دعانویس هنگویه

با صدای بلند در مقابل مأموران می‌خواند و آنها را به شدت نگران می‌کند. کسی این نمایشنامه را برای تزار خواند و او چنان خوشحال شد که دستور اجرای آن را دعانویس هنگویه داد. یادتان هست که لویی فرانسه، پادشاه بزرگ، از تمسخر درباریانش توسط مولیر لذت می‌برد. پادشاه می‌تواند بخندد، یا حداقل فکر می‌کند که می‌تواند؛ فقط کارگزاران شیطانی هستند که قدرت مخرب خنده را درک می‌کنند. سپس گوگول رمان بلندی به نام ارواح مرده نوشت. او ما را با مرد جوانی آشنا می‌کند که ممکن است فارغ‌التحصیل باشد. از هر یک از هزار مدرسه و کالج و دانشگاه فروشندگی در ایالات متحده.

دعانویس : استعدادهای این مرد جوان چقدر درخشان است: هر بحثی که دعا پیش می‌آمد، او همیشه می‌دانست چگونه از فرشتگان آن حمایت کند. اگر مردم درباره اسب‌ها صحبت می‌کردند، کافران او هم درباره اسب‌ها صحبت می‌کرد؛ اگر شروع به صحبت درباره بهترین سگ‌های شکاری می‌کردند، چیتچیکوف هم در این مورد حرف‌هایش را کامل و دقیق می‌زد. اگر بحث مربوط به تحقیقاتی بود که توسط دولت انجام می‌شد، نشان می‌داد که او هم از ترفندهای کارمندان دولت خبر دارد. وقتی صحبت از بیلیارد بود، نشان می‌داد که در بیلیارد می‌تواند خودش را حفظ کند؛ اگر مردم درباره فضیلت صحبت می‌کردند، او فرشتگان توسل هم درباره فضیلت صحبت می‌کرد، حتی با اشک در چشمانش؛ و اگر بحث به ساختن برندی می‌رسید، او همه چیز را درباره برندی می‌دانست.

دعانویس هنگویه

این متخصص روانشناسی فروشندگی، ایده‌ای واقعاً یانکی برای ثروت‌اندوزی داشت. در آن زمان، دهقانان روسی به همراه زمین فروخته می‌شدند و طلسم صاحبخانه مجبور بود برای همه رعایای خود مالیات بپردازد. در دوره‌های معینی، محاسبه‌ای انجام می‌شد و اگر هر رعیتی در بین دوره‌های روح محاسبه فوت می‌کرد، صاحبخانه باید به همان اندازه مالیات می‌پرداخت. حالا، فروشنده با خودش گفت، هر صاحبخانه‌ای خوشحال خواهد شد که این ارواح مرده دعا را به من بفروشد؛ و وقتی تعداد زیادی از آنها را خریدم، یک قطعه زمین خواهم گرفت و همه این ارواح مرده را به آن زمین منتقل خواهم کرد و یک بانک مبلغ زیادی پول به من قرض خواهد داد، دعانویس هنگویه بدون اینکه بداند آنها فرشته مرده هستند.

سفر در روسیه و مصاحبه با مالکان زمین در چنین ماموریتی، خود به خود یک کمدی تمام‌عیار سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند است. طلسم دعانویس جادوگر گوگول ما را به املاکی پس از دیگری می‌برد و به ما اجازه می‌دهد بدبختی رعایا و بی‌کفایتی و بی‌هویتی مالکان را ببینیم؛ آنهایی که مهربان و احساساتی هستند نمی‌دانند چه کار کنند و به همان اندازه مالکان بی‌رحم، بدبختی ایجاد می‌کنند. چنین وضعیتی نیازی به اظهار نظر طلسم از سوی رمان‌نویس ندارد؛ صرفاً دانستن در مورد آن، محکوم کردن آن است. بنابراین متون کهن اتفاق افتاد که داستان گوگول به یک سند انقلابی تبدیل شد و دست به دست کپی شد و در میان شورشیان جوان دست به دست گشت.

دولت مداخله کرد و از چاپ دوم کتاب جلوگیری کرد؛ و گوگول بیچاره، کمی بعد در زندگی‌اش، به نوعی دیوانه مذهبی تبدیل شد و از آنچه نوشته بود توبه کرد و مقادیر زیادی از دست‌نوشته‌های خود، از جمله بخش دوم این رمان را سوزاند. این به ما نگاهی اجمالی به روح روسی کافران می‌دهد و ما را متوجه می‌کند که دین این مردم چه فاصله‌ای را باید از بربریت شرقی دعانویس تا فردگرایی مدرن طی کنند.{۲۶۳} فصل ۷۳ هملت روسی دنیای مدرن آنجا بود و مدام جوانان روسیه را فرا می‌خواند. رمان‌نویس ماهری از کافران راه رسید جادو کهن که وظیفه‌اش تفسیر کشورش برای جهان خارج و در عین حال تفسیر جهان خارج برای روسیه بود.

او از خانواده‌ای از زمین‌داران ثروتمند بود و بهترین آموزش موجود را دریافت کرد؛ اما در مراسم تشییع جنازه گوگول جسارت به خرج داد احضار و از آثار این استاد بزرگ تمجید کرد که این کار چنان دولت را خشمگین کرد که او را به تبعید در ملک شخصی‌اش محکوم طلسم کردند. سه سال بعد، او موفق شد اجازه سفر به خارج از کشور را بگیرد و بقیه عمر خود را در آلمان و فرانسه گذراند، جایی که آزاد بود هر طور که می‌خواهد بنویسد. دعانویس هنگویه اولین اثر ایوان تورگنیف طرح‌های یک ورزشکار نام داشت؛ تصاویری از تیپ‌های دهقانی که او در سفرهای تیراندازی با آنها آشنا شده بود.

این یک شغل اشرافی و دعا نویسی امن بود، یعنی شکار پرندگان برای لذت بردن، و مطمئناً هیچ دولتی نمی‌توانست به مذهب توصیف یک جنتلمن از دهقانانی که برای حمل اسلحه و ناهار او همراه دعانویس کرگان طلسمات او می‌رفتند، اعتراض کند. دولت اعتراضی نکرد؛ و بنابراین عموم مردم اهل مطالعه در روسیه به وضوح این واقعیت را به خود جلب کرده بودند که شیاطین انسان‌ها، از خون و ایمان خود، رعیت‌هایی در دست مالکان هستند دعاگر که مانند سایر اموال فروخته می‌شوند. بنابراین تزار مجبور شد رعایا را آزاد کند. تورگنیف در پاریس اقامت گزید؛ غولی بزرگ و خوش‌قیافه، مجردی ثروتمند، مهربان و ساده، شیر ادبی جذاب.

دوستانش گوتیه، فلوبر و دیگر رمان‌نویسان بودند که از آنها کمالات هنری، جذابیت تصویری، و آرمان میناکاری و شاهکار را آموخت. او نیازی نداشت که ناامیدی تلخ و فرساینده را از آنها بیاموزد، زیرا این میراث دعانویس میامی روسی او بود. او هفت رمان نوشت، همگی کوتاه و ساده؛ مضمون هر کدام از آنها همان مضمون قدیس همیشگی داستان‌های طبقه مرفه است، زن دعانویس و مردی در بحران عشقشان. دختران او بسیار شبیه به هم هستند؛ رک و صادق، آنها آتشین مزاج هستند و آماده‌اند تا بر اساس احساساتشان عمل کنند، تا با مردی که دوستش دارند به هر جایی بروند. اما مرد نمی‌داند کجا برود یا چه کار کند.

قهرمان رمان اول، رودین، نوعی هملت مدرن است که حرفه‌ای می‌شود. او به عنوان یک روشنفکر روسی، کلامی بیش نیست. او به جز حرف زدن کاری از دستش بر نمی‌آید و فرشتگان به دختر می‌گوید که باید تسلیم خانواده‌اش باشند، که با ازدواج مخالفند. در رمان‌های دیگر، قهرمانان همیشه تسلیم نمی‌شوند. دعانویس هنگویه برای مثال، بازاروف، نیهیلیست وجود دارد؛ او یک مبارز و آماده‌ی عمل است اما تورگنیف به ما می‌گوید که او در مورد رویای انسان برای رسیدن به کمال چه فکر می‌کند، زمانی که بازاروف انگشت خود را خراش می‌دهد و بر اثر مسمومیت خونی می‌میرد. علوم غریبه قهرمان دیگر بلغاری است و در بلغارستان فرصتی برای عمل وجود دارد؛ اما متأسفانه ریه‌های این مرد ضعیف است و او در آغوش دختر شجاعی که با او فرار کرده بود، می‌میرد.

می‌بینید، برای رمال تورگنیف دشوار است که هر کسی را که ایمان دارد به تصویر بکشد، زیرا او هنرمندی در سنت طبقه مرفهِ تقدیرگرایی و ناباوری شهری عبادت کردن است. زندگی یک بیماری است؛ این یک ذکر بیماری دعانویس لافت در روسیه‌ی بی‌رحم و وحشی است، و به همان اندازه در پاریس آزاد اما بدبین و هرزه. تورگنیف، که در خارج از کشور با خیال راحت زندگی می‌کند، قهرمانانی را توصیف شیاطین می‌کند که آنها نیز در خارج از کشور زندگی می‌کنند؛ او شجاعت اخلاقی برای مواجهه با روسیه و مشکل روسیه را ندارد، حتی در افکارش. مردم او تبعیدیان و روشنفکران، مسافران و انگل‌هایی هستند جفت روحی که در پایتخت‌های اروپا خود را سرگرم می‌کنند.

او از این طبقه‌ی تنبل بیزار است و بی‌رحمانه آن را به سخره می‌گیرد. اما نمی‌تواند از دیدن نقاط ضعف انقلابیون دست بردارد و انقلابیون البته از این موضوع خشمگین جادو بودند، زیرا آنها برای آزادی بشر می‌جنگیدند و فکر می‌کردند که یک مرد با فرهنگ و روشنفکر باید دعانویس هنگویه به آنها کمک کند. بنابراین، بر سر هر یک از رمان‌های تورگنیف جنجال‌های شدیدی دعانویس تیرور درمی‌گرفت و دعانویس این احساسات غول بزرگ و خوش‌خلق را جریحه‌دار می‌کرد، و او توضیحات زیادی می‌داد که برخی از آنها متناقض بودند. حقیقت این است که او دقیقاً نمی‌دانست به دعانویس چه چیزی اعتقاد دارد؛ او یک متفکر نبود، بلکه صرفاً یک هنرمند به معنای محدود کلمه بود، کسی که آنچه را که وجود دارد می‌بیند و آن را با مهارت زیرکانه‌ای به تصویر می‌کشد.

بهترین استاد طلسم در شهر هنگویه

این امر، البته او را به محبوب منتقدان طبقه مرفه، هنر برای هنردوستان و آماتورها تبدیل می‌کند. ترجمه‌های فرانسوی رمان‌های او رواج زیادی داشت، به همین ترتیب ترجمه‌های انگلیسی، و مردانی دعانویس مانند هنری جیمز او را خدا می‌دانستند. اما اکنون صدای جدیدی از روسیه حرز می‌آید؛ پرولتاریای انقلابی در حال بازسازی روسیه است و دانشجویان جوان از تورگنیف خسته شده‌اند؛ او ناله و شکایت می‌کند و آنها را به جایی نمی‌رساند. می‌بینید، روس‌ها حالا می‌توانند مثل بقیه‌ی مردم عمل کنند؛ و بنابراین هملت دعانویس تفت روسی کنار گذاشته شده تعویذ است. فصل طلسم نویس ۷۴ مرده‌خانه دوازده سال پیش در هلند، وقتی با دوستم فردریک ون ایدن درباره داستایفسکی صحبت می‌کردم، به او گفتم که دعانویس بارها همزاد تلاش کرده‌ام، اما هرگز نتوانسته‌ام یکی از رمان‌هایش را تا انتها بخوانم.

ون ایدن پاسخ داد که داستایفسکی بزرگترین رمان‌نویس جهان است؛ و این ستایش بزرگی است، دعا نویس زیرا ون ایدن خود رمان‌نویس بزرگی است. اکنون، تحت فشار جنگ، دوست قدیمی من به یک عارف کاتولیک تبدیل شده است؛ و بنابراین من دعانویس هنگویه اشتیاق او را به روسی تاریک، یکی دیگر از آن ارواح بیش از حد بار شده که از عقل بشر ناامید شیاطین می‌شوند و به آن قدرتمندترین تلقین به موکل جن خود که به عنوان خدا شناخته می‌شود، پناه می‌برند، سنت‌های طلسم اغلب با سیستم‌های نمادین مرتبط هستند درک می‌کنم. فئودور داستایفسکی در بیمارستان به دنیا آمد، پدرش جراح فقیری با خانواده‌ای پرجمعیت بود. او در کودکی سرما مقدس و گرسنگی را تجربه کرد و در بیست و چهار سالگی، زمانی که اولین رمان شیطانی خود، مردم فقیر، را نوشت، در یک اتاق زیر شیروانی زندگی می‌کرد.

این رمان تصویری از دو موجود رنج‌کشیده و بی‌اراده است؛ و چنان واقعی، چنان کاملاً زندگی‌شده، که فوراً تأثیر خود را گذاشت. نویسنده‌ی آن به محافل ادبی کشیده شد.