دعانویس هیر

برای اینکه او را سرمشق خوبی قرار در ادبیات تاریخی به نمادگرایی طلسم اشاره شده است دهد،{۵۴}او را اینگونه توصیف کرد: نهنگی که میخانه را اداره می‌کند و صدایی مانند خوک آتشین دارد! این در زمان جنگ بود دعانویس هیر و تصور کنید طلسم چه اتفاقی برای نمایشنامه‌نویسی می‌افتاد که در سال ۱۹۱۸ در واشنگتن دی سی نمایشنامه‌ای نوشته و رئیس جمهور ایالات متحده را با زبانی مشابه توصیف می‌کرد! آریستوفان بار دیگر نمایشی را اجرا کرد که در آن شهرش را به خاطر رفتار ناشایستش با ایالت‌های خراج‌گذارش محکوم می‌کرد. او این نمایش را در حالی اجرا کرد که سفیران آن ایالت‌ها دعا نویسی در میان تماشاگران بودند و در شورای امپراتوری شرکت می‌کردند.

دعانویس : به همین دلیل، کلئون شاعر را تحت پیگرد قانونی قرار داد و جریمه کرد؛ بنابراین در جادو سیاه نمایش بعدی خود، آریستوفان بازمی‌گردد و پیشنهاد می‌دهد که مردم تعدادی از اراذل و اوباش، از جمله … را بیرون کنند. همه دولتمردان دعانویس در حال کاهش هزینه‌ها و حقوق‌ها هستند از شاعران تئاتر، در انتقام از راهبه‌ها، و شوخی‌ها و هجویه‌های این جشن مقدس، با بی‌شرمی به دنبال دشمنی شخصی خود هستند، زیرا مورد تمسخر و تحقیر و تمسخر قرار گرفته‌ام دعانویس همه اینها مورد نصیحت و هشدار طلسمات جدی دعا نویسی قرار گرفته‌اند! آریستوفان از اوریپید به خاطر تبدیل قهرمانان اجدادی به انسان‌های ضعیف و فانی، با احساسات و ناله‌هایی در مورد حق و ناحقشان، متنفر بود.

دعانویس هیر

او شاعر را به جهنم کشاند قدیس و در کافران آنجا با تمام سلاح‌هایی که فرشتگان می‌توانست به دست آورد، او را زد. او نمایشنامه فمینیسم شاعر، “لیسیستراتا”، را گرفت و آن را با مدرن‌ترین ابزار، دعانویس کلور یعنی اعتصاب مادران، به یک نمایش مضحک تبدیل پیشینه تاریخی کرد! نمایشی که در آن زنان آتن از همخوابگی با شوهران خود تا زمانی که شوهرانشان جنگ با اسپارت را پایان نداده‌اند، امتناع می‌کنند! همچنین آریستوفان از سقراط متنفر بود، زیرا آن فیلسوف به جوانان آتنی یاد می‌داد که مستقل فکر کنند. شاعر، فساد آلکیبیادس، اشراف‌زاده جوانی که شاگرد سقراط بود و کشورش را به پادشاه ایران شیطانی فروخته بود، را به این امر نسبت داد.

او نمایشنامه‌ای به نام ابرها نوشت که در آن سقراط را به عنوان یک حقه‌باز حیله‌گر نشان می‌داد که به مردم دعانویس یاد می‌داد چگونه برای پول از هر آرمانی حمایت کنند. دعانویس هیر او فیلسوف را در حالی که دعانویس شهر آراللو در سبدی آویزان جلوی خانه‌اش نشسته بود و با شاگردانش نمایش‌های مضحک اجرا می‌کرد، به روح تصویر کشید. این دقیقاً لحن سرمقاله شنبه شب پست است که دختران بی‌ادب و اساتید دانشگاهی را که به شاگردانشان آزار جنسی می‌آموزند، مسخره می‌کند.{۵۵}زمانی فرا رسید که مردم به سقراط رأی مرگ دادند؛ و این پیروزی بزرگ مرد مضحک ارتجاع بود. اما رمل افسوس که مرگ یک آزاداندیش شیطانی برای بازگرداندن شهروندان آتن به زندگی ساده اجدادشان کافی نبود.

آنها همچنان به کسب درآمد و خوشگذرانی و استخدام سربازان برای جنگیدن ادامه دادند. نمایشنامه‌نویسان آنها به اصطلاح “کمدی اجتماعی” را توسعه دادند یعنی تصاویری از مدها و حماقت‌های طبقه مرفه، بدون هیچ گونه تبلیغاتی. این یک قانون تغییرناپذیر است که فقدان تبلیغات در هنر یک ملت به این معنی است که این ملت در حال فروپاشی فکری و اخلاقی است. بنابراین اکنون مردی قوی از شمال آمد و یونان را به دست گرفت و ادبیات یونان به دوره اسکندریه منتقل شد. مرکز این فرهنگ طلسم جدید، شهر اسکندریه در مصر بود. شاعران اکنون به مهارت فنی خود افتخار می‌کردند و دعاگر تصاویر ظریف و جذابی از لذت‌های عشق می‌نوشتند.

دعانویس هیر گروهی از دانشمندان فرهیخته خود را با نقد و تفسیر آثار گذشته مشغول کردند و اشعار حماسی بلندی در مورد دستور زبان و بلاغت و موضوعات مشابه سرودند. این نیز تبلیغ بود؛ اما توجه دارید جادوگر که این تبلیغ از نوع شیاطین فرعی و تقلیدی بود و توسط مردانی که کارهای بزرگی انجام می‌دادند و اشکال جدیدی از زندگی را خلق دعانویس می‌کردند، تولید نمی‌شد. اسکندریه یک مرکز جهان‌وطنی بود که توسط یک مستبد اداره می‌شد، خانه برخی از اشراف ثروتمند و فرهیخته که از نقاشان و مجسمه‌سازان و شاعران و موسیقی‌دانان و بازیگران حمایت می‌کردند تا کسالت خود را تسکین دهند و به عنوان نمایندگان مطبوعاتی و نوازندگان شیپور شیاطین خود عمل کنند.

اما هنر یونان کلاسیک کار مردان آزاد، شهروندان دولتی بود که توسط بخش بزرگتری از ساکنان آن اداره می‌شد، نسبت به آنچه که قبلاً در دوران متمدن اقتدار داشت. این به معنای شادی و هیجان ماجراجویی فکری در سراسر جامعه بود، به معنای جهش بزرگی از موفقیت دعا برای کل گروه. شیطانی چنین است خاستگاه هنری که اکنون آن را کلاسیک می‌دانیم و از آن برای نگه داشتن ذهن نسل‌های جدید در زنجیر سنت و فرشتگان پیروی از آن استفاده می‌کنیم!{۵۶} فصل بیست و یکم آتن و لس‌آنجلس مدتی است که در غار آرامش برقرار است، زیرا خانم اوگی به یادگیری درباره یونانیان علاقه‌مند بوده دعانویس مغانسر است.

دعانویس شهر انگوت او می‌گوید: من متوجه شده‌ام که در هنرها نیز مانند دین، خرافات وجود دارد. اوگی می‌گوید: دقیقاً. و آنها هم همین هدف را دنبال می‌کنند. آنها به عنوان جهل صادقانه شروع می‌شوند و سپس به عنوان منبع درآمد و سپری موکل جن برای کسب امتیاز مورد استفاده قرار می‌گیرند. خانم اوگی می‌گوید: به نظرم می‌رسد که یونانی‌ها در کشوری بسیار شبیه جنوب کالیفرنیا زندگی می‌کردند. کاملاً همینطور است. آب و هوا همان است؛ دعانویس و تپه‌های سنگی و دره‌های حاصلخیز، و مردمی که در فضای باز زندگی می‌کنند فرشتگان و وقت خود را به ورزش اختصاص می‌دهند. لباس‌های شنای یک تکه دعا نویسی که در رژه‌های زیبایی ما مد شده‌اند، تقریباً همان دختران یونانی هستند که برهنه در بازی‌ها می‌دوند.

دعانویس هیر و اگر می‌خواهید جنبه تاریک‌تر شهوت یونانی را با آن مقایسه کنید… دعانویس خانم اوگی می‌گوید: هالیوود وجود دارد. جامعه‌ی کاملاً هوشمندی وجود دارد، هر چقدر هم که تز شما اقتضا کند، تجمل و هرزگی وجود دارد. اما پس چرا لس‌آنجلس هیچ‌وقت هیچ هنری نداشته؟ می‌دانم چه می‌خواهی بگویی انرژی ذهنی ما صرف تبلیغات املاک می‌شود. اما از شوخی گذشته، چرا؟ چون مردم اینجا دعا هرگز با هم مشکلی نداشته‌اند. آنها به کشوری آمدند که از قبل برایشان آماده شده بود، جایی که سرخپوستان رام با آجیل پینیون زندگی کافر می‌کردند. تنها کاری که مهاجران باید انجام می‌دادند این بود که زمین را تقسیم کنند و سالی یک بار قیمت را افزایش دهند.

آنها خیلی مودب هستند که هنری داشته باشند؛ اگر کسی تلاش خامی بکند، شاهکار می‌شود و همه ما دور هم جمع می‌شویم و پیشرفت می‌کنیم. دعانویس می‌توانی یک کتاب ضعیف بنویسی و یک عمر با دعانویس هیر شهرتت زندگی کنی. لس‌آنجلس میوه‌ای است که قبل از رسیدن گندیده شده است. خانم کافران اوگی می‌پرسد: چه کار کنیم؟ ما قرار است بین یک انقلاب اجتماعی و یک امپراتوری برده‌داری، یکی را انتخاب کنیم. خانم فرشتگان اوگی در دعانویس بران علیا مورد انتخابش مطمئن نیست؛ او می‌نشیند و از گوشه چشمش ورودی غار همزاد را تماشا می‌کند عادت اجدادی که تعویذ منتظر چیزی خصمانه در …{۵۷}بعد از مدتی او می‌گوید: متوجه شدم که چیزی در مورد برده‌داری در یونان نگفتی.

شماره ملا بهتر است در مورد رومی‌ها به برده‌داری بپردازیم، ارواح جایی که اثرات آن به وضوح نشان داده می‌شود. یونانی‌ها برده‌داری داشتند، اما نیرویی که تمدن آنها را نابود کرد، تفرقه بود. آنها جنگ جهانی خود را داشتند، و سر گیلبرت موری، که آنها را از بر است، بین آن جنگ و جنگ ما مقایسه‌ای انجام داده است؛ این مقایسه آنقدر دقیق است که شما را به خنده می‌اندازد یا بسته به خلق و خوی شما گریه می‌کند. مبارزه یونانی‌ها بین امپراتوری آتن، یک قدرت دریایی دموکراتیک، و اسپارت‌ها، مردمی اشرافی و نظامی بود که هیچ مزخرفی در مورد طلسم آنها وجود نداشت.

بهترین استاد دعا در شهر هیر

جنگ به مدت دو نسل، گاه به علوم غریبه گاه، ادامه داشت. آنها تکنیک نابودی را مانند ما توسعه نداده بودند. اما آنها تمام عوامل اجتماعی و روانی جنگ برای دموکراسی ما را داشتند شکست‌خوردگان و تلخ‌دلان، شاعران و مبلغان نفرت، دولتمردانی که پس از پیروزی وعده آرمان‌شهر می‌دادند، جاسوسان و خبرچینان و تحریک‌کنندگان، پناهندگانی که به شهرها هجوم می‌آوردند، طلسم مالکانی که اجاره‌ها را افزایش می‌دادند، قحطی غذا، جیره‌بندی آذوقه، و سودجویان از بدبختی عمومی ثروت می‌اندوختند. و البته عوام‌فریبان و کینه‌توزان به راه خود ادامه دادند؛ آتن ویران شد و اسپارت به خاک سیاه نشست، و یونانیان ابتدا تابع مقدونیه، سپس رومی‌ها و سپس ترک‌ها اعمال صالح شدند.

خانم اوگی می‌گوید: دعانویس درس اول به این ترتیب به پایان رسید. و حالا نوبت رومی‌ها است. خب، رومی‌ها خودشان را تا سر حد مرگ نکشاندند؛ آنها آدم‌های عمل‌گرایی بودند، با دیدگاه یک تاجر. شمشیرهای کوتاه مرگبارشان کافر را علیه نژادهای دیگر به کار می‌گرفتند؛ و وقتی کسی را فتح می‌کردند، او را برای جلال حزب بزرگ قدیمی به کار می‌گرفتند. آنها، همانطور که ما می‌گوییم، سخت‌دل بودند؛ تاجران بزرگ ما از نوع خشن‌تر پی‌دی آرمور پیر، و پولمن، و جسی جیمز هیل، و مذهب هریمن، و ابجد مورگان بزرگ، و قاضی گری. این بانکدار در شیکاگو که حزب جمهوری‌خواه به تازگی به عنوان معاون رئیس جمهور به ما دعانویس معرفی کرده است، ژنرال هلن ماریا داوز او فرماندهی ارتشی را علیه آلمانی‌ها بر عهده داشت و پس از فتح آنها، برمی‌گردد تا آنها را به بند بکشد، آنها را برای ساعات طولانی به کار وادارد، و شیر را از

سینه مادران بیرون بکشد و جادو به جای نوزادان آلمانی، به بانکداران بین‌المللی بدهد. این یک کار رومی بی‌نظیر بود،{۵۸}و ژنرال دعانویس هیر هلن ماریا می‌توانست تنوع در شیوه‌های طلسم در فرهنگ‌های مختلف وجود دارد پسری باشد که باب میل رومی‌ها باشد؛ آنها او را به مقام فرمانداری کل آسیای صغیر، یا شمال متون کهن آفریقا، یا اسپانیا منصوب می‌کردند، و او میلیونر به خانه برمی‌گشت اما هرگز به اندازه رئیس یکی از بانک‌های مورگان در شیکاگو ثروتمند نمی‌شد!