دعانویس مرند

کشتار و ویرانی جنگ داخلی با هشداری جدی بیان شده بود، برای دموکراسی بزرگ دعانویس نقل خواهند کرد: اگر خدا بخواهد که دعانویس مرند این روند ادامه یابد تا تمام ثروتی که از دویست و پنجاه سال زحمت بی‌پاسخ برده انباشته شده است، غرق شود و تا زمانی که هر قطره خونی که با شلاق ریخته می‌شود، با قطره شهر خونی که با شمشیر کشیده شده است، جبران شود، همانطور که سه هزار سال پیش گفته شد، هنوز هم باید گفت: ‘احکام خداوند کاملاً درست کافران و عادلانه است.’ اوبرت اسکات فیتیس نماینده‌ی نوعی از نویسندگان اسکاتلندی است که به سرعت در حال ناپدید شدن است.

دعانویس : اگرچه نمی‌توان به درستی گفت که او به عنوان یک شخصیت منحصر به فرد جادو سیاه بوده است، یا اینکه ترکیبی بدیع از ویژگی‌های فکری را معرفی کرده و در نتیجه یک دوره را شکل داده است، اما باید این افتخار را به او نسبت داد که بهترین سنت‌های عصر آگوستین ادبیات اسکاتلند را ادامه داده و شأن و منزلت ادبی را که سرزمین مادری‌اش به آن دست یافته بود، حفظ کرده است. او از ابتدا تا انتها یک اسکاتلندی بود، سرزمین زادگاهش را با عشق و علاقه‌ی شدید دوست می‌داشت، به قهرمانانی که این سرزمین برای زینت بخشیدن به اسناد جنگ و ادبیات پرورش داده بود، احترام می‌گذاشت و استان انرژی یک عمر طولانی را صرف ارائه بهترین الگوهای میهن‌پرستی به هموطنانش برای تقلید آنها کرد.

دعانویس مرند

استعدادهای طبیعی او چنان با جدیت پرورش یافت که در روزهای آخر عمرش به عنوان یک دایره‌المعارف پایان‌ناپذیر از اطلاعات پیچیده از متنوع‌ترین دیدگاه‌های تاریخی، مرند آداب و رسوم طلسم نمادین را توصیف می‌کنند نوع در نظر گرفته می‌شد. اواز جوانی، خواننده‌ای شهر همه‌چیزخوار بود و از بهترین موهبت‌ها، به قول دین استنلی، حافظه کافران مرجع داشت و می‌توانست از گنجینه‌های جدید و قدیمی خود، دعانویس مرند انواع شگفت‌انگیزی از نقل قول‌های مناسب و استنتاج‌های بدیع را بیرون بکشد. از برخی جهات، ذهن او شبیه به جان هیل طلسم برتون، مورخ فقید، بود. او همان جادو عشق موشکافانه به دقت، همان روحیه پرشور اسکاتلندی و همان دیدگاه وسیع نسبت به ادبیات عمومی را داشت که مانع از آن می‌شد که صرفاً یک مورخ محلی شود و نه چیزی بیشتر.

در حالی که تلاش‌های استان او در رابطه با تاریخ پرتشایر بی‌وقفه بود و گنجینه‌ای غنی از حقایق را به وجود آورده بود، با تاریخ و ادبیات شهرستان ملی به شیوه‌ای برخورد می‌کرد که وسعت ذهن و ماهیت متنوع مطالعاتش را نشان می‌داد. او مورخی بود که مشتاق بود حقیقت واقعی را از سنت جدا کند. با این حال، مشتاق بود که همین سنت‌ها را به عنوان قطعاتی از شخصیت ملی جمع‌آوری کند. مرند او که دانشجوی منشورها و یک تبارشناس بود، هر منشور یا کاغذ عتیقه کهنه‌ای که با خط بدخطی نوشته شده بود، برایش جذابیتی کلیسا داشت. او هنوز هم عاشق پرشور شعر بود، به خصوص آن‌هایی که کرانه‌های گلدار تای یا تامِل، رودخانه گوانی گووری، یا بن‌ها و استرات‌های گارث و گلن لیون را توصیف می‌کردند.

او بر روی یکی از صفحات عنوان خود، دو نقل قول قرار داد که به درستی ویژگی‌های او را بیان می‌کنند: بگذار صفحه‌ای از تاریخ را ورق بزنم، صفحه آموزنده، و با دقت کاوش کنید چه قلم‌های امین روزگاران پیشین نگاشته‌اند. در شجره‌نامه‌ها مهارت شگفت‌انگیزی داشت، دعانویس مرند و می‌توانست با عبارات مناسب و روان، گفتمان کند از تولدها، از عناوین و اتحادها؛ از ازدواج‌ها، و ازدواج‌های بین‌فردی؛ خویشاوندی دور یا نزدیک. توصیف شایسته‌ی زندگی چنین مردی در این مجال محدود غیرممکن است. طلسمات تنها کاری که می‌توان در اینجا انجام داد، شرح مختصری از استان دوران پرتلاش زندگی اوست، به عنوان ادای احترامی به کسی که فداکاری‌اش برای ادبیات ملی، حتی در طلسم نویس مواقع سختی و دشواری شدید، همواره دعا شایسته‌ی گشایش احترام صادقانه است.

شهرستان شهر زیبای پرت زادگاه رابرت اسکات فیتیس بود و او تمام دوران زندگی دعا خود شهر را از تولدش در ۱۵ نماز خواندن نوامبر همزاد ۱۸۲۴ تا مرگش در ۱۱ اکتبر ۱۹۰۳، زمانی که تقریباً ۷۹ سالگی خود را به پایان رسانده بود، در آنجا گذراند. او در یکی از مدارس بورگ تحصیل کرد و در ماه مه ۱۸۳۷ به مدت سه سال نزد آقای جان فلوکهارت، وکیل شهر، شاگردی کرد. او در طول دوران شاگردی خود چنان خوب عمل کرد که به مدت دو سال به عنوان منشی در دفتر او ابقا شد. از محل آقای فلوکهارت به دفاتر وکلای متعددی در پرت رفت تا اینکه در سال ۱۸۵۳ با حرفه حقوق خداحافظی کرد و به ادبیات روی آورد.

این گامی عجولانه نبود که احضار او را وادار به تکیه بر ادبیات و تبدیل آن به یک عصای موکل جن کمکی کرد. دوازده سال قبل از این زمان در سال ۱۸۴۱ او شروع به نوشتن دعانویس برای مطبوعات کرده بود و بیش از شصت سال از این طریق امرار معاش می‌کرد. مرحوم آقای جان فیشر، مرند چاپخانه‌دار، پرت، شروع به کار کرده بوددر سال ۱۸۴۱ در آن شهر، یک نشریه هفتگی دوازده صفحه‌ای با قیمت ناچیز به مذهب نام مجله شنبه‌های پرت منتشر شد. این نشریه اولین نشریه از این نوع در آن منطقه بود. آقای فیشر با آگاهی از دعانویس مرند آرمان‌های روح ادبی آقای فیتیس، که در آن زمان جوانی ۱۷ ساله بود، از او به عنوان نویسنده کمک گرفت.

دعانویس گلشهر اولین ویراستار، آقای رنی بود که بعدها یکی از متون کهن ویراستاران فرعی مربی هاگ شد و آقای فیتیس در شماره دوم، که در اوت ۱۸۴۱ منتشر شد، مجموعه‌ای با عنوان افسانه‌های پرت را آغاز کرد. در آن زمان، کشیش جورج کلارک هاتون شهر جوانی اهل پرت بود که تازه مطالعات الهیات خود را آغاز کرده بود و همچنین به نوشتن اشعار و داستان‌ها روی آورد. آقای جیمز دیویدسون، خبرنگار محلی، جانشین رنی شد که خیلی زود دفتر را به آقای توماس هی مارشال، که او هم خبرنگار بود و به عنوان مورخ کافر پرت شناخته می‌شد، واگذار کرد. با این حال، می‌توان جادو کهن گفت که دعا پیش از پایان سال، این نشریه با تغییر عنوان به کافران روزنامه شنبه پرت و داندی و در یک شماره هشت صفحه‌ای، وارد مرحله دیگری از حیات خود شد.

اولین شماره مورخ ۲۷ نوامبر ۱۸۴۱ بود و در شماره ۲۸، ۱۶ ژوئیه ۱۸۴۲، آقای دعا نویسی فیتیس شروع به نوشتن یک داستان سریالی با عنوان راهب مرموز کرد. این شماره تا پنجاه و دو شماره ادامه استان دعانویس مرند یافت که آخرین آن در ۳۱ دسامبر ۱۸۴۲ جادوگر منتشر شد. در این شماره اعلام شد که جلد دوم دفتر خاطرات در روز مقرر اولین شنبه ۱۸۴۳ منتشر خواهد شد و طبق معمول، هفتگی منتشر خواهد شد. با این حال، اینطور نبود.تا شنبه، ۲۱ ژانویه ۱۸۴۳، که اولین شماره از جلد دوم منتشر شد. این دعانویس جلد، مانند قبل، شامل پنجاه شماره دعانویس بناب مرند هشت صفحه‌ای بود، اما آخرین شماره که در شنبه، ۳۰ دسامبر ۱۸۴۳ منتشر شد، فقط شامل دو برگ بود و اعلام می‌کرد که قرار است این مجله در سال ۱۸۴۴ ادامه یابد و نویسنده بااستعداد انگوس‌وود و بسیاری از داستان‌های دیگر که در این علوم غریبه مجله منتشر شده و با استقبال

بسیار خوبی روبرو طلسم شده‌اند ، قرار است در شماره‌ای اولیه، فصل اول داستان دیگری با عنوان موستروپر را به ما تقدیم کند. بر این اساس، در سال مرند مجله دوباره منتشر شد، این بار با عنوان موستروپر اثر فیتیس، و در شماره امسال، همانطور که وعده داده شده بود، داستان موستروپر اثر فیتیس برای اولین بار منتشر شد. با این سال، فعالیت مجله به پایان دعانویس بندر دیلم رسید. توانایی ادبی آقای فیتیس در رابطه با ژورنال چنان آشکار بود که وقتی آقای فیشر به فکر یک کار جدید افتاد، ابتدا به دنبال کمک دعا نویسی از فیتیس بود. در اول ژانویه ۱۸۴۵، نشریه‌ای با عنوان قصه‌های اسکاتلند موضوع طلسم‌ها در فرهنگ‌های مختلف به طور گسترده تفسیر می‌شود راه‌اندازی شهر شد که از نظر ماهیت شبیه قصه‌های مرزها اثر ویلسون بود، اما دامنه وسیع‌تری داشت.

تاثیر انواع جادو برای شهر مرند

فیتیس سردبیر و همکار اصلی بود و توماس سوتار، وکیل، کریف، جورج هی از دعاگر رایت و جیمز استوارت از دانکلد به او کمک می‌کردند. این آزمایش کاملاً موفقیت‌آمیز بود. تقاضا شهر برای قصه‌ها آنقدر زیاد بود که دوازده شماره اول سه بار تجدید چاپ شد و فیشر از هیچ تلاشی برای افزایش فروش این نشریه دریغ نکرد.لندن، ادینبورگ، گلاسکو، داندی و آبردین. این اثر فرشتگان در چهار جلد شش ماهه تکمیل شد که بخش عمده‌ای از مطالب آن توسط آقای فیتیس نوشته شده بود. کمی پس از اتمام آن، آقای فیتیس به یکی از نویسندگان مجموعه آثار اسکاتلندی تبدیل شد که در سال ۱۸۴۷ آغاز شد.

چهار سال بعد او مجموعه‌ای کوتاه با عنوان مجموعه آثار سنت اسکاتلندی را ویرایش کرد و در سال بعد قصه‌ها و سنت‌های اسکاتلند را آغاز کرد که در آن را در نسخه‌ای اصلاح‌شده و بهبودیافته دوباره طلسم منتشر کرد. قصه‌های این نشریه همگی از استان قلم پرکار او بودند. در سال ۱۸۵۳، فیتیس خود را در ادبیات به اندازه کافی مطمئن یافت تا ارتباطش با حقوق استان را کنار بگذارد؛ و سپس با پُرتشایر کوریِر که توسط خانواده دیورز از شرکت قدیمی موریسون‌های پرت خریداری شده بود، مرتبط شد. کار او در ابتدا کمک به آقای توماس هی مارشال در نوشتن خلاصه‌ها و پاراگراف‌ها اعمال صالح و تهیه چکیده سخنرانی‌ها از یادداشت‌ها بود که در آن زمان به ندرت کلمه به کلمه چاپ می‌شدند.

او تا سال ۱۸۶۱ در این سمت باقی ماند و جادو همچنین مقالات اصلی برای پُرت و دعانویس مرند سایر روزنامه‌ها تهیه می‌کرد. یکی از وقایع این دوره از زندگی او را می‌توان روایت کرد که نشان می‌دهد او چقدر به یاد استان دوستان اولیه‌اش وفادار مانده است. جیمز استوارت، کفاش دانکلد، که اشعار اسکاتلندی را به ساتردی ژورنال ارائه داده بود.