دعانویس توره

موشکی آن روی زمین محاسبه و با مشاهدات بصری و راداری بررسی شد. محاسبات توسط مغزهای الکترونیکی انجام شد که سفینه ماه‌نشین نمی‌توانست آنها دعانویس توره را حمل کند. و همه چیز درست شد. سفینه در مسیر درست بود و شلیک‌هایش طبق برنامه انجام می‌شد. اما ناگهان اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ داد. این خطایی بود که هیچ ماشینی نمی‌توانست آن گشایش را پیش‌بینی کند، خطایی که آمار و محاسبات هرگز طلسم نمی‌توانستند آن را جبران فرشته کنند. این یک خطای انسانی بود . با دریافت سیگنال انفجار شتاب نهایی، خلبان سفینه ماه‌نشین، مجموعه اشتباهی از موشک‌ها را شلیک کرده بود. بی‌تجربگی، حماقت، سهل‌انگاری، هیجان دلیلش مهم نبود.

دعانویس : بعد از سال‌ها برنامه‌ریزی و کار و رویاپردازی، یک انگشت انسان اشتباه کرده بود. و دعانویس این اشتباه مهلک بود! وقتی متوجه اشتباه شدند، آنقدر عقل داشتند که موشک‌های در حال شلیک را قطع کنند. اما خسارت روایات تاریخی از آداب و رسوم طلسم نمادین یاد می‌کنند وارد شده بود. کشتی دعانویس هنوز در حال شیرجه رفتن بود. به ماه می‌رسید. اما طبق برنامه در دهانه آریستارخوس فرود نمی‌آمد. سقوط می‌کرد. اگر قرار بود هر موشکی که روی بدنه باقی مانده بود در بهترین لحظه ممکن شلیک شود، کشتی ماه‌نشین… نزدیک کوپرنیک برخورد می‌کرد و با سرعت نهایی ۸۰۰ فوت در ثانیه ۵۴۰ مایل در ساعت فرود می‌آمد. حتی می‌شد محاسبه کرد که وقتی سفینه ماه‌نشین فرود آمد، انفجار باید از زمین با یک تلسکوپ دعا نسبتاً خوب قابل مشاهده عبادت کردن باشد.

دعانویس توره

قرار بود این اتفاق رمل سی و دو ساعت و چند دقیقه قدیس و اندی دعانویس بعد رخ دهد. ۱۱ دیگران یدک‌کش فضایی را به قفل سکو وارد کردند و کارهایی با آن انجام دادند، از جمله بارگیری، که طراحانش هرگز قصد آن را نداشتند، در حالی که جو برای محاسبات با زمین تماس می‌گرفت. طلسم نتیجه عصبانی‌کننده بود. دعانویس توره دین سفینه دعا ماه‌نشین در آن سوی مدار جادو سیاه سکو به سمت ماه برخاسته بود، زمانی فرشتگان که سرعت آن بیش از ۱۲۰۰۰ مایل در ساعت در جهتی بود که می‌خواست برود. سکو و البته یدک‌کش فضایی اکنون در سمت معکوس مدار سکو بودند.

و البته اکنون آنها سرعتی بیش از ۱۲۰۰۰ مایل در طلسم ساعت داشتند که از جهتی که برای حرکت یدک‌کش فضایی ضروری بود، فاصله داشت. زمین گفت: آنها می‌توانند دو ساعت برای برخاستن منتظر بمانند، یا زمان و سوختی را که باید برای تکرار اثر انتظار دور می‌ریختند، هدر دهند. جو دعانویس فیروزان با عصبانیت گفت: اما ما نمی‌توانیم صبر کنیم! سپس با عصبانیت گفت: اینجا را ببین! فرض کنید از اینجا بلند شویم، به سمت زمین شیرجه بزنیم، تقریباً به زمین برخورد کنیم و اجازه انرژی مثبت دهیم جاذبه آن مسیر ما را منحرف کند! مثل مسیر یک دنباله‌دار! تصورش متون کهن را بکن!

این کاری است که باید انجام دهیم! او کفش‌های کف مغناطیسی‌اش را درآورد و به سمت دریچه هوا شیرجه زد. با نفس نفس زدن از روی شانه‌اش به مسئول رادار دستور داد که دعانویس محلات هر چیزی را از زمین به او در آنجا مخابره کند. وقتی به آنجا رسید، دید که هانی و مایک در حال مشاجره داغی بر فرشتگان سر امکان بارگذاری یک یا دو فرشتگان تن جرم اضافی هستند. او جلویش را گرفت. آنها این کار را می‌کردند. همه چی پر شده؟ با لحنی آمرانه گفت. خب! لباس‌های فضایی! آماده‌ست؟ از این قفل بریم بیرون و شروع به انفجار کنیم!

دعانویس آستانه او آنها را به سمت یدک‌کش فضایی هدایت کرد. دعانویس توره خودش هم سوار شد. دریچه ورودی را بست. دیواره‌های پلاستیکی قفل بیرون زدند، به سرعت عقب کشیده شدند و موشک‌های هدایت‌کننده به بیرون پرتاب شدند. شیاطین یدک‌کش فضایی از قفل بیرون آمد. چرخید. به سمت زمین نشانه رفت و رگبارهای عظیم موشک پشت سرش پخش شد. شیرجه زد. طبیعتاً! وقتی یک کشتی از سکو می‌خواست برای کاهش سرعت جو به زمین برسد، دور شدن از آن شیطان اقتصادی‌تر بود. اکنون که از بین تمام نیازهای ممکن، دور شدن از زمین، در جهت مخالف حرکت فعلی یدک‌کش فضایی، ضروری‌ترین کار بود، منطقی بود که به سمت آن شیرجه برود.

کشتی به سمت زمین شیرجه می‌رفت و گرانش زمین به موشک‌های آن در دستیابی به سرعت دیوانه‌وار کمک می‌کرد. اما یدک‌کش همچنان کافر سرعت مداری خود را داشت. بنابراین در واقع به زمین برخورد نمی‌کرد، بلکه به جادو سیاه سمت شرق و از کنار دیسک خود حمل می‌شد، دعانویس عقدا حتی اگر به سمت میانه برآمدگی زمین هدف‌گیری شده بود. با این حال، زمین به کشیدن خود ادامه می‌داد. با عبور یدک‌کش فضایی، مسیر آن توسط کافران نیروی جاذبه منحنی می‌شد. در نزدیکترین فاصله ممکن فرشتگان به زمین، یدک‌کش سنگین‌ترین موشک‌های خود را برای حداکثر شتاب شلیک می‌کرد. و در جو زمین، شاید نه بیشتر از ۵۰۰ مایل ارتفاع کمی فراتر از حضور قابل اندازه‌گیری هوا به چرخش درآید و از آن منحنی دیوانه‌وار، یک ساعت جلوتر از طلسم سکو، به موقعیت مربوطه برسد، و با سرعتی بیشتر از آنچه از هر راه دیگری می‌توان داشت.

اگر روی کاغذ ردیابی شود، مسیر کشش به شکل یک سهمی تنگ خواهد بود. دعانویس توره سفینه شیرجه کافران رفت. و اتفاقاً سکو را ترک کرده و در سایه زمین فرو رفته بود، به طوری که ظاهر و حس همه چیز، شبیه یک شیرجه کاملاً خودکشی به درون فراموشی بود. به نظر می‌رسید که دعا نویسی یک کیسه عظیم از سیاهی خالص در مقابل دماغه یدک‌کش فضایی قرار دارد. او با شتاب گرانشی چهار به سمت آن حرکت کرد و جو هدفون‌هایش را به گوش‌هایش چسباند و نفس نفس زنان دراز کشید تا منتظر ارقام و اطلاعاتی باشد که باید داشته باشد. او آنها را گرفت.

وقتی موشک‌های چهارگانه جاذبه‌ای سوختند، خدمه‌ی یدک‌کش با زحمت فراوان دماغه‌ی کشتی را در موقعیت خاصی تنظیم کردند. آنها خود را به صندلی‌های شتاب‌دهنده پرتاب کردند و جو یک انفجار شش شتاب گرانشی شلیک کرد. آنها از و او یکی دیگر شلیک کرد. توره این سه انفجار به کشتی سرعت رو به پایین یک مایل و نیم در ثانیه داد و کشش زمین به طور پیوسته به آن اضافه موکل جن می‌شد. خود زمین بیشتر مسیر سقوط ۴۰۰۰ مایلی آنها را به سمت پایین می‌کشید، که به سرعت موشک‌هایشان می‌افزود. روی زمین، رادارها گیج و منگ به دنبال آنها می‌گشتند تا مشاهدات موقعیت و داده‌های لازم برای راهنمایی‌شان دعانویس را به آنها بدهند.

در بازگشت به سکو، اعضای خدمه با اشتیاق دعانویس محاسبات شیاطین خود را انجام می‌دادند. وقتی چهار نفر در یدک‌کش فضایی به نیمه راه زمین رسیدند، نسبت به زمین کافر یا خود سکو، سریع‌تر از هر انسانی که تا به حال سفر کرده بود، حرکت می‌کردند. وقتی هزار روح مایل از زمین فاصله گرفتند، مطمئناً از لبه آن عبور می‌کردند. جو پیشنهاد داد و اجازه گرفت تا یک رگبار گلوله‌های مارک تنس شلیک کند تا سرعت کشتی را بیشتر کند. وقتی به نقطه رهایی رسیدند و از بنادر عبور جادو کردند، چیف شیاطین و هانی نفس نفس زنان از صندلی‌هایشان بلند شدند پیشینه تاریخی و به عقب رفتند.

رئیس نفس زنان گفت: می‌روم فشنگ‌ها را دوباره پر کنم. آنها ناپدید شدند. یدک‌کش فضایی می‌توانست موشک‌ها را از محموله‌اش بردارد و آنها را برای شلیک به بیرون بدنه‌اش ببرد. دعانویس توره هیچ کشتی دیگری نمی‌توانست. هنی و رئیس دعانویس خنداب برگشتند. سکوت مطلقی در کشتی حکمفرما بود، به جز صدای ضعیف و گرفته‌ای که از هدفون جو به گوش می‌رسید. جو با صدای آرام گفت: ما از ارتفاع ۶۰۰ مایلی زمین عبور شیطانی خواهیم کرد. شاید نزدیک‌تر. سعی می‌کنم به ارتفاع ۴۵۰ مایلی برسم. درست بالای خاک دشمن خواهیم کلیسا رسید، اما شک دارم که بتوانند به ما ضربه بزنند. ما با سرعتی بهتر از شش مایل دعا در ثانیه به هدف خواهیم رسید.

اگر بخواهیم، ​​می‌توانیم چند موشک دیگر شلیک کنیم و به سرعت فرار برسیم. اما می‌خواهیم بعداً متوقف شویم. با سرعت بیشتری از آن دعانویس توره عبور خواهیم کرد. سکوت. سکون. سرعت. از بنادر اعمال مربوط به جادو به سمت زمین، دعا نویس سیاهی محض وجود داشت. در آن سوی، جهانی از ستارگان. اما سیاهی بزرگ دعانویس مرگنلر و بزرگ شیاطین و بزرگ شد تا اینکه به دعا نویسی طور دقیق خود کیهان را به دو نیم تقسیم شماره ملا کرد، و نیمی از هر آنچه که بود، سیاهی بود. نیمی دیگر ستاره‌های کوچک رنگی بودند. سپس صدایی آمد. صدایی ضعیف. ناله بود. زوزه بود. جیغ بود… و بعد دوباره ناله‌ای نازک بود.

آیا جادو وجود دارد در شهر توره

بعد دیگر صدایی نبود. جو با آرامش گفت: ساعت شش و ربع به هوا دست زدیم. مایل در ثانیه. هرچند خیلی نازک. در آن جادو سیاه صورت، ممکن است ردی از شهاب سنگ برای تحسین مردم به جا گذاشته باشیم. هیچ‌کس اصلاً چیزی نگفت. کمی بعد، هوا روشن شد. همه جا روشن شد. انگار فوراً، شب از سرشان پرید و سیلی از ابرها از پایین به پایین سرازیر شدند اما حالا ۸۰۰ مایل بالاتر از سطح زمین بودند و هدفون جو به صدا درآمد و گفت: حالا می‌توانیم کمی مسیر را اصلاح کنیم، و شاید کمی هم سرعت بگیریم… موشک‌ها وزوز می‌کردند، غرش می‌کردند و بیرون از بدنه می‌غریدند.

زمین دور و دورتر می‌شد و خیلی زود پشت سرشان قرار گرفت. و آنها داشتند به دنبال سفینه ماه‌نشین که خیلی خیلی خیلی از آنها دور بود، شیرجه می‌رفتند. دعانویس توره در واقع جادو شدن ساعت‌ها طول کشید تا به آن برسند. آنها نمی‌توانستند به تدریج از آن سبقت بگیرند، زیرا باید پس از تماس، زمان کافی برای دعا نویسی کار کردن داشتند. اما سبقت گرفتن سریع از آن، سوخت اضافی می‌خواست و آنها سوخت زیادی نداشتند. بنابراین، آنها مصالحه کردند و با اختلاف سرعتی بیش از ۲۰۰۰ فوت در ثانیه به پشت سر سفینه ماه‌نشین این محتوا ممکن است با مطالعه دیدگاه‌های جدید تکامل یابد. رسیدند آنها با سرعتی معادل سرعت اکثر گلوله‌های تفنگ به آن جادو نزدیک شدند و تمام موجودات در اثر دود موشک‌هایی که برای کاهش سرعت شلیک کردند، محو شدند.