دعانویس هشجین

در حالت گرفته خواهید دید، به طوری که دست چپش تا حدی به عقب برگشته است. اما در مورد سنت‌های فرهنگی، شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند دعانویس هشجین نقاشی‌های بی‌شماری که از خودش کشیده چطور؟ آیا تصور می‌کنید که نقاش هرگز نتوانسته است دست چپ سالم و محکمی ارائه دهد؟ به همین ترتیب، در کارهای تصویری همه اوگی‌های مصر، خواهید دید که حاکم همیشه با قامتی غیرطبیعی نشان داده می‌شود. بدیهی است که در یک امپراتوری مستقر، حاکم از مردان جنگجوی خود دعانویس قامتی کوچکتر خواهد داشت، زیرا در کودکی نوازش می‌شود. اما هرچه در واقعیت کوچکتر شود، قرارداد هنری مبنی بر بزرگ بودن او سفت و سخت‌تر می‌شود.

دعانویس : به خاطر چنین تخلفاتی بود که افلاطون هنرمندان را از جمهوری خود بیرون راند. آنها دروغگو و متظاهر بودند، تمام قبیله، و احترام همزاد مردان را به حقیقت از بین بردند. اما شیطانی در واقع، این نوع ایده‌آل‌سازی حاکمان و مردان جنگجو می‌تواند کاملاً صادقانه باشد. هنرمند از همنوعان خود حساس‌تر است این همان چیزی است که او را هنرمند می‌کند؛ او از درد و خشونت می‌گریزد و از اقتدار، ابهت واقعی احساس می‌کند. او فکر می‌کند که حاکمش از شیطانی نظر روح بزرگتر است؛ و بنابراین، با بزرگتر کردن او از نظر جسم، هنرمند به عنوان یک پیشگو و فیلسوف عمل می‌کند و حقیقتی درونی را آشکار می‌سازد.

دعانویس هشجین

این سرنخ بخش شیطانی عمده‌ای از استانداردهای هنر امروزی ماست؛ خودپسندی و سرسپردگی، کمرویی و پرستش سنت، همچنین لاف زدن و خرامیدن و کوبیدن طبل. فرشتگان هر شاعر مهمانی چای کوچک و نیمه معلول، رویایی قوی و بی‌رحمانه را در سر می‌پروراند نیچه با هیولای بور خود، و کارلایل{۱۴}با پرستش قهرمانش، و دعانویس هنلی با سرود شمشیرش، و کیپلینگ با خدای پدرانمان، که از دیرباز شناخته شده بود، دعانویس هشجین پروردگار خط نبرد گسترده ما. فصل چهارم کارگر و اجرت او کم کم شروع به توجه به رئوس مطالب قانون هنری اوگی می‌کنیم. دو گزاره منفی را می‌توانیم واضح بدانیم: اوگی چیز را آنطور که واقعاً هست نقاشی نمی‌کند؛ و او چیز را آنطور که می‌بیند نقاشی نمی‌کند.

اولی را او نمی‌توانست انجام دهد، زیرا نمی‌داند آن چیز واقعاً چیست؛ و دومی را او تعویذ رفتار بد، اخلاق بد و سلیقه بد می‌داند. اوگی چیز را آنطور که فکر می‌کند باید باشد نقاشی دعانویس اربطان می‌کند؛ یا، معمولاً، او چیز را آنطور که فکر می‌کند دیگران باید آن را تصور کنند نقاشی می‌کند. و حالا این سوال پیش می‌آید: چرا اوگی، پس از انتخاب موضوع خود، آن را طلسم بر اساس یک ایده و نه بر اساس ایده‌ای دیگر ایده‌آل‌سازی می‌کند؟ کافران آیا چنین تصمیماتی تصادفی یا هوسی هستند؟ مطمئناً نه؛ زیرا روانشناسی انسان قوانین خود را دارد که می‌توانیم یاد بگیریم آنها را درک کنیم.

ما می‌پرسیم: کافران قوانین اوگی، دست و چشم و مغز او چیست؟ چه نیروهایی تعیین می‌کنند که او واقعیت خود را به این شکل و نه به آن شکل ارائه دهد؟ اولین چیزی که باید گفت این است: از اوگی در این مورد نپرسید، زیرا او نمی‌تواند به شما بگوید. اوگی به هیچ وجه آن اعمال مربوط به جادو چیزی نیست که فکر می‌کند هست، و آثار هنری خود را از انگیزه‌هایی که به جهان منتشر می‌کند، خلق نمی‌کند. خواهیم دید که این شخص تقریباً جادو شدن بیش از حد زیرک بوده است او مجموعه‌ای از تظاهرها را چنان هوشمندانه سرهم کرده است که نه تنها مخاطبان خود، بلکه خودش را نیز فریب داده است.

دعانویس هشجین میلتون گفت، کسی که می‌خواهد یک اثر هنری بزرگ خلق کند، ابتدا دعانویس جادو باید از زندگی خود یک اثر هنری بسازد. اوگی طلسم این ضرب‌المثل را به معنای واقعی کلمه گرفته و یک رشته دروغ‌های تجاری را مطرح کرده دعانویس است. کاملاً واضح است که هنرمند یک محصول اجتماعی است، عضوی از یک قبیله و تحت تأثیر انگیزه‌های حرز قبیله‌ای. اما می‌بینید که او با شور و اشتیاق این را انکار می‌کند و خود را به عنوان یک روح تنها که در برج عاج ساکن است، سوار بر اسبی بالدار در آسمان می‌تازد، توسط پیام‌آوران آسمانی مورد بازدید و راهنمایی قرار می‌گیرد و توسط بانوان مرموز و دوست‌داشتنی به نام موزها مورد محبت قرار می‌گیرد، تصور می‌کند.

با این حال، در عین حال، او حداقل یک معشوق واقعی می‌خواهد؛ و این بانو{۱۵}عشق اغلب علاقه‌اش را به معشوق‌های خیالیِ خانم‌ها نشان نمی‌دهد. برعکس، او عادت دارد به این واقعیت تلخ اشاره کند که اوگی هر بیست و چهار ساعت سه تکه مقدس گوشت گاو وحشی می‌خواهد؛ همچنین، خود خانم کافر هم کمی گوشت می‌خواهد و مهم‌تر دعا از آن، می‌خواهد که طبق بهترین قراردادهای قبیله‌ای، قراردادهایی که قبل از فرار و ازدواج با یک هنرمند به آنها عادت کرده بود، سرو شود. قانون قبیله حکم می‌کند که لیوان روی میزش باید با دست بریده شود، حتی اگر کج دعانویس شیاطین بریده شده باشد؛ پارچه‌های روی میزش باید با دست جادو سیاه گلدوزی شوند، زیرا اگر به صورت عمده و با ماشین انجام شود، هنر نیست.

دعانویس هشجین از لحاظ تئوری، یک هنرمند می‌تواند آثار هنری خود را روح برای تأیید الهه‌های کلیسا خیال خلق کند؛ اما در واقع، می‌بینید که منزوی‌ترین و پیرترین اوگی کسی را دارد، یک دوست وفادار، یا یک خانه‌دار پیر، یا حتی یک ذکر کودک، که آرزوی تأیید او را دارد. حتی یک هنرمند در یک جزیره متروک نیز به عبادت کردن این فکر خواهد فرشتگان کرد که روزی کشتی‌ای در آنجا پهلو خواهد گرفت؛ در جادو سیاه حالی که هنرمندان جوان و سرکش برای عموم مردم در دعانویس قزوین آینده آثار خود را خلق می‌کنند. من خودم تمام کارهای اولیه‌ام را با این انگیزه انجام دادم؛ و در ولتر به چیزی برخوردم که به نظرم بی‌رحمانه‌ترین جمله‌ای بود که تاکنون نوشته شده است: نامه‌هایی به آیندگان به ندرت به مقصد خود می‌رسند!

اوگی باید مخاطبی داشته باشد. بنابراین، در انتخاب، ایده‌آل‌سازی و انواع دیگر تظاهرهایش، همیشه این مشکل را احضار پیش روی خود دارد: آیا این مخاطب من را راضی خواهد کرد؟ و تا چه حد؟ جادو و برای چه مدت؟ هیچ حرکت کنترل زاد و ولدی در مغز اوگی وجود ندارد؛ تعداد زیادی از کودکان رویایی در آنجا متولد می‌شوند و او باید تعدادی از آنها را برای تغذیه و بزرگ شدن تا واقعیت انتخاب کند، دعانویس در حالی که بقیه را به گرسنگی کشیدن ارواح و دفن شدن محکوم می‌کند. اوگی که به یک حرفه‌ای تبدیل شده و از طریق کارش امرار معاش می‌کند، نیاز دارد مخاطبی پیدا کند که او را سیر کند.

و به یاد داشته باشید، مسئله صرفاً سه تکه گوشت گاو وحشی در روز و سه تکه دیگر برای خانم اوگی نیست؛ بلکه وسیله‌ای است برای سرو کردن گوشت خانم اوگی به شیوه‌ای که دعانویس هشجین جایگاه اجتماعی‌اش ایجاب می‌کند. مطمئناً من مجبور نیستم این گزاره را اثبات کنم که اوگی نمی‌تواند آثار هنری زیبا و جادو الهام‌بخش خلق کند در حالی که خانم اوگی در غار سر و صدا می‌کند! بدین ترتیب مبارزه بزرگی در روح هنرمند آغاز می‌شود، مبارزه‌ای که سه هزار و سه سال ادامه داشته است.{۱۶}صد و سی و سه نسل، و ممکن است برای بسیاری دیگر نیز ادامه یابد.

در میان فرزندان مغز اوگی، برخی هستند که او عمیقاً دوستشان دارد، اما آنها را نمی‌فروشد. برخی دیگر هستند که او از آنها بیزار است، اما می‌داند که مردم آنها را تحسین می‌کنند و برایشان پول می‌دهند. کدام خواهد بود؟ پاسخ‌ها به اندازه روح هنرمندان متنوع بوده‌اند. دعانویس خواهیم دید که شماره ملا چگونه در طول اعصار، هنرمندان قهرمان و هنرمندان شهید وجود داشته‌اند، مردانی که در مواجهه با تهمت، تمسخر، گرسنگی، حتی سیاه‌چال و چوبه دار، آنچه را که بهترین می‌دانستند، پیشینه تاریخی خلق کرده‌اند. طلسم اما، آشکارا، این شرایط برای تولد شاهکارها مطلوب‌ترین سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند نیستند. توسعه یک تکنیک هنری نیاز به دهه‌ها تمرین و مطالعه دارد.

بهترین روش طلسم برای شهر هشجین

احساس عمیق احساسات دیگران و بازتولید آنها طبق یک طرح منسجم؛ ابداع اشکال جدید و چیدمان میلیون‌ها نت موسیقی یا کلمه یا مولکول‌های رنگ در طلسم یک طرح پیچیده همه اینها نیاز توسل به تمرکز شدید و مداوم دارد. انسان‌ها نمی‌توانند چنین دعانویس کاری را بدون فراغت انجام دهند؛ و همچنین نمی‌توانند آن را فرشتگان در حالی که از انجام آن خود را تحقیر می‌کنند، انجام دهند. بنابراین می‌توانیم موارد دعانویس بران علیا زیر را به عنوان یکی از قوانین اساسی هنر کافر بیان کنیم: بخش عمده‌ای از هنرمندان موفق هر زمان، مردانی شیاطین هستند که با روح آن زمان هماهنگ بوده و با قدرت‌های غالب آن زمان همذات‌پنداری دعا کرده‌اند.

فصل پنجم مسیح خداوند چه کسی برای هنر پول می‌دهد؟ پاسخ این است که در هر مرحله از توسعه اجتماعی، گروه‌های خاصی وجود دارند که می‌توانند برای انواع خاصی از دعانویس هشجین هنر پول بپردازند. این گروه‌ها ممکن است بزرگ یا کوچک باشند، اما آنها مخاطبان آن نوع هنر را تشکیل می‌دهند و کیفیت و شخصیت آن را تعیین می‌کنند؛ کسی که به نی‌نواز پول می‌دهد، آهنگ را می‌سازد. نیازی به گفتن نیست که اتومبیل‌های رولز رویس قدیس نه بر اساس سلیقه زباله‌گردها و جویبارچی‌ها ساخته می‌شوند، و نه حتی بر اساس سلیقه شاعران و قدیسان؛ آنها بر اساس سلیقه افرادی ساخته می‌شوند که توانایی پرداخت هزینه دعانویس اتومبیل‌های رولز رویس را دارند.

اگر تفکر ما در مورد هنرها به طور کامل توسط تبلیغات دروغین تحریف نشده بود، به نظر یک اصل بدیهی می‌رسید که بگوییم اولین نکته ضروری برای درک هر محصول هنری، درک آن اجنه غیر مسلمان است. مخاطبی که آن محصول هنری را سفارش داده و برای آن پول پرداخت کرده است. البته بعضی از هنرها ارزان‌تر از بقیه هستند. تصنیف‌ها هیچ هزینه‌ای ندارند؛ می‌توانید یکی بسازید و در هر گوشه خیابانی آن را بخوانید. از این رو، تصنیف‌ها طلسم را نزدیک به مردم، ساده و انسانی، و اغلب سرکش می‌یابیم.