دعانویس بم

او در قلمرو عجیبی بود و از آنجایی که حتی آشناترین قلمروها پر از خطرات ناگهانی و اجتناب‌ناپذیر بودند، سرزمین‌های دعانویس بم ناشناخته دو یا جادوگر سه برابر خطرناک بودند. برل نیز در حرکت کردن مشکل جادو داشت. ماده چسبناکِ پوشش ابریشمی عنکبوت هنوز به پاهایش چسبیده بود و هنگام راه رفتن اشیاء کوچک را برمی‌داشت. تکه‌های کهنه زره حشرات که توسط مورچه‌ها جویده شده بودند، حتی از میان کف سفت شده‌اش نیز به او آسیب می‌زدند. با احتیاط اطراف را نگاه کرد و آنها را برداشت، دوازده قدم برداشت و دوباره مجبور شد بایستد. مغز برل اخیراً به طور غیرمعمولی تحریک شده بود.

دعانویس : کافران این تحریک حداقل یک بار او را به دردسر انداخته بود به دلیل اختراع نیزه‌اش اما به همان راحتی منجر به فرار او از یک گرفتاری دیگر شده بود. اما با جادو همان استدلالی که او را وادار کرده بود هنگام تلاش برای رهایی از دام عنکبوت، از چربی ماهی روی شانه‌اش برای چرب کردن بدنش استفاده کند، دعانویس اکنون می‌توانست برای آن هیولا غذا تهیه کند. برل با احتیاط به اطرافش نگاه کرد. به نظر می‌رسید که در امان است. سپس، کاملاً آگاهانه، نشست تا فکر کند. این اولین بار در زندگی‌اش بود که چنین کاری انجام می‌داد. مردم قبیله‌اش اهل دعانویس مراقبه نبودند.

دعانویس بم

اما ایده‌ای با تمام نیروی الهام به ذهن برل خطور کرده بود یک ایده انتزاعی. وقتی در سختی‌ها گرفتار می‌شد، چیزی در درونش راه فراری را نشان می‌داد. آیا حالا می‌توانست الهامی باشد؟ او در مورد مشکل گیج شده بود. به محض اینکه این فکر به ذهنش خطور کرد، کودکانه و وحشیانه به آزمایش آن پرداخت. دعانویس بم نگاهش را به پایش دوخت. لبه‌های تیز شماره ملا سنگریزه‌ها، بقایای زره ​​حشرات، فرشته و ده‌ها چیز دیگر، هنگام راه رفتن دعاگر پاهایش را آزار می‌داد. از بدو تولدش این کار را می‌کردند، اما هرگز پاهایش آنقدر چسبناک نبود که این سوزش بیش از یک قدم با او همراه باشد.

حالا به پایش خیره شده بود و منتظر بود تا فکری در درونش شکل بگیرد. در همین حال، به آرامی تکه‌های تیز را یکی یکی از پاهایش جدا کرد. بم تکه‌هایی که تا حدودی با صمغ نیمه‌مایع پوشانده شده بودند، همانطور که به پاهایش چسبیده بودند، به انگشتانش هم چسبیده بودند، البته به جز قسمت‌هایی که روغن مثل قبل غلیظ بود. استدلال برل، پیش از این، ساده و از نوع اولیه طلسمات بود. جایی که نفت او را پوشانده بود، تار عنکبوت این کار را نمی‌کرد. بنابراین، او بقیه بدنش را با منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند نفت می‌پوشاند. اگر دوباره در همان مخمصه حرز قرار می‌گرفت، از همان راه فرار استفاده می‌کرد.

اما به کار بردن ذره‌ای از دانش به دست آمده در یک مخمصه برای مشکل دیگر، کاری بود که او هنوز انجام نداده بود. ممکن است به یک سگ آموزش داده شود که با کشیدن بند قفل در می‌تواند آن را باز دعانویس کند، اما همان سگ وقتی به یک دروازه بلند و با نرده‌های بسته که یک بند قفل به آن متصل است نزدیک می‌شود، هرگز به کشیدن این بند قفل دوم فکر نخواهد کرد. او بند قفل را با باز شدن در مرتبط می‌داند. دعانویس بم باز شدن دروازه کاملاً موضوع دیگری است. برل به دلیل خطری قریب‌الوقوع به یک اختراع روی آورده دعانویس توره بود.

این چیز خارق‌العاده‌ای نیست. اما اینکه با خونسردی استدلال کند، همانطور که در حال حاضر استدلال می‌کند، روغن روی پاهایش چسب روی پاهایش را از بین می‌برد و او را قادر می‌سازد دوباره دعانویس با راحتی راه برود، دعانویس چمستان یک پیروزی بود. اختراعات وحشیان اساساً مسائل مربوط به مرگ و زندگی، غذا مذهب و امنیت هستند. راحتی و تجمل فقط با هوش و ذکاوت بالا حاصل می‌شود. توسل برل، در امنیت، به آسایش او ابجد افزوده بود. این واقعاً از تقریباً هر کار دیگری که می‌توانست انجام دهد، در پیشرفت او مهم‌تر بود. او پاهایش را طلسم روغن مالی کرد. این یک مشکل تقریباً بی‌نهایت کوچک بود، بم اما کشمکش‌های برل با فرآیند ذهنی استدلال، واقعی بودند.

سی هزار سال پیش از او، مرد خردمندی طلسم اشاره کرده بود که آموزش صرفاً آموزش تفکر، تفکر کارآمد و مؤثر است. قبیله برل آنقدر درگیر غذا و صرفاً زنده ماندن بودند که فرصت اعمال مربوط دعانویس آستانه به جادو فکر کردن نداشتند، و اکنون برل، که در پایین یک قارچ چمباتمه زده نشسته بود که تقریباً او رمال را پنهان می‌کرد، برای اولین بار پس از نسل‌های متمادی، نمونه‌ای دیگر از متفکر رودن را به نمایش گذاشت. اینکه برل استدلال می‌کرد که روغن زدن به شیاطین کف پاهایش او را در برابر سنگ‌های تیز محافظت می‌کند، به اندازه هر شاهکار هنری در اعصار پیش از او، یک پیروزی فکری بود.

برل داشت یاد می‌گرفت که چگونه فکر کند. دعا او از جا برخاست، راه رفت و با لذت فراوان آواز خواند، سپس لحظه‌ای در حیرت از هوش خود مکث کرد. برل، سی و پنج مایل دورتر از قبیله‌اش، برهنه، بی‌سلاح، کاملاً بی‌خبر از آتش، چوب، و از هر سلاحی جز نیزه‌ای که روز قبل با آن آزمایش کرده بود، و بی‌خبر از وجود هرگونه هنر یا علمی، ایستاد تا به خود اطمینان دهد جادو که بسیار شگفت‌انگیز است. غرور به سراغش آمد. دعانویس بم می‌خواست خودش را به سایا نشان دهد، این چیزها را روی پاهایش و نیزه‌اش را. اما نیزه‌اش رفته بود.

برل با ایمانی عمیق به اثربخشی این سرگرمی جدید، دوباره نشست و ابروهایش را در هم کشید. درست همانطور که یک فرد خرافاتی، وقتی متقاعد می‌شود که با توسل به طلسم مورد علاقه‌اش به راه راست هدایت می‌شود، ناگزیر در همه موارد به آن طلسم متوسل می‌شود، برل نیز خود را جمع و جور کرد تا فکر کند. به این سؤالات به راحتی پاسخ داده می‌شد. برل برهنه بود. او برای خودش لباس پیدا می‌کرد. او بی‌سلاح بود. او نیزه‌ای برای خود پیدا می‌کرد. او گرسنه بود و به دنبال غذا می‌گشت، و از قبیله‌اش دور بود، بنابراین به سراغ آنها می‌رفت.

دعانویس بندرعباس البته استدلال کودکانه، اما ارزشمند بود، زیرا استدلالی آگاهانه بود، آگاهانه از ذهنش برای راهنمایی در مشکلات درخواست راهنمایی می‌کرد، پیشرفتی آگاهانه از یک میل ذهنی اجنه غیر مسلمان به یک راه‌حل ذهنی. حتی در تمدن‌های پیشرفته‌ی اعصار گذشته، تعداد کمی از انسان‌ها واقعاً از مغز خود استفاده دعانویس کرده بودند. اکثریت قریب به اتفاق مردم به ماشین‌ها و رهبرانشان وابسته دعانویس بودند تا به جای آنها ارواح فکر کنند. مردم قبیله‌ی برل به شکم‌هایشان وابسته بودند. بم با این حال، برل به تدریج عادت تفکر را در خود پرورش می‌داد که برای رهبری لازم است و برای قبیله‌ی کوچکش بسیار طلسم ارزشمند خواهد بود.

دوباره بلند شد و رو به رودخانه کرد، آهسته و با احتیاط حرکت می‌کرد، چشمانش با دقت زمین روبرویش را می‌کاوید و گوش‌هایش برای کوچکترین صدای خطر آماده بودند. دعانویس بم پروانه‌های غول‌پیکر، با رنگ‌های شاد، در میان مه غلیظ بالای سرش بال می‌زدند. گاهی اوقات ملخی مانند یک گلوله در هوا کافر پرتاب می‌شد و بال‌های شفافش دیوانه‌وار در هوا می‌کوبیدند. قدیس گهگاه زنبوری با عجله از کنارش می‌گذشت، به قصد شیطانی شکار، یا زنبوری با اضطراب و نگرانی، با صدای بلند وزوز می‌کرد و دعا نویسی در دنیایی تقریباً بی‌گل، برای جمع‌آوری گرده‌ای که کندو را تغذیه می‌کرد، تلاش می‌کرد. برل اینجا و آنجا مگس‌هایی از انواع مختلف کافران می‌دید، بعضی‌ها بزرگتر از انگشت شستش نبودند، اما بعضی دیگر به اندازه‌ی تمام دستش بودند.

آنها وقتی کثیفی دلخواهشان در دسترس نبود، از شیره‌ای که از دعانویس قارچ‌های آلوده به کرم می‌چکید تغذیه می‌کردند. از دوردست‌ها، غرش گوشخراشی به گوش می‌رسید جادو کهن که به طور ضعیفی شنیده می‌شد. انگار نسخ خطی چندین کلیک در هم آمیخته و یک دعانویس بم صدا ایجاد کرده بودند، اما آنقدر سید و حاجی دور بود که توجه برل را جلب نکرد. او تمام دعانویس وسادات دید دقیق یک کودک را داشت. آنچه نزدیک بود مهم بود و آنچه دور بود قابل چشم‌پوشی بود. فقط چیزهای شیاطین قریب‌الوقوع نیاز به توجه داشتند و برل مشغول بود. اگر گوش می‌داد، متوجه می‌شد که مورچه‌های لشکر در تعداد بی‌شماری میلیونی در آسمان پراکنده‌اند، در صفوف گسترده پخش می‌شوند و هر انرژی مثبت چه را که می‌بینند، بسیار مخرب‌تر از آن همه ملخ می‌خورند.

تاثیر طلسم در شهر بم

ملخ‌ها در اعصار گذشته همه چیزهای سبز را خورده بودند. در جهان فقط کلم‌های غول‌پیکر و تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد تعداد کمی از گیاهان سرسخت و مقاوم وجود داشت که برل می‌شناخت. ملخ‌ها با تمدن فرشتگان و دانش و بخش عمده‌ای از بشریت از بین رفته بودند، اما مورچه‌های ارتشی به عنوان دشمنی شکست‌ناپذیر برای انسان‌ها و حشرات و بیشتر قارچ‌هایی که زمین را پوشانده بودند، باقی مانده بودند. با این حال، برل دعا نویسی متوجه صدا نشد. او جادو با فرشتگان سرعت موکل جن اما با احتیاط به جلو حرکت کرد و با چشمانش به دنبال لباس، غذا عبادت کردن و سلاح گشت. او با اطمینان انتظار داشت که همه آنها را در فاصله کوتاهی پیدا کند.

مطمئناً او بیشه‌ای اگر بتوان آن را چنین نامید از قارچ‌های خوراکی پیدا کرد که بیش از نیم مایل دورتر از جایی که صندل‌هایش را برای محافظت از کف پاهایش ساخته بود، نبود. برل بدون هیچ سرخوشی خاصی، بزرگترین قارچ را کشید تا اینکه ذخیره غذایی دعانویس بم چند روزش را تمام کرد. او همچنان به خوردن ادامه داد و از دشت وسیعی به عرض یک مایل و بیشتر شیطانی عبور کرد. قارچ‌ها به علوم غریبه تدریج رسیده و ناگهان رشد می‌کردند و به تپه‌های کوچک و عجیبی تبدیل شده بودند که او با آنها ناآشنا طلسم بود. به نظر می‌رسید که زمین در حال کنار زدن توسط برآمدگی‌های گردی است که فقط نوک‌های آنها دیده دعانویس هشت‌بندی می‌شود.

به نظر می‌رسید نیمکره‌های سرخ خونین زمین را به اعمال صالح جادو سیاه کناری می‌رانند تا بتوانند به هوای بیرونی برسند. برل با کنجکاوی به آنها نگاه کرد.