دعانویس سامن

را که به دنیای بیرون باز می‌شد، بست. ناگهان سکوتی دلنشین او را فرا گرفت. از دریچه‌های شیشه کوارتزی می‌توانست جلو را دعانویس ببیند، از انتهای دعانویس سامن قفس از میان درگاه غول‌پیکر، بیابان آن‌سو را. بالای سرش می‌توانست سقف تیره و تیرآهن‌دوزی‌شده‌ی انبار شیاطین را ببیند. با این اعمال صالح حال، در دعاگر هر دو طرف، فقط می‌توانست زیرین خراشیده، فرورفته و صافِ تکیه‌گاه‌های فشاری را ببیند که آماده بودند کشتی دعانویس را به سمت بالا بلند دعا کنند. با لحنی کوتاه گفت: هنی، می‌توانی موتورهای فشاری را روشن کنی. جو به سمت صندلی خودش، صندلی خلبان، حرکت فرشتگان کرد. هنی دکمه‌ای را فشار داد.

دعانویس : صدای خاموش و خفه‌ی روشن شدن یک موتور فشاری از میان تار و پود کشتی دعا به گوش رسید. هنی دکمه‌ی دیگری را فشار داد. یکی دیگر. یکی دیگر. موتورهای جت بیشتری غریدند. حالا دیگر غوغای انبار دیگر طاقت‌فرسا شده بود. جو خودش دین فرشته را به صندلی‌اش بست. مطمئن شد که رئیسِ پشتِ کنترل‌های دستیِ فرمانِ موشک به درستی بسته شده و مایک پشتِ پنلِ رادیو هم کمربندش را محکم بسته است تا آسیبی نبیند. هانی با آرامشی وصف‌ناپذیر گفت: سوابق تاریخی شامل اعمال طلسم تشریفاتی است همه موتورهای فشاریدویدن، جو. رئیس گزارش داد: موشک‌های هدایت آماده‌اند. مایک گفت: کاربر رادیو. اتاق ارتباطات آماده است. جو دستش را به سمت کنترل‌های مانور دراز کرد.

دعانویس سامن

حتماً عرق کرده دعانویس بود. شاید دستانش از شدت نسخ خطی فشار می‌لرزید. اما او بیش از حد نگران چیزهای زیادی بود. هیچ‌کس نمی‌تواند در حالی که نگران کارهایی است که باید انجام دهد، بی‌تفاوت باشد یا دچار اضطراب شود. جو صدای موتورهای کوچک ژیروسکوپ را شنید که سرعتشان بالا می‌رفت. صدای وزوز و ناله و سپس سوت گوش‌خراشی که کم‌کم فرشتگان اوج گرفت تا اینکه دیگر هیچ صدایی از آنها شنیده نمی‌شد. دعانویس سامن او با نگرانی اخم کرد و به هانی گفت: دعا من دارم کنترل اهرم‌ها را به دست می‌گیرم. هانی سر تکان داد. جو کنترل کامل را به دست گرفت.

غرش موتورهای طلسم جادو سیاه بیرون در سمت دعانویس راست بلند شد طلسم و سپس فروکش کرد. در سمت چپ رعدآسا شد و سپس کاهش یافت. سامن آنهایی که جلوتر بودند، پیشروی کردند. سپس آنهایی که عقب بودند. جو سر تکان داد و لب‌هایش را تر کرد. او گفت: شروع شد. دیگر دعانویس ازندریان هیچ تشریفاتی وجود نداشت. صدای موتورهای جت بیرون به صدای رعدآسایی تبدیل شد که حتی از بدنه عایق‌بندی شده کشتی کوچک هم به گوش می‌رسید. سپس صدا بلندتر و بلندتر شد و جو با حرکتی بسیار کوچک، کنترل‌ها را به حرکت درآورد. ناگهان کشتی دیگر محکم به نظر نمی‌رسید. کمی تکان خورد.

جو نفسش را حبس کرد و کنترل کلی سرعت اهرم‌ها را کمی بیشتر از دست داد. کشتی کمی تلو فرشتگان تلو خورد. بیرون پنجره‌های شیشه کوارتزی و درِ بزرگ انگار پایین می‌آمدند. در واقع، دسته‌های فشاری و قفس پرتاب حدود سی فوت از کف انبار بالا رفته بودند و با تردید آنجا معلق بودند. جواهرمکه در انفجارهای موتور جت، پره‌ها را هدایت می‌کرد. کشتی و طلسم طلسم قفس و هل‌پمپ‌ها، همه با هم، به سمت درگاه تلوتلو می‌خوردند. از آن خارج شدند، کمی تکان خوردند و کمی بالا و پایین رفتند و کمی غلتیدند. به عنوان یک وسیله‌ی پروازی، این ترکیب، غوغایی سهمگین و وحشتناک بود.

کابوس ذکر یک طراح هوانوردی بود. با هر معیاری، یک پیشینه تاریخی خواب بد بود. اما قرار نبود راهی برای پرواز از یک مکان به مکان دیگر روی زمین باشد. دعانویس سامن این اولین مرحله تقویت دعانویس کننده یک موشک سه مرحله‌ای بود که به دعا نویسی سمت فضای بیرونی هدایت می‌شد. تقریباً شبیه خب به نظر می‌رسید که دسته‌ای از زنبورهای عسل به شدت به یک قفس سیمی که در آن یک اجنه غیر مسلمان ماهی نقره‌ای پیچیده شده در چوب کبریت قرار دارد، چسبیده باشند؛ و رمال اگر زنبورها با عصبانیت وزوز می‌کردند و آن را به روشی طاقت‌فرسا، ناشیانه و کاملاً غیرمنطقی بلند می‌کردند؛ و اگر ظاهر و صدا با هم هزاران برابر می‌شدند بله سامن شباهت زیادی به برخاستن سفینه فضایی تحت فرمان جو داشت.

هیچ چیز مانند آن نمی‌توانست در جو غلیظ نزدیک زمین، زیبا یا به طور مرتب قابل کنترل یا حتی بسیار سریع باشد. اما بالاتر، موضوع دیگری بود. موضوع چیز دیگری بود . جو به محض اینکه از انبار بیرون آمد و تا افق، بیابانی صاف و بی‌روح پیش همزاد رویش بود، تمام قدرت موتورهای فشاری را به کار انداخت. تجمع ناشیانه و به ظاهر عجیب و غریب اشیاء شروع به بالا رفتن کرد. ناخوشایند و ناشیانه بود، اما با سرعتی به سمت بالا می‌رفت که یک جت جنگنده ممکن است در تطبیق آن با مشکل مواجه شود. تلو تلو می‌خورد، دور خودش می‌چرخید و دیوانه‌وار کج می‌شد، تمام تجمع موتورهای جت و قفس و بار سفینه فضایی به عنوان یک واحد.

اما بالا رفت! زمین چنان سریع فرو ریخت که حتی انبار هم مثل بادکنکی سوراخ شده، کوچک و چروکیده شد. افق عقب رفت، انگار فرشی با جادو به سرعت پهن شده باشد. عقربه‌های فشارسنج چرخیدند. مایک اعلام کرد: ارتباطات می‌گوید سرعت صعود ما ۴۰۰۰ فوت در دقیقه است و به سرعت در حال افزایش است. ۵… ما در ارتفاع ۱۷۰۰۰… ۱۸۰۰۰ فوت هستیم. باید کمی به سمت شرق حرکت کنیم. سرعت در ۳۲۰۰۰ پا. ارتفاع ما الان ۲۱۰۰۰ پا است… البته هیچ تغییری در حس و حال داخل سفینه ایجاد نشد. دعانویس سامن با توجه به اینکه سفینه در برابر خلأ فضا عایق‌بندی شده بود، فشار بارومتریک بیرون هیچ تفاوتی ایجاد نمی‌کرد.

ارتفاع هیچ تأثیری بر هوای سامن داخل سفینه نداشت. در ارتفاع ۲۵۰۰۰ پایی، چیف ناگهان گفت: ما به سمت شرق نشانه رفته‌ایم، جو. آن را منجمد کنیم؟ جو گفت: باشه. فریزش کن. رئیس اهرمی را پرتاب کرد. ژیروسکوپ‌ها با حداکثر سرعت کار می‌کردند. با درگیر کردن آنها، رئیس تمام انرژی جنبشی ذخیره شده خود را در اختیار داشت دعانویس تا در برابر هرگونه تغییر جهتی که ممکن بود توسط تغییرات جزئی در نیروی رانش ایجاد شود، مقاومت کند. هانی در مورد گزارش‌های موتورهای جداگانه در بیرون فکر می‌کرد. او تنظیمات دقیقی را برای حفظ تعادل آنها انجام می‌داد. مایک هر از گاهی نظرات کوتاهی را در دستگاه مخابره کننده بیان جادو می‌کرد.

در ارتفاع ۳۳۰۰۰ پایی، برای لحظه‌ای احساسی شبیه به کج شدن شدید کشتی به وجود آمد. اما اینطور نبود. دستگاه‌ها هرگونه تغییری ناشی از افزایش سطح را رد می‌کردند. مجموعه‌ی موجودات پرنده که به سمت بالا اوج می‌گرفتند، به سادگی به یک جریان جتی تبدیل شده بودند، یکی از ابجد آن جادوگر بادهای شدید و خروشان جو فوقانی. مایک از پشت دعا نویس دستگاه مخابره گفت: سرعت شرقی، چهارصد. حالا چهار و بیست و پنج… چهار و چهل. بادی با سرعت گشایش ۳۰۰ مایل در ساعت پشت سرشان می‌وزید. سامن بادی در جهت غرب به شرق. قایق‌های بادبانی جادو حالا تقلا می‌کردند تا قبل از اینکه از آن طوفان رو به شرق بیرون بیایند، حداکثر نیروی رانش رو به جلوی تعویذ ممکن را به دست آورند.

آنها جادو علاوه بر نیروی رانش رو به بالای خود، نیروی رانش شدیدی را به سمت شرق نیز اضافه کردند. صدای گرفته مایک سرعت ۵۰۰ مایل در ساعت را دعانویس سامن گزارش می‌داد. در حال حاضر سرعت به ۶۰۰ مایل در ساعت رسیده است. در ارتفاع ۴۰،۰۰۰ پایی، آنها با سرعت ۶۸۰ مایل در ساعت به سمت شرق حرکت می‌کردند. یک موتور جت را نمی‌توان ارزیابی کرد، مگر به طور غیرمستقیم، اما بیش از ۲۰۰،۰۰۰ اسب بخار به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است تغییرات طلسم را گسترش دهند. برای بالا بردن فضاپیما و ایجاد بالاترین سرعت رو به جلو ممکن در کار بود. البته نمی‌توانستند این سرعت را حفظ کنند. فشارسنج‌ها نمی‌توانستند سوخت کافی را حمل کنند.

آیا جادو وجود دارد در شهر سامن

اما آنها به ارتفاع ۵۵۰۰۰ پایی رسیدند، جایی که فضا برای بشر آغاز می‌شود. انسانی که در آن شیطانی ارتفاع دعانویس در معرض پوچی قرار گیرد، به سرعت هر جایی بین ستاره‌ها می‌میرند. اما فضای کاملاً خالی برای بادبزن‌ها نبود. هنوز هوای بسیار بسیار کمی وجود داشت. بادبزن‌ها هنوز می‌توانستند به سمت بالا حرکت کنند. حالا ضعیف، اما هنوز هم حرکت می‌کردند. مایک گفت: جو، مخابرات میگه آماده شلیک جاتوس شو. درسته! او پاسخ داد. دعانویس خودتان را آماده کنید. مایک دکمه‌ای را زد و صدایی از پشت سر قدیس جو شروع به انرژی مثبت پچ پچ علوم غریبه کرد. این صدا از اتاق ارتباطات بالای انبار بود که حالا خیلی پایین‌تر و خیلی عقب‌تر قرار داشت.

مایک روی صندلی کوچک مخصوص شتاب‌گیری که برایش ساخته شده بود، نشست. رئیس برای راحتی در صندلی‌اش وول خورد. هنی دعا دستانش را از روی تنظیمات یکسان‌سازی که باید انجام می‌داد سامن برداشت تا استفاده جو دعانویس سامن از کنترل‌ها دقیق دعانویس سندرک باشد، صرف نظر دعانویس از تفاوت‌های لحظه به لحظه در نیروی رانش جت‌های علوم غریبه مختلف. رئیس با لحنی تند گفت: ما درست انحراف داریم. جو، صبر کن! جو دعانویس منتظر ماند تا سوزن‌های کوچک لرزان به محل اصلی خود برگردند. رئیس لحظه‌ای بعد گفت: عقب و ثابت قدم باش. باشه! حالا صدای نازک و گرفته‌ی پشت سر جو با دقت صحبت می‌کرد. مایک به آن گوش داده بود، در حالی که می‌توانست کار برخاستن تقسیم شود تا جو حواسش پرت نشود.

دعا حالا جو مجبور بود همه چیز را همزمان کنترل کند. غرش پمپ‌های فشارسنج بیرون سفینه مدت‌ها بود که حجم و طنین جو معمولی را از دست داده بود. صدای زیادی از فضای تقریباً خلأ بیرون منتقل نمی‌شد. اما موتورهای جت غرش می‌کردند و صدایی که در چنین ارتفاعی صدا نبود، توسط قفس فلزی به صورت ارتعاش خالص منتقل دعا می‌شد. دیوارها و بدنه سفینه فضایی ضربان خزنده کافران و لرزانی را دریافت کرده و آن را به صدا تبدیل می‌کردند. امواج ایستاده تشکیل شده و از بین می‌رفتند و به طور نامنظم در هوای کابین حرکت می‌کردند.