دعانویس ایذه

ده‌ها دین بزرگ در جهان وجود دارد، هر کدام با ده‌ها یا صدها فرقه، هر کدام با فرقه‌های کاهنان، آیین و مناسک پیچیده خود، بهشت‌ها علوم غریبه و جهنم‌های خود. هر کدام هزاران یا میلیون‌ها یا صدها میلیون مؤمن واقعی خود را دارد؛ هر کدام، با دعانویس ایذه کم و بیش صمیمیت، همه دیگران را نفرین می‌کند و هر کدام دژ مستحکمی برای کلاهبرداری است. کمتر خواننده‌ای از این کتاب پیدا عبادت کردن می‌شود که تحت تأثیر یکی از این نظام‌های دعا ماوراءالطبیعه‌گرایی بزرگ نشده باشد؛ به او نیاموخته باشند که با احترام از یک فرقه خاص کاهنی سخن بگوید، در یک آیین مقدس خاص با هیبت به جادو سیاه وجد آید، و در یک طلسم آیینی خاص از مصائب زمینی رهایی یابد.

دعانویس : این چیزها در دوران کودکی در تار و پود ما تنیده شده‌اند؛ خاطرات شادی‌ها و غم‌ها آنها را تقدیس می‌کنند، با مبارزات معنوی اشتباه گرفته می‌شوند، و به بخشی از حیاتی‌ترین چیزهای زندگی ما طلسم تبدیل می‌شوند. خواننده‌ای که می‌خواهد خود را از بندگی آنها دین رها کند، بهتر است با مطالعه مذهب باورها و اعمال اجنه غیر مسلمان فرقه‌های دیگر غیر از فرقه خود شروع کند زمینه‌ای که در آن آزاد است بدون ترس از اسناد تاریخی، آداب و رسوم آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند. توهین به توسل مقدسات، مشاهده و بررسی کند. بگذارید به آموزه مخفی مادام بلاواتسکی یا طلسمات کافران آیسیس آشکار شده او نگاهی بیندازد دایره‌المعارف‌هایی از اختراعات خیالی که وحشت و اشتیاق از روح شکنجه‌شده انسان بیرون کشیده است.

دعانویس ایذه

در اینجا اسرار و تشریفات، طلسم‌ها و جادوها، اشراق‌ها و تناسخ‌ها، فرشتگان و شیاطین، راهنماها، کنترل‌ها و اربابان وجود دارد که امتناع از حمایت از همه آنها با هدایا مجاز است. ایذه سپس خواننده را به ده دین بزرگ جیمز فریمن کلارک ببرید و متوجه شوید که چند میلیارد انسان با این یقین راسخ زندگی کرده و مرده‌اند که رفاه آنها در زمین و آسمان به پذیرش ایده‌های خاص و انجام مناسک خاص بستگی دارد، دعانویس ایذه که همه آنها متقابلاً منحصر به فرد و ناسازگار هستند و هر یک دیگران و پیروان دیگران را نفرین می‌کند. بنابراین به تدریج به این درک خواهد رسید که آزمون یک آموزه در مورد دعا زندگی و رفاه آن باید چیزی غیر از این واقعیت باشد که فرد فرشتگان با آن متولد شده است.

ترس بزرگ نه تقصیر انسان اولیه بود که نادان بود و نه اینکه نادانی‌اش او را طعمه‌ی وحشت ساخته بود. ردپای رنج روانی او تنها ترحم و همدردی را در ما برمی‌انگیزد؛ زیرا طبیعت، آموزگاری عبوس است و هنوز همه درس‌هایش آموخته نشده است. ما تنها زمانی حق داریم که این وحشت را از کارکرد واقعی خود، یعنی انگیزه‌ای برای جستجوی دانش، منحرف کنیم و به وسیله‌ای برای سرکوب جهل بر ذهن بشر تبدیل کنیم. هیچ دانش‌آموز صادقی نمی‌تواند انکار کند که رمل این سیاست عمدی دین نهادینه شده بوده است. اولین چیزی که با مطالعه هر دینی، چه باستانی و چه مدرن، آشکار می‌شود این است که آن دین بر پایه ترس بنا شده، از آن زاده شده، از آن تغذیه می‌کند و منبعی را پرورش می‌دهد که از آن تغذیه دعانویس حلب می‌شود.

پروفسور جاسترو می‌گوید: ترس از رمال خشم الهی، ایذه همچون جریانی پنهان در تمام طلسم ادبیات دینی بابل و آشور جریان دارد. به قول تابی اُتول انلیل، پادشاه نیپور کافر باستان: چه کسی می‌تواند اراده‌ی خدایان آسمان را درک کند؟ نقشه‌ی یک خدا پر از رمز و راز است چه کسی می‌تواند آن را بفهمد؟ کسی که شب دعانویس شوش هنوز زنده است، صبح روز بعد مرده است. در یک لحظه او را به غم و اندوه می‌اندازند، دعانویس در یک لحظه او را خرد می‌کنند. و این فریاد را می‌توان تقریباً از هر صفحه‌ای از متون مقدس عبری کپی کرد: دعانویس ایذه تنها تفاوت این است که عبریان تمام ترس‌های خود را در یک ترس بزرگ ترکیب می‌کردند.

سلیمان جادو در مورد هزار همسر به ما می‌گوید: ترس از خداوند آغاز حکمت است و مزمورنویس آن را تکرار می‌کند. شیاطین ایوب فریاد می‌زند: سلطنت و ترس از اوست. پس چگونه مردی می‌تواند در برابر خدا عادل باشد؟ یا چگونه دعا کسی که از زن زاده شده است جادو کهن می‌تواند پاک باشد؟ بنگرید، حتی ماه هم درخشندگی ندارد و ستارگان در نظر او پاک دعا نویس نیستند. پس انسان، که کرم است، چه رسد به پسر انسان، که کرم است؟ او در وجد و سرور غنایی خود ادامه می‌دهد: شیول در برابر او برهنه است و نابودی دعا نویسی پوششی ندارد… پیشینه تاریخی ستون‌های آسمان دعا می‌لرزند و از سرزنش او متحیر می‌شوند.

رعد قدرت او را چه کسی می‌تواند بفهمد؟ ایذه اینکه همه اینها بخشی از بزرگترین اشعار جهان است، به هیچ وجه این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که این اشعار تحقیر روح، تحریف هیستریک حقایق زندگی و آماده‌سازی ذهن برای بذرهای کاهنی‌گری است. کتاب ایوب را نمایشنامه‌ی حکمت نامیده‌اند: و پایان این نمایش‌نامه چیست، آخرین کلام حکمت باستانی عبری درباره‌ی زندگی چیست؟ ایوب می‌گوید: از این رو از خود دعانویس سیستان و بلوچستان بیزار هستم و در خاک و خاکستر توبه می‌کنم. آن بیچاره هیچ کاری نکرده است؛ در ابتدا به ما گفته شده است که او کامل و درستکار و خداترس بود و از شر دوری می‌کرد.

دعانویس ایذه اما صابئین و کلدانیان او را غارت می‌کنند و آتش خدا از آسمان فرو دعا نویسی می‌ریزد و گوسفندان و خدمتکارانش را می‌سوزاند و باد شدیدی از بیابان پسران و دخترانش را می‌کشد؛ دعانویس و سپس بدنش نسخ خطی پر از دمل می‌شود پدیده‌ای که تا حدی ناشی از نگرانی و سوء هاضمه عصبی ناشی از آن است، اما عمدتاً ناشی از زیادی نشاسته و کمبود نمک‌های معدنی در رژیم غذایی است. با این حال، ایوب هرگز از درمان روزه‌داری برای بیماری چیزی نشنیده است، بنابراین یک تکه سفال برای خود می‌خراشد و در میان خاکستر می‌نشیند روشی بسیار غیربهداشتی که توسط آیین مذهبی او اعمال می‌شود.

بنابراین طبیعتاً او مانند یک دعاگر دعانویس کرم احساس می‌کند و از خود متنفر می‌شود و فریاد می‌زند: می‌دانم که تو می‌توانی جفت روحی همه کارها را انجام دهی و هیچ هدفی از تو نمی‌تواند مانع شود. ایذه با این فروتنی مطلق و بی‌دلیل، او موفق می‌شود ترس بزرگ را فرو بنشاند و دوستانش هفت گاو نر و ذکر هفت قوچ قربانی می‌کنند ضیافتی برای یک معبد پر از کاهنان و سپس خداوند به ایوب دو برابر آنچه قبلاً داشت، داد… و پس از این ایوب فرشتگان صد و چهل سال زندگی کرد و پسران و پسران پسرانش را، حتی چهار نسل، دید.

لازم نیست جادوگر خیلی عمیق به این نمایش حکمت نگاه کنید تا بفهمید حکمت از آن کیست. به جهل شماره ملا و ناتوانی خود اعتراف شیطان کنید، دعانویس ایذه خود را کاملاً رها کنید، کلیسا و سپس ما، طبقه مقدس، حافظان اسرار دعانویس خاوران مقدس، بخشش و مهلت را برای شما تضمین خواهیم کرد در ازای گوشت تازه. در اینجا آیاتی از مزامیر بابلی‌های باستان آمده است که سرود بت‌پرستان از نظر روح و هدف با گفته‌های ایوب یکسان است: گناهی که مرتکب دعا شده‌ام، نمی‌دانم؛ نجس‌هایی را که خورده‌ام، نمی‌شناسم؛ نمی‌دانم در چه گناهی قدم گذاشته‌ام… خداوند، در خشم علوم غریبه قلب خود، به من نظر کرده است؛ خدا، در خشم قلبش، مرا احاطه کرده است؛ الهه‌ای، شناخته شده یا ناشناخته، مرا اندوهگین کرده است…

یاری خواستم، اما کسی دستم را نگرفت؛ گریه کردم اما کسی به حرفم گوش نداد… پاهای الهه‌ام را می‌بوسم، لمسشان می‌کنم؛ به خدای شناخته شده یا ناشناخته، نیایش می‌کنم؛ ای خدا، چه شناخته شده و چه ناشناخته، روی خود را بگردان، قربانی مرا بپذیر؛ ای الهه، شناخته شده یا دعانویس ایذه ناشناخته، با رحمت به من نگاه کن، قربانی مرا بپذیر! رجینا را مرهم بگذار! و حالا بگذارید خواننده سه هزار سال تاریخ بشر، از احضار رنج و پیروزی عقل انسان را ورق بزند؛ و به جای یک نسخه خطی عبری یا یک آجر بابلی، یک دعا نشریه کوچک در مقابل او قرار می‌گیرد که با یک دستگاه چاپ دوار مدرن در پایتخت ایالات متحده آمریکا چاپ شده و تاریخ اکتبر ۱۹۱۴ و عنوان مرهم رجینا را دارد.

تاثیر انواع جادو برای شهر ایذه

در آن دعایی زیبا را می‌یابیم که گشایش توسط کاردینال فقید رامپولا سروده شده است. به ما گفته شده است که پیوس دهم به آن آمرزش ۱۰۰ روزه ضمیمه کرده است، هر بار که با پارسایی خوانده شود، برای ارواح در برزخ قابل اجرا است. ای باکره مقدس، مادر خدا، از دعانویس آسمان، جایی که به عنوان ملکه نشسته‌ای، ممکن است در به‌روزرسانی‌های آینده، تحلیل‌های بیشتری اضافه شود نگاهی به این گناهکار بیچاره، بنده‌ات، بینداز. اگرچه از بی‌ارزشی او آگاه هستی… او جادو تو را از تمام قلبش به عنوان پاک‌ترین، زیباترین و مقدس‌ترین مخلوقات ستایش و تمجید می‌کند. او نام مقدس تو را ستایش می‌کند. او امتیازات والای تو جادو را به عنوان مادر واقعی خدا، همیشه باکره، بدون طلسم لکه گناه، به عنوان شریک رستگاری نسل بشر ستایش می‌کند.

او پدر ابدی را فرشتگان شیاطین که تو را برگزید ستایش می‌کند و غیره. او کلمه مجسم را ستایش می‌کند و غیره. او روح الهی را ستایش می‌کند و غیره. او تثلیث باشکوه را ستایش، ستایش و ستایش می‌کند و غیره. ای باکره، مقدس و مهربان… از پذیرفتن این ادای احترام کوچک بنده‌ات خشنود باش و از پسر الهی خود نیز برای گناهانش آمرزش بخواه، آمین. و سپس، با نگاهی دقیق‌تر، هدف این دعای زیبا و کاغذ کوچک و طلسم مرتبی که آن را چاپ می‌کند را کشف می‌کنیم. سالو رجینا در حال جمع‌آوری کمک مالی برای معبد ملی مریم مقدس، خانه‌ای برای کشیشان بیشتر است و بانوان کاتولیکی که مایل به جمع‌آوری کمک برای آن هستند، می‌توانند کتاب‌های کوچکی دریافت کنند که از آنها خواسته می‌شود ظرف سه ماه آنها را برگردانند.

پیوس دهم نامه‌ای از حمایت دعانویس ایذه گرم می‌نویسد و با اهدای چهارصد دلار از فقر خود یا به طور دقیق‌تر، از فقر دهقانان رقت‌انگیز ایتالیا