دعانویس گلشهر

از زخمی، فرانسوی و آمریکایی، بودند. جیمی حالا آنقدر ضعیف شده بود که به هیچ چیز اهمیت نمی‌داد؛ او در ردیفی از مردان زخمی جای گرفت، صبورانه منتظر ماند و شهرستان سعی کرد سر و صدا نکند، زیرا این جنگ بود و هون‌ها باید لیسیده شهرستان دعانویس گلشهر می‌شدند، جادو و همه تمام تلاش خود را می‌کردند. او جفت روحی روی زمین دراز کشید علوم غریبه و جادو سیاه چشمانش را بست؛ و کم کم بوی آشنایی به مشامش رسید. در ابتدا فکر کرد که این بوی خیال‌پردازی اوست زیرا تازه با لیسی گرانیچ آشنا شده بود و شبی را به یاد آورده بود که او و لیزی در اتاق خانه روستایی خلوت چمباتمه زده بودند و به صداها گوش می‌دادند و بو را از لای در استشمام می‌کردند.

دعانویس : و کمی بعد جیمی همان صداها را از چادر شنید ناله‌ها و جیغ‌ها، صداهایی که انگار دیوانه‌ها از خودشان درمی‌آوردند. چقدر عجیب است که هر دو باری که این بو را حس کرد و این فریادها را شنید، در کنار صاحب جوان مغازه‌های امپراتوری بود! نوبت جیمی رسید و او را به داخل چادر بردند و کارشان را سریع انجام دادند فقط مطمئن شدند که دعا هیچ شریانی بریده نشده و از خونریزی نمی‌میرد، و سپس او را برای بیمارستان تیپ فرستادند. او را با ده‌ها نفر دیگر از “موارد بستری” از جمله لیسی گرانیچ، سوار کامیون کردند و او را به یک سفر طولانی بردند که اصلاً از آن لذت نبرد.

دعانویس گلشهر

در بیمارستان، که گروه بزرگی از چادرها دعا بود و حالا پر از جنب و جوش، جیمی دوباره منتظر نوبتش ماند این همه زخم همزمان، و این همه تعداد کم برای رسیدگی به آنها! ارواح بالاخره او را به اتاق عمل بردند. اولین چیزی که به چشمش آمد چند پرستار بودند که وانی پر از دست گلشهر و پای بریده و تکه‌های مختلف اجساد انسان‌ها را حمل می‌کردند. یک جراح با لباس سفید آغشته به خون و یک ماسک سفید روی صورتش و چندین پرستار با ماسک‌های دین سفید هم آنجا بودند. هیچ‌کس به استان او سلام نکرد یا برای کارهای مقدماتی توقف نکرد او را روی تخت عمل خواباندند و تمام بدنش را به جز بازوی شکسته‌اش با یک پارچه لاستیکی پوشاندند و بانداژهایش را باز کردند، دعانویس گلشهر سپس پرستاری چیزی روی صورتش گذاشت و گفت: لطفاً نفس عمیق دعانویس بندر دیلم بکش.

دوباره همان بوی وحشتناک به مشامش رسید، اما حالا خیلی قوی شده بود. جیمی نفسی کشید و همه چیز شروع به لرزیدن و تکان خوردن کرد، سرش شروع به جادوگر غرش کرد، بدتر از زمانی که با مسلسل جنگیده بود. دیگر نمی‌توانست تحمل کند؛ گریه می‌کرد و تقلا می‌کرد تا رها شود، اما پاهایش را بسته بودند و کسی بازوی دیگرش را جادو سیاه گرفته بود، بنابراین تلاش‌های سراسیمه‌اش فایده‌ای نداشت. او شروع به افتادن کرد؛ با سر به درون ورطه‌های وسیع و بی‌انتها غلتید پایین، پایین، دعا نویسی پایین. صدای عجیبی نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود شنید که می‌گفت: قلاده‌هایشان خیلی تنگ است. کلمات در گوشش زنگ می‌زدند، اهمیتی هیولایی و طاقت‌فرسا به خود می‌گرفتند، خود به خود به جهانی کامل تبدیل می‌شدند قلاده‌هایشان خیلی تنگ است!

بقیه‌ی خلقت متوقف شد، چراغ هستی خاموش شد؛ تنها صدایی باقی ماند که در میان بی‌نهایت‌های چرخان فریاد می‌زد: قلاده‌هایشان خیلی تنگ است! گلشهر جایی در فضاهای وسیع هرج و مرج، صدای خروپف می‌آمد. سپس، سال‌ها بعد، از میان خلأ، تلاشی مرموز و فراموش‌شده برای بیرون کشیدن چیزی از گلوی دعانویس خفه‌اش برخاست. پس از چندین تجلی غیرقابل‌توضیح، شعله‌ی گشایش ضعیف آگاهی که خود را جیمی هیگینز می‌نامید، ذکر سوسو زد و او متوجه شد که این خودش است که ناامیدانه تلاش می‌کند خفه نشود. دعانویس گلشهر همچنین متوجه شد که به یک درد وحشتناک تبدیل شده است؛ کسی میخی را در بازویش فرو کرده و او را محکم به زمین بسته بود؛ همچنین شکمش را باد کرده بودند، طوری که در آستانه‌ی ترکیدن بود و وقتی خفه می‌شد، درد شدیدی را تحمل می‌کرد.

دعانویس ایرانشهر او برای کمک نفس نفس می‌زد، اما هیچ‌کس به او توجهی نمی‌کرد؛ او در سیاه‌چاله‌ی درد، کاملاً تنها بود، مدفون و برای همیشه فراموش شده بود. کم کم از دعا نویس حالت بیهوشی مبهم بیرون آمد و متوجه شد که روی برانکارد است و حمل می‌شود. ناله می‌کرد و آب می‌خواست، اما کسی به او نمی‌داد. التماس می‌کرد که مشکل وحشتناکی دارد، دارد از درون منفجر می‌شود؛ اما به او گفتند که فقط گاز دعانویس اتر است و نگران نباشد، جادو به زودی حالش خوب می‌شود. او را روی تختی در اتاقی، در ردیفی طولانی، خواباندند و گذاشتند تا به تنهایی با شیاطین دست و پنجه نرم کند.

این جنگ کافران بود و مردی که فقط یک بازویش شکسته بود، می‌توانست خود را جزو خوش‌شانس‌ها قدیس بداند. بنابراین جیمی یک شب و یک روز دراز کشید و از یک موقعیت بد نهایت استفاده را برد. دو دعانویس آستارا پرستار در این چادر بودند و جیمی که کاری جز تماشای آنها نداشت، گلشهر خشم تلخی نسبت به هر دوی آنها در دلش افتاد. یکی لاغر و زاویه‌دار شهرستان و دعا رنگ‌پریده بود؛ او با اخم و بدون هیچ حرف بی‌معنی وظایفش را انجام می‌داد و جیمی متوجه نبود که او آماده استان است تا از خستگی نقش بر زمین شود. دیگری استان زیبا بود، با موهای زرد و پف‌دار، و بی‌شرمانه دعانویس با یک پزشک جوان لاس می‌زد.

شاید جیمی باید به این فکر می‌کرد که این روزها مردان به سرعت کشته می‌شوند و لازم است که برخی به فکر تأمین نسل‌های آینده باشند؛ اما جیمی حال و حوصله بررسی فلسفه لاس زدن را نداشت او به یاد بئاتریس کلندنینگ محترم افتاد و آرزو کرد که او به انگلستان شاد برگردد. دعانویس گلشهر همچنین اصول صلح‌طلبانه خود را شهر به یاد آورد و آرزو کرد که از این جنگ جهنمی دوری کرده بود! اما دردش کمی کمتر شد استان و دعا نویسی او را سوار آمبولانس کردند و به بیمارستانی بزرگ در پایگاه بردند. اینجا، خیلی زود، توانست بنشیند و با ویلچر به زیر نور آفتاب برده شود و شور و شوق غیرقابل تصور بهبودی را کشف کند اشتهای مداوم شگفت‌انگیز، ذخیره مداوم و شگفت‌انگیز چیزهای مقدس خوب برای خوردن و آشامیدن؛ لذت نگاه کردن به درختان و گل‌ها، و گوش دادن به آواز پرندگان، و تعریف کردن برای دیگران که

چطور با موتورسیکلت به دنبال می‌رفتند اصلاً این دیگر چه کوفتی دعانویس بود؟ و به کل ارتش هون‌ها برخورد می‌کردند، و چند ساعتی مقاومت می‌کردند، و به تنهایی در نبرد چتی تری پیروز می‌شدند! چهارم. یکی از اولین کسانی که جیمی دید، لیسی گرانیچ بود، و لیسی او را به گوشه‌ای از پارک برد و گفت: به کسی نگفتی؟ جیمی گفت: نه، آقای گرانیچ. دعانویس لیسی گفت: دعانویس کوچصفهان اسم من پترسون است. گلشهر گفت: بله، آقای پترسون. آشنایی عجیبی بین این دو نفر بود، کسانی که از دو قطب مخالف زندگی اجتماعی انتخاب شده بودند و در دموکراسی درد به هم رسیده بودند.

جیمی ارباب جوان طلسم لیسویل استان را در آغوش گرفته بود و می‌توانست روی او راه برود؛ اما هر شهر چقدر هم که عجیب به نظر برسد، جیمی با فروتنی و خجالت با او رفتار کرد. جیمی احساس دعانویس گلشهر می‌کرد که او را به انتقامی بی‌رحمانه و وحشتناک فریب داده است. علاوه بر این، جیمی با وجود تمام شور و شوق انقلابی‌اش، نمی‌توانست فراموش کند که با کافران شهر یکی از اربابان جهان صحبت می‌کند. شاید با تمام وجود از اعتبار و قدرتی که با میلیون‌ها دلار گرانیچ همراه بود متنفر باشید، اما نمی‌توانستید نسبت به آن بی‌تفاوت باشید، نماز خواندن هرگز نمی‌توانستید در حضور شهر آن احساس طبیعی بودن کنید.

طلسم های شهر گلشهر

اما لیسی، دیگر آن اشراف‌زاده‌ی جوان مغرور، آزاد و ثروتمند نبود؛ رنج کشیده بود و یاد گرفته بود که صرف نظر از پول، به هم‌نوعان خود احترام بگذارد. او شنیده بود که چگونه این مکانیک کوچک سوسیالیست، که زمانی او را در میان گله اعتصاب‌کنندگان نفرین کرده بود، به کام مرگ رفته و به هیولا کمک کرده بود تا از دعانویس زرقان پوزه‌اش به زمین بیفتد. بنابراین می‌خواست درباره‌اش جادو بداند، و این دو متون کهن ساعت‌ها استان با هم صحبت کردند و هر کدام دنیای جدیدی را کشف کردند. همین الان تمام اروپا و آمریکا درگیر بحث‌های شدیدی در مورد بلشویک‌ها بودند. آیا آنها به دموکراسی هون‌ها خیانت کرده بودند، یا همانطور این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد.

که ادعا می‌کردند، راه بشریت را به سوی نوع جدیدتر و گسترده‌تری از دموکراسی هدایت می‌کردند؟ البته لیسی به شهرستان اولی کافران اعتقاد داشت همه در ارتش آمریکا و در واقع همه در فرانسه، به جز چند نفر از دعانویس گلشهر سرخ‌های رنگ‌پریده، به آن اعتقاد داشتند. وقتی لیسی فهمید که جیمی یکی از این سرخ‌ها است، او را زیر سوال برد و آنها روزها با هم جادو کهن بحث داغی داشتند. چطور ممکن بود افرادی کاری را که دعانویس بناب مرند لنین و تروتزکی انجام داده بودند، انجام دهند، مگر اینکه مأموران مزدور آلمان باشند؟ بنابراین جیمی مجبور شد نظریه انترناسیونالیسم را مطرح کند. بلشویک‌ها در آلمان تبلیغات می‌کردند، آنها برای شکستن قدرت قیصر بیشتر از حتی ارتش‌های متفقین تلاش می‌کردند.

جیمی از کجا این را می‌دانست؟ او البته جزئیات را نمی‌دانست، اما روح انترناسیونالیسم را می‌شناخت. او می‌توانست بگوید لنین کافر و تروتزکی چه می‌کنند، زیرا می‌دانست اگر خودش جای آنها بود چه می‌کرد! آنها همینطور ادامه دادند و ارباب جوان لیزویل، که روزی وارث ثروت عظیمی می‌شد و طوری تربیت شده بود که آن را از هر نظر، چه انسانی و طلسم چه الهی، مال خود بداند، صدای یک مکانیک خرفت را از مغازه‌ها شنید که توضیح می‌داد استان چگونه می‌خواهد آن توده اموال را که او و بقیه همکارانش در یک اتحادیه بزرگ با هم متحد استان شده بودند تصاحب کند.