دعانویس چاف و چمخاله

کلاهبرداری تن ندادم. سر داکر پرسید: چطور، احمق! از کدام کلاهبرداری حرف می‌زنی؟ سامرویل در حالی که دستان بسته‌اش را بالا می‌برد، پاسخ داد: این فریبی بود جادو سیاه که این زنجیرها را بر دست و پای من محکم کرد. این دعانویس چاف و چمخاله فریب آنقدر پست و پلید بود که همیشه تو را شرمنده خواهد کرد و تو را در معرض تمسخر عمیق همه کسانی قرار خواهد داد که قلبشان با احساس افتخار گرم شده است. دِ اِرمشتاین با سرخ شدن چهره‌اش پاسخ داد: تو ورای مرز شرافت و قانون هستی. به کدامین کافران قانون شرافت که خودت رعایتش می‌کنی، می‌توانی متوسل شوی ؟ بدبخت، این گستاخی، این نمایش بی‌شرمی، جز تسریع عذابت، هیچ سودی برایت نخواهد داشت.

دعانویس : حکم من این است که در سومین …صبح از این پس، بر صلیب وارکلیف آویزان خواهی شد! زمزمه شهر و منابع تاریخی به آداب و رسوم آیینی اشاره می‌کنند زمزمه‌ای حاکی از تایید از سربازان همراه برخاست و رنگ‌پریدگی موقتی بر چهره اسیر نشست؛ اما این استان رنگ‌پریدگی صرفاً نتیجه‌ی یک احساس زودگذر بود و خیلی زود از بین رفت. با شور و اشتیاق فریاد زد: سخن مرا بشنوید، جناب داکر. شما سرنوشت مرا اعلام کرده‌اید، و من آماده‌ی رویارویی با آن هستم. چشم‌انداز نزدیک شدن سریع مرگ، تنها برای کسانی که زندگی را دلپذیر یافته‌اند، و در زیر لبخند بخت غوطه‌ورند، و تعویذ در جهان والا و منصف ایستاده‌اند، و دوستان خویشاوند و مهربانی دارند، و ثروت و تجملاتی برای به جا گذاشتن دارند، وحشت‌آور است.

دعانویس چاف و چمخاله

برای چنین کسانی ترس از مرگ وحشتناک است. اما من، که از بدو تولد شومم، بازیچه‌ی سرنوشت بوده‌ام، هیچ ترسی از آرامش گور ندارم؛ و حتی برای دزدی که در حال مرگ و رنج بر صلیب لرزان آویزان بود، رحمت الهی وجود داشت. اما ای شوالیه‌ی شریف، از خود تعریف نکن که با کشتن من، دعانویس چاف و چمخاله خود را از شر دشمنی سرسخت و تسلیم‌ناپذیر رها خواهی کرد. دعا نویسی دعانویس گلیداغ من هرگز دشمن تو نبودم تا اینکه میهن‌پرستی مرا به میدان فراخواند تا با هجوم تو به مرز مخالفت کنم. و دشمنی مندشمن کشورم پس از من زنده خواهد ماند. پیروانم انتقام مرگ مرا خواهند گرفت.

دعانویس گرمدره اگر می‌خواهی، مرا بر دار بلندی مانند دار هامان بیاویز؛ و هر شب بانویت کلاه خود را در کنار شعله‌های روستاهای سوزان کافران تو قرار خواهد داد. از یک سر قلمرو وسیع وارکلیف تا سر دیگر آن، ویرانی و نابودی گسترش خواهد فرشتگان یافت. چاف و چمخاله و هنگامی که، در بحبوحه ظلم و غارت و خونریزی، تو مبهوت و ناتوان دعا در برابر علوم غریبه دشمنانی که قدرتشان را نه می‌توانی بشکنی و نه در برابرشان مقاومت کنی، خواهی ایستاد، آنگاه به روز شومی که روتون سامرویل مرد، فکر خواهی دعا نویسی کرد! دِ اِرمشتاین غرق در افکارش، بی‌اختیار دستش را تکان داد؛ و زندانبان، این شهر را نشانه‌ای برای بیرون بردن زندانی تلقی کرد و او را با عجله بیرون برد.

خدمتکاران چند دقیقه‌ای در اطراف پرسه زدند و سپس بی‌سروصدا تالار را ترک کردند و ارباب خود را تنها روی سکو گذاشتند . صدای قدم‌های آرامی نزدیک شد و سر داکر با نگاهی به بالا، بانویش را دید. او بسیار آشفته بود و به سمت صندلی او آمد و دست او را گرفت و گفت: آیا یاغی را به مرگ محکوم کردی؟ سر داکر پاسخ داد: من این کار را کرده‌ام. من، به عدالت، نمی‌توانم هیچ حکم دیگری صادر کنم. من او را از آن پنجره دیدم.گفت، و من هرگز جوانی شریف‌تر از او ندیده بودم. با چه وقار و شجاعتی با تو روبرو شد؛ چه احساسی در چهره‌اش؛ چه جسارتی در لحنش.

شهرستان چنین جوانی نباید با چنین مرگ شرم‌آوری بمیرد. دعانویس چاف و چمخاله وقتی به او نگاه کردم، به یاد پسر خودمان افتادم. آرام باش، آلیس؛ تو دوباره آتش درد را شعله‌ور می‌کنی. سر داکر فریاد زد. خاطره‌ی آن غم وحشتناک را طلسم که برای همیشه خوشبختی ما را نابود کرده است، به یاد نیاور. او با شور و شوق فریاد زد: جان این اسیر را به من عطا کن. آیا برای او دعا می‌کنی ؟ من التماس و دعا می‌کنم دعانویس خوانسار که او بخشیده شود تا حرفه شیطانی خود را رها کند و در مسیری شرافتمندانه به دنبال سرنوشت خود باشد. سخت است که غریبه‌ای دعا به این جوانی و به این نجیبی، آن طلسم هم به دست ما، بمیرد.

به او زندگی بده، شوهر، هرچند نمی‌توانی به طلسم او آزادی بدهی. زندگی او موهبتی است که من آرزویش را دارم. مرا جادو از این نعمت محروم مکن. دِ اِرمشتاین با خونسردی تمام گفت: آلیس، من این را به مادری که او دعا شهر دعانویس را به دنیا آورده بود، انکار می‌کردم، هرچند که او با زانوهای استان خمیده‌اش برای او التماس استان دعا نویس می‌کرد. دعانویس من جرأت ندارم دعانویس صومعه‌سرا چنین شروری را زنده بگذارم. اگر او را زنده می‌گذاشتم، ممکن بود به مشارکت در جنایاتش متهم شوم. دیگر برای دعانویس او التماس نکن؛ من سرسخت هستم. من در برابر جادو سیاه ترحم مقاوم شده‌ام.

فصل دوازدهم. آخرین، ساعت سرنوشت‌ساز فرا رسیده است که عشق مرا از من به دوش می‌کشد؛ صدای مرگ طبل را می‌شنوم، چاف و چمخاله من چوبه دار را نشانه می طلسم گیرم. ناقوس به صدا درآمده است؛ دعانویس رضوانشهر قلبم را می‌لرزاند؛ شیپور نام تو را می‌گوید؛ و آیا گیلدروی من باید برود؟ تحمل مرگی از شرمساری؟ آفتاب کم‌رنگ صبح سوم به آرامی مه غلیظی را که دره وارکلیف را دعاگر پر کرده بود، کنار زد. دعانویس چاف و چمخاله اگرچه روز هنوز تازه آغاز شده بود، اما از دیدن جمعیت می‌شد حدس زد که همه ساکنان روستا و همه دهقانان از مناطق اطراف در بازار آزاد جمع شده‌اند.

تعداد زیادی از روستاییان مسلح بودند؛ و دسته‌هایی از سربازان، به دستور دِ اِرمشتاین، در خیابان‌ها رژه می‌رفتند و آشوب را سرکوب می‌کردند و نظم شهرستان را برقرار می‌ساختند. آن جماعت برای تماشای مرگِ شمشیرزن گرد هم آمده بودند. صدای چکشِ پرکارِ صنعتگر بر چوبه‌ی دار که در حالِ نصب دعانویس هشترود در ابجد مرکزِ میدان بود، شنیده می‌شد.بازار. پس از کار زیاد به پایان رسید و کارگران استان در پای آن نشستند و با پرتاب ابزارهای خود، با لذت نان و آبجو خوردند و آن را با چند نفر از بدنام‌ترین افراد روستا که دورشان جمع شده بودند، تقسیم کردند. نوشیدنی‌های الکلی می‌نوشیدند و شوخی‌ها دهان به دهان رد و بدل می‌شد، عبادت کردن گویی در یک جشن شاد؛ دسته‌هایی از بچه‌های بی‌سرپرست دور چوبه دار می‌چرخیدند؛ مادران کودکان خود را در آغوش گرفته بودند تا آن را تماشا کنند؛ و هر پنجره‌ای باز و پر از چهره‌های مشتاق استان بود.

مردان مسلح شروع به جمع شدن در صفوف فشرده در اطراف صحنه مرگ مذهب کردند و جمعیت افزایش یافت. و مقدس حالا دعانویس چاف و چمخاله زنگ مناره قدیمی شروع به نواختن کرد و ساعت مرگ را اعلام دعانویس تربت جام کرد. صدای شیپورها از قلعه نشان می‌داد که زندانی از سلولش بیرون آورده شده است. نماز خواندن دروازه‌ها باز شدند و کاروان مرگ به راه افتاد. هر زمزمه جمعیت خاموش شد. همه نگاه‌ها به کافران سمت آن صفوف غم‌انگیز دوخته همزاد شده بود. در میان نیرویی قوی از سواران و پیاده‌ها، تحت رهبری شخصی سر داکر، یاغی محکوم ظاهر شد. گاری‌ای، پوشیده از پارچه سیاه، که توسط یک اسب غمگین کشیده می‌شد، نزدیک دروازه ایستاده بود.

جلاد با لباسی تیره و تار دعانویس در صدر آن نشسته بود و …چهره‌اش توسط یک جادوگر سیاه پنهان شده بود. اسیر با کمک یک راهب شهر قدبلند از ارابه بالا رفت، که او نیز به دنبال او وارد ارابه شد و به نظر می‌رسید که او را برای مرگ آماده می‌کند. زنجیرهای سامرویل برداشته شهرستان شده بود، چاف و چمخاله اما دستانش با طنابی ضخیم از پشت بسته شده بود. سرش برهنه بود و گیسوان بلندش روی شانه‌هایش ریخته بود یا در باد تکان می‌خورد. ذره‌ای ترس در چهره آرام او دیده نمی‌شد؛ قدم‌هایش هرگز سست نمی‌شد؛ هیچ لرزشی در اندامش راه نمی‌یافت.

آیا طلسم وجود دارد در شهر چاف و چمخاله

او بر سرنوشت بی‌رحمانه‌اش غلبه کرد. این پایان ترسناک برای حرفه‌اش، وحشت معمول خود را از دست داده بود و هیچ چیز نمی‌توانست شجاعت صبورانه و غرور جسورانه‌اش را متزلزل کند. ناقوس هنوز به سنت‌های طلسم اغلب بسته به زمینه فرهنگی متفاوت هستند صدا در می‌آمد! شیشه شن زندگی یاغی به سرعت در حال تمام شدن بود. استان اگر یک احساس دردناک در او وجود داشت، آن احساس، زمانی بود دعانویس قمصر که به الینور و امیدهای دلش دعا نویسی که اکنون پژمرده و نابود شده بودند، فکر می‌کرد. الینور از سرنوشت غم‌انگیز او باخبر می‌شد و مدت‌ها بدون تسلی سوگواری می‌کرد؛ اما هرگز قبر او را نمی‌دید. ناقوس به صدا درآمد!

و او که سال‌ها تلاش کرده دعانویس بود تا به راز تاریک دودمان خود پی ببرد، قرار بود بمیرد و این راز نفوذناپذیر شود. چه گناه هولناکی بر دوش کسانی بود که او را از آغوش والدینش جدا کرده بودند، واو را به چنین مرگی کشاند. تمام امید زندگی‌اش این بود که اصل و توسل نسبش را کشف دعانویس دستگرد کند و مقام و منزلت برحق خود را به دست آورد؛ اما چگونه چنین امیدی نابود شده بود! و او بی‌خبر از مادری که به سینه‌اش آویخته بود، می‌مرد. ناقوس شهر به صدا درآمد! و هنگامی که جمعیت و مردان مسلح و چوبه دار بلند و پنجره‌های باز را دید، افکار سهمگینی همچون خشم به قلبش هجوم آورد.

قرار بود دعانویس صحنه مرگش منظره‌ای از تعطیلات باشد؛ قرار بود مانند گلادیاتور کولوسئوم سلاخی شود تا تعطیلاتی را رقم بزند. آه، چقدر به شبی تاریک، بارانی و طوفانی فکر می‌کرد، شبی دعانویس چاف و چمخاله که رگبارهای وحشی شِویوت بر وارکلیف هجوم می‌آوردند و آن را تا آسمان شعله‌ور می‌کردند! زنگ به صدا درآمد! دوباره سایه‌ی النور! خاطره‌ی موجود مهربانی که او استان را دوست شهرستان داشت! افکارش نمی‌توانست او را رها کند ! و چگونه مرگ او قلب النور را می‌شکست! پیش به سوی مرگ! پیش به سوی مرگ.