش این است که گلوی نیروی کار را بگیرد در حالی که سرمایه جیب‌هایش را خالی می‌کند. نیروی کار روزانه یک سکه دولاری تولید می‌کند و سرمایه آن را می‌گیرد و به نیروی کار چهار شیلینگ دستمزد می‌دهد و نیروی کار سر کیسه را باز می‌کند و سپاسگزار است. و سپس بانوی رمان‌نویس محبوب سرمایه با یک سبد بازاری حاوی شش پنی غذا و دارو از راه می‌رسد؛ که خیریه جادو نامیده می‌شود و وسیله‌ای برای جلب رأی نیروی کار در زمان انتخابات است.

دعانویس گوهران زندگی خصوصی خانم هامفری وارد اینگونه بود. او چیزی بود که بشردوست نامیده می‌شود؛ یعنی در آن دسته از فعالیت‌های اجتماعی که با سوءاستفاده از غرور و عشق به خودنمایی شیطانی ثروتمندان به فقرا کمک می‌کنند، برجسته بود. زندگی او شامل عجله از یک جلسه به جلسه دیگر، دست دادن و گپ زدن، عجله به دعانویس خانه برای لباس پوشیدن سید و حاجی و شام خوردن با افراد سرشناس و سپس خواندن اخبار مربوط به آن در روزنامه‌های روز بعد بود. او آنقدر با همه این کارها مشغول بود که فقط می‌توانست روزی نیم ساعت وقت برای خواندن زبان یونانی پیدا کند! شخصیت‌های کتاب‌های او نیز به همین نوع فعالیت‌ها مشغول هستند.

مرد اصلی داستان، یک اشراف‌زاده جوان خوش‌قیافه است که شغلش تبدیل شدن به نخست‌وزیر است. ما هیچ ایده‌ای نداریم که چرا او می‌خواهد نخست‌وزیر شود، دعا جز اینکه به عنوان یک قهرمان، این وظیفه اوست. دعانویس کوهیج این ایده که مردم انگلستان باید برای تبدیل فرشتگان یک رشته فرنگی بی‌مغز به نخست‌وزیری خود، دلیل بیاورند، ایده‌ای است که هرگز در رمان‌ها به ذهن هیچ‌کس خطور نمی‌کند. آنچه برای ما جالب است، تلاش‌های دوستان مرد جوان برای سوق دادن او به سمت نخست‌وزیری و تلاش‌های دشمنانش برای بیرون راندن اوست. موفقیت یا شکست در تمام این رمان‌های سیاسی به یک عامل بستگی دارد، یک عامل درگیر در مسائل جنسی.

دعانویس گوهران به نظر می‌رسد که رأی‌دهندگان انگلیسی سرسختانه بر یک الزام اصرار دارند اینکه دولتمردی که در حین برداشتن جیب‌هایشان گلویشان را می‌گیرد، ظاهراً پاکدامن باشد. قانون را می‌توان با این جمله خلاصه کرد که او مجاز است در طول زندگی‌اش فقط یک شیطان زن از طبقه مرفه داشته باشد. البته، اگر آن زن بمیرد، به او اجازه داده می‌شود یک زن دعانویس ابوموسی دیگر از طبقه مرفه داشته باشد؛ اما در بقیه موارد، او طلسم موظف است نیازهای خود را با زنان طبقات پایین‌تر برآورده کند. رمان‌های سیاسی از این اصل مشتق می‌شوند.{۳۲۶}توطئه‌های آنها از این واقعیت ناشی می‌شود که گاهی اوقات برخی از دولتمردان از این قانون پیروی نمی‌کنند؛ دولتمردی هست که دو خانم می‌خواهد، یا دو خانم هستند که دولتمرد را می‌خواهند.

طبیعت، مرد را منحصراً برای پوشیدن کلاه سیلندری و کت فراک و سخنرانی در پارلمان نیافریده است؛ و همه زنان، مانند خانم هامفری وارد، در کارهای سیاسی برای دعانویس جلوگیری از رأی دادن زنان دیگر، رضایت کامل نمی‌یابند. زنانی با شیطنت وجود دارند که تلاش می‌کنند دولتمردان را از ارواح وقف انحصاری به حرفه وسوسه کنند. و دولتمردان وسوسه می‌شوند؛ آنها مرتکب بی‌احتیاطی‌هایی می‌شوند، مانند قدم زدن در زیر نور ماه با زنان شرور؛ و هیجانی در سراسر جامعه جاری می‌شود و زبان‌های شایعات با خشم می‌چرخد. آیا آنها را شیاطین دیده‌اند؟ یا نه؟ دوستان دولتمرد برای نجات او متحد می‌شوند؛ و دشمنان دولتمرد تبرهای خود را تیز می‌کنند؛ و انگلیسی‌پرستان، با تماشای این صحنه، به وجد می‌آیند، فرشته درست مثل دعانویس وقتی که بلوندین روی طناب محکمی می‌رود تا از آبشار نیاگارا عبور کند.

دعانویس بهاباد خانم اوگی می‌گوید: واقعاً لازم نیست نگران باشیم؛ یک قهرمان همیشه یک قهرمان است و در تمام کتاب‌هایی که از مغازه سیگارفروشی کوچک شیطانی در شهر می‌سی‌سی‌پی گرفتم، به یاد نمی‌آورم که فرشتگان حتی یک قهرمان هم نتوانسته باشد دعانویس گوهران به مقام نخست‌وزیری برسد. اوگی می‌گوید: جالب خواهد بود که آماری در مورد این سوال جمع‌آوری کنیم: چند دعانویس نخست‌وزیر در رمان‌های خانم هامفری وارد و چند کلیسا نخست‌وزیر در تاریخ معاصر امپراتوری بریتانیا وجود داشته است؟ فصل ج پادشاه بی‌تاج و تخت اکنون می‌خواهیم آمریکا را در نیمه دوم قرن نوزدهم بررسی کنیم. عامل طلسم غالب در این دوره جنگ داخلی بود، رمل درگیری‌ای که در آن انرژی فیزیکی و اخلاقی کشور به تحلیل رفت.

واکنش اجتناب‌ناپذیری به دنبال آن رخ داد: آبراهام لینکلن در جنوب توسط یک متقلب و موضوع طلسم‌ها در فرهنگ‌های مختلف به طور گسترده تفسیر می‌شود در شمال توسط یک دلال تعرفه جایگزین شد. همان قهرمانی که ملت را به پیروزی رسانده بود و گفته بود: بیایید صلح داشته باشیم، وارد کاخ سفید شد تا دولت را به فاسدان واگذار کند. در دو نسل پس از جنگ داخلی، آمریکا دستاوردهای عظیمی به دست آورد. مطالب و ذکر مقداری پیشرفت فکری، اما هیچ پیشرفت اخلاقی قابل تشخیص نیست. همانطور که این کتاب را می‌نویسم، اخلاق سیاسی ما در یک شوخی جادو پس عبادت کردن از مبارزات انتخاباتی تجسم یافته است: جمهوری‌خواهان باید بنای یادبود واشنگتن را می‌دزدند، و سپس کولیج فلوریدا و کارولینای جنوبی را تصاحب می‌کرد.

آمریکای شهرستانی در دهه‌های حرز پس از جنگ داخلی، دین خود را بر این اصل استوار کرده بود که کامل‌ترین ملت بر کرسی خدا نشسته است. جماعت ویسکی‌خوار، تنباکوخوار، فحاشی‌گر و رأی‌دهنده به حزب قدیمی متون کهن بزرگ، دعانویس گوهران هیچ انتقادی را تحمل نمی‌کردند، حتی آن نوع انتقادی که ناشی از زندگی متفاوت بود. برای آنها، یک هنرمند یک موجود عجیب و غریب بود که با تمسخر و شوخی‌های عملی مجازات می‌شد. تنها دو راه برای زنده ماندن او دعا وجود داشت؛ یکی فرار به نیویورک کافران و گم شدن در میان جمعیت؛ دیگری تبدیل شدن به دلقک و پیوستن به جمع خنداندن خودش و هر چیزی که در زندگی جدی جفت روحی و زیبا می‌دانست.

جادو برای شهر گوهران

این دعا مسیر دوم توسط مردی با شیاطین استعداد واقعاً بزرگ جادوگر اتخاذ شد که اگر روح آمریکا بر او غلبه نمی‌کرد، جادو می‌توانست به یکی از استادان طنز جهان تبدیل شود. دعا نویسی داستان غم‌انگیز او در یک مطالعه قابل توجه با دعانویس هنگویه عنوان مصیبت مارک تواین نوشته ون ویک بروکس روایت شده است. چیزی حدود چهل سال مارک تواین به عنوان یک پادشاه آمریکایی بدون تاج و پیشینه تاریخی تخت زندگی کرد؛ دوستانش او را اینگونه صدا می‌زدند “پادشاه”. زندگی او گویی از دل افسون هزار و یک شب بیرون آمده بود. کوچکترین حرکت او برای ستون‌های روزنامه‌ها خوب بود؛ وقتی به دور دنیا سفر طلسم نویس گشایش می‌کرد، سفیر کشورش بود چمدان‌هایش تحت مجوز کنسولی رایگان حمل می‌شد و در لندن و وین، حتی مقررات راهنمایی و رانندگی نیز به حالت تعلیق درآمد.

وقتی برای درخواست قوانین حق چاپ به واشنگتن رفت، دو مجلس برای شنیدن سخنان او تعطیل شدند و رئیس جادو شدن مجلس دفتر خصوصی او را به پادشاه ادب واگذار کرد. او دعانویس گوهران از یک کتاب سیصد هزار دلار درآمد داشت، از هر چیزی که می‌خواست بنویسد، ثروت هنگفتی به دست می‌آورد. بزرگترین میلیونرهای کشور دوستان صمیمی او بودند؛ او خانواده‌ای شاد، بنیه‌ای قوی و انرژی‌ای تمام‌نشدنی داشت یک انسان چه چیز بیشتری توسل می‌توانست بخواهد؟ و با این حال مارک تواین خوشحال نبود. با گذشت زمان، او کمتر و کمتر خوشحال می‌شد. تلخی و ناامیدی شروع به رخنه در نوشته‌های او کرد؛ جملاتی مانند این برای زندگان است، حسادت برای دعانویس فین مردگان.