دعانویس کوهیج

سال تاریخ تشکیل شده بود، آخرین جایگاه را به نقل قولی از زرتشت دادم؛ دلیلش این بود که برای من نمایانگر نهایت اندیشه مدرن، بزرگترین کلمات در شعر جادو سیاه معاصر است. بخشی از این فرشته قطعه را نقل می‌کنم: انسان ریسمانی دعانویس کوهیج است بسته میان حیوان و ابرانسان ریسمانی بر فراز مغاکی ژرف. رسیدنی پرخطر، سفری کافر پرخطر، نگاهی پرخطر به گذشته، لرزیدن و درجا زدنی رمل پرخطر. آنچه در انسان بزرگ است این است که او پلی است نه هدف؛ آنچه در انسان می‌توان دوست داشت دعا نویسی این است که او هم گذر است و هم فرو. من کسانی را که دعانویس نمی‌دانند طلسم چگونه زندگی کنند دوست دارم، حتی آنان که به زیر آب می‌روند، زیرا آنان که از آن می‌گذرند نیز چنین‌اند.

دعانویس : من آنان را که در تحقیر بزرگند دوست دارم، زیرا ایشانند که در حرمت بزرگند، و تیرهای آرزو به سوی آن کرانه‌اند. دعانویس متوجه خواهید شد که این پاراگراف‌ها به تجلیل از کافران نام شهیدان، دعا نویس کسانی که خود را فدای مسابقه می‌کنند، می‌پردازند. آیا ما با روح عیسی به اینجا بازنگشته‌ایم؟ منظورم مسیحیت، آن چیزی که در کلیساها آموزش داده می‌شود، یعنی عقاید مربوط به دنیای دیگر نیست؛ من به نجار انقلابی دعا اشاره می‌کنم که برادری را به معنای والای قهرمانانه‌اش آموخت و پادشاهی آسمان را بر روی اشارات معنوی در ادبیات تاریخی دیده می‌شود زمین اعلام کرد. نیچه با همان معنای قهرمانانه می‌نوشت و تعلیم می‌داد؛ اما به دلیل دو جهل بزرگش، در مورد زنان و در مورد اقتصاد، اعمال صالح نمی‌توانست تمایز جادوگر قائل شود و پیام خود را از تفسیر شدن به نفع طمع طبقاتی و مادی‌گرایی نجات دهد.

دعانویس کوهیج

وقتی می‌بینیم که تصویر عیسی در طلا و جواهرات نصب شده و برای تبرک قتل عام به نفع تزار روسیه یا وام‌های بین‌المللی جی. پی. مورگان و شرکا به نمایش گذاشته می‌شود، شاهد یکی از تراژدی‌های تاریخی بشر هستیم. وقتی جادو شدن پیام فریدریش نیچه توسط برنهاردی و یونکرهای پروس گرفته می‌شود و برای تقدیس آن قدرتی که در طول جنگ آن را هیولایی با مغز یک مهندس توصیف کردم، مورد استفاده قرار می‌گیرد، شاهد تراژدی دیگری هستیم. نیچه از یونکرهای پروس و کل آنها متنفر بود{۲۹۴}ماشین دولتی پروس. دعانویس کوهیج او زندگی یک زاهد نسخ خطی را داشت و با اصطلاحات معنوی می‌نوشت؛ وقتی از قوی صحبت می‌کرد، منظورش کسانی بود که هم در احترام و هم در تحقیر بزرگ هستند.

اما نمی‌توانست انواع مختلف رقابتی را که موجودات اجتماعی در آن درگیر هستند، تجزیه و تحلیل کند؛ نمی‌توانست بین آن‌هایی که پیشرفت فکری را تشویق می‌کنند و تعویذ آن‌هایی که آن را خفه می‌کنند، تمایز قائل شود. دعانویس هنگویه او می‌دید که در جوامع ابتدایی، جنگ، افراد منحط را از بین علوم غریبه می‌برد؛ او درک نمی‌کرد که در جامعه سرمایه‌داری مدرن، جنگ دقیقاً اثر معکوس دارد، افراد ضعیف و انگل‌ها را حفظ می‌کند و خوک‌های تجاری را به دعا نویسی قدرت می‌رساند. او همچنین درک نمی‌کرد که چگونه یک سیستم امتیاز ارثی، افراد شهوانی و تنبل، یعنی انواع انسانی که او بیش از همه از آنها متنفر بود، را به تخت سلطنت می‌نشاند.

در جوانی تحت تأثیر ریچارد واگنر قرار گرفت. او آن سند مخفی خطرناک را که واگنر برای دوستش شاه لودویگ تهیه کرده بود، خواند و آن را به عنوان وظیفه هنرمند برای ابداع توهماتی برای میهن‌پرست و مذهبی نگه داشتن توده‌ها توضیح داد. نیچه این دکترین را جذب کرد کلیسا و این تفکر اجتماعی او را برای زندگی مسموم کرد. من به خاطر ستایش زرتشت و در عین حال اعلام سوسیالیست دعا بودنم، با تمسخر منتقدان خردمند مواجه شده‌ام. اما همانطور که با نگاهی عمیق‌تر می‌توان زرتشت و عیسی را آشتی داد، می‌توان زرتشت و مارکس را نیز آشتی داد. آزادگان و آرمان‌گرایان والایی که نیچه در آرزویشان بود، هرگز نمی‌توانند در دنیای سودجویان بین‌المللی فعالیت کنند.

دعانویس کوهیج آنها در چنین دنیایی مطرود هستند، همانطور که نیچه در دنیای یونکرها بود. تنها زمانی که رقابت برای پول با نظم مشارکتی جایگزین شود، بشر آن فعالیت‌های والاتری را که دغدغه نیچه بود، جدی خواهد گرفت. دقیقاً همین امر در مورد جنگ جنسیت‌ها نیز صدق می‌کند؛ خوشبختی انسان نه در نزاع با زنان، مانند استریندبرگ، و نه در اجتناب از آنها، مانند نیچه، یافت می‌شود. گفته‌ای از زرتشت وجود دارد که دشمنانش اغلب نقل دعا ابجد می‌کنند: دعانویس بندزرک وقتی به سراغ زن می‌روی، شلاق را فراموش نکن. این گفته به این معنی برداشت می‌شود که مرد باید با قدرت وحشیانه بر طلسم نویس زن مسلط شود؛ اما گئورگ براندس به من می‌گوید که اصلاً چنین معنایی ندارد.

این بدان معناست که نباید فراموش کنی که زن اگر بتواند، به دنبال شلاق زدن بر تو خواهد بود؛ به عبارت دیگر، وحشت استریندبرگ! براندس اعلام می‌کند که او دیده است{۲۹۵}عکسی از جادو نیچه در کنار خانم جوانی که دوستش داشت؛ نیچه در کافران این عکس افسار بچه‌ای را پیشینه تاریخی دور گردن و شانه‌هایش بسته بود و زن شلاقی در دست داشت. البته این بازی بود؛ اما فروید به ما جفت روحی آموخته است که بازی نمادین است و شاید شیطان همین تصویر بود که نیچه هنگام نوشتن جمله معروف خود در ذهن داشت. به هر حال، این نکته قطعی است: نیچه زنان را نمی‌شناخت.

به جز این یک ماجرای عاشقانه‌ی نافرجام، او با زنان همان برخوردی را داشت که زاهدها و راهبان مسیحی داشتند و به همان دلیل، زیرا می‌خواست زندگی درونی خود را بدون مزاحمت زندگی کند. بنابراین افراط و تفریط به هم می‌رسند و تاریخ تکرار می‌شود بازگشت دعانویس ابدی که نیچه آموزش می‌داد! او در بیشتر زندگی‌اش از خدمات فداکارانه‌ی خواهرش بهره‌مند بود؛ دعا خواهرش در آن سال‌های وحشتناک که نیچه مانند یک حیوان وحشی در اتاق پرسه می‌زد، از او پرستاری و مراقبت می‌کرد؛ و پس از مرگ او، کتاب‌ها و نامه‌هایش را ویرایش می‌کرد. مرد از زن فرار می‌کند اما او در آغوش یک زن شروع می‌کند و در همان جا نیز به پایان اشکذر می‌رسد.

دعانویس کوهیج فصل یازدهم شهرهای اختاپوسی تمدن مدرن برای شاعران مانند نامادری است؛ شلوغ، پر سر و صدا و زشت است، جادو و آنها فرار می‌کنند و به باغ‌ها، یا صومعه‌ها، یا رویاهای گذشته‌ای شادتر پناه می‌برند. اما تمدن مدرن زنده است؛ زندگی صدها میلیون انسان است که آینده‌ای جدید را رقم می‌زند. و نوع جدیدی از شاعر ظهور می‌کند که قادر به نفوذ به روح درونی آن آینده است. شایسته بود که چنین شاعری یک بلژیکی باشد؛ زیرا بلژیک مرکز صنعت‌گرایی جدید در اروپا است. در اینجا کارخانه‌های طلسم بزرگ آهن و فولاد، و تارعنکبوت‌های وسیع راه‌آهن، و بندرگاه‌هایی که رمال تجارت جهان طلسم به آنها سرازیر می‌شود، شیطانی وجود دارد.

گذشته و آینده در اینجا به هم می‌رسند، زیرا بلژیک شیاطین تاریخ و هنری قدیمی دارد؛ این کشور میدان نبرد کاتولیک و پروتستانتیسم، علم مدرن و عرفان باستانی، انقلاب فرانسه و استبداد آلمان دین است. این کشور ثروتمند است، با وجود تمام تضادها و خصومت‌های طبقاتی دعانویس کوهیج که سرمایه‌داری مدرن به همراه دارد. امیل ورهرن در سال ۱۸۵۵ دعانویس کرگان در خانواده‌ای مرفه به دنیا آمد.{۲۹۶}والدین خسته. او در روستا زندگی می‌کرد، اما در بلژیک، روستا به شهرها نزدیک است و پسر، رودخانه را با کشتی‌های بزرگ، کارخانه‌ها و صنعتگران پرمشغله، زندگی پر جنب و جوش و محرک تخیل می‌دید. او در یک مدرسه شیاطین ژزوئیت تحصیل کرد، جایی که امیدوار بودند از او یک کشیش بسازند، اما موفق نشدند.

بهترین استاد طلسم در شهر کوهیج

او حقوق خواند و جوانی وحشی و عجیب و غریب را رهبری کرد. او از کودکی اشعاری می‌نوشت، اشعار لاتین، و سپس اسکندریه‌های کلاسیک فرانسوی، تحت تأثیر ویکتور هوگو. سپس زولا آمد و ورهارن جوان با یک جلد شعر که واقعیت‌های خشونت‌آمیز و وحشیانه زندگی فلاندری را به تصویر می‌کشید، والدین و فرشتگان دوستانش را وحشت‌زده کرد. آنها مردمی خشن و مست هستند ما حرز آنها را در نقاشی‌های روبنس می‌بینیم؛ و این زمانی بود که شاعران جوان علیه ایده‌آلیسم کاذب قیام می‌کردند و می‌خواستند با واقعیت سر و کار داشته باشند، هر چه خام‌تر و زشت‌تر، بهتر. مردم بلژیک از افراط دعانویس در حیوانیت به افراط دیگر، یعنی ریاضت، روی می‌آورند؛ بنابراین کشور پر از راهبانی است، افسرده سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند و هوشیار، که جدا از هم زندگی می‌کنند و با توسل ترسی مقدس به گذشته می‌اندیشند.

ورهرن کتاب دومی نوشت که در آن انواع عجیبی از این عابدان را به تصویر کشید. اما او به اعمال مربوط به جادو تحسین آنها بسنده کرد؛ او دعا نویسی به آنها نپیوست. شاعر به این دلیل وجود دارد که از دعانویس انسان معمولی حساس‌تر است؛ ذکر زندگی ضربات محکم‌تری به او وارد می‌کند و قدیس او از یک سو به سوی دیگر می‌پرد. علم مدرن، ایمان کاتولیک ورهرن را از او گرفت و به دنبال آن دوره‌ای از بدبینی، یک بحران روانی وحشتناک، آغاز شد. او مانند دعانویس رمکان داستایفسکی و استریندبرگ، به مرز جنون و خودکشی نزدیک شد. اما ذهن بی‌قرارش تسلیم اجنه غیر مسلمان هیچ رنجی نمی‌شد؛ او حتی از ماجراجویی درد نیز به وجد می‌آمد؛ او عاشق زندگی بود، حتی اگر برای او فقط رؤیای مرگ را در بر داشت.

همه چیز مضامین هنر دعاگر هستند؛ بنابراین او کتابی از کابوس‌ها، زیارتی از ضعف اعصاب، نوشت. شاعر بیمار از دنیای پر سر و صدا و وحشی گریخته بود؛ او رهایی خود را در بازگشت به آن یافت. دعانویس کوهیج رستگاری در عشق ورزیدن و درک بشر در فعالیت‌های متنوع و جدیدش نهفته بود. چیزهایی که شاعران عموماً وانمود می‌کنند از آنها بیزارند، اکنون ورهارن با شور و شوق به آنها می‌پرداخت: صنعت‌گرایی، ماشین‌آلات، غرش شهرها، فعالیت‌های متنوع جمعیت، او در همه این چیزها قدرت شیاطین جدیدی را کشف کرد که نویدبخش زیبایی بی‌کران بود.{۲۹۷} ورهارن به زبان فرانسوی می‌نوشت و از شکل جدیدی از شعر آزاد قافیه‌دار استفاده می‌کرد که آشکارا از شعر ویتمن موزون‌تر بود.