دعانویس رفسنجان

به زحمت شش اینچ طول داشتند، آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند با پشتکار در میان تکه‌ها به دنبال غذا می‌گشتند. قرار بود دعانویس رفسنجان یک شهر مورچه جدید تشکیل شود و مورچه فرشتگان ملکه در فاصله نیم مایلی پنهان شده بود. اینها اولین نوزادان مورچه‌ها بودند که قرار بود مورچه‌های بزرگتری را که قرار بود کار بزرگ شهر مورچه‌ها را به عهده بگیرند، تغذیه کنند. برل آنها را نادیده گرفت و با چشمانش به دنبال نیزه یا سلاحی گشت. پشت سرش غرش کلیک، صدای گوشخراش گله مورچه‌های ارتشی، بلند شد. برل با انزجار رویش را برگرداند. بهترین سلاحی که می‌توانست پیدا کند، یک پای عقبی دندانه‌دار و خشن دعانویس بود.

دعانویس : آن را برداشت و ناله‌ای خشمگین از زمین برخاست. یکی از مینی‌میم‌های سیاه‌پوست سخت مشغول جدا کردن تکه‌ای از گوشت مفصل پایش بود و برل لقمه را از او قاپید. موجود کوچک به سختی نیم فوت طول داشت، اما با عصبانیت جیغ زنان به سمت برل حمله کرد. او با پایش به او ضربه زد و آن را له کرد. دو مینی‌میم دیگر که از سر و صدایی که اولی ایجاد کرده بود، جذب جفت روحی شده بودند، ظاهر شدند. آنها با دیدن جسد له شده‌ی رفیقشان، بی‌هیچ تشریفاتی آن را تکه‌تکه طلسم کردند و با پیروزی آن را با خود بردند.

دعانویس رفسنجان

برل ادامه داد و اندام دندانه‌دار گشایش را در فرشتگان دستش چرخاند. این اندام، چماقی زیبا درست می‌کرد و برل عادت داشت از سنگ برای له کردن پاهای آبدار جیرجیرک‌های غول‌پیکری که قبیله‌اش گاهی اوقات با آنها مواجه می‌شد، استفاده کند. او تصوری نیمه‌تمام از چماق در ذهنش شکل گرفت. دعانویس رفسنجان دندان‌های تیز چیزی که در دستش بود، به او فهماند که ضربه از پهلو بهتر از ضربه نیزه‌ای است. صدای جادو پشت سرش به زمزمه‌ای متون کهن دور تبدیل شده بود، صدایی زیر و بم که هر جادو لحظه نزدیک‌تر می‌شد. مورچه‌های ارتشی بر فراز جنگلی از قارچ‌ها پرواز می‌کردند و رویش‌های شیطانی زرد و چترمانند مملو از موجودات سیاهی بود که ماده‌ای را که روی آن جای پایی یافته بودند، می‌بلعیدند.

یک شیاطین مگس بزرگ آبی رنگ، که شیطانی با درخششی فلزی می‌درخشید، در وجد و سرور جشن و سرور آرمیده بود و از طریق خرطوم بلندش مایع تیره رنگی را که به آرامی از یک قارچ می‌چکید، جرعه جرعه می‌نوشید. کرم‌ها قارچ را پر طلسم طلسم کرده بودند و پپسین حلالی ترشح می‌کردند که گوشت سفید و سفت را به مایع تبدیل می‌کرد. آنها از این سوپ و این حریره تغذیه کردند و مازاد شیاطین آن به زمین زیرین چکه می‌کرد، جایی که مگس آبی با جادو سیاه ولع از آن می‌نوشید. برل نزدیک شد و دعانویس دعا نویسی آن را زد. مگس به توده‌ای پیچ و تاب‌خورده تبدیل شد.

رفسنجان برل لحظه‌ای بالای سر مگس ایستاد و به فکر دعا نویس فرو رفت. مورچه‌های ارتشی نزدیک‌تر شدند، به دره‌ای کوچک رسیدند و به درون جویبار کوچکی که جادو سیاه برل از روی آن پریده بود، دعانویس رفسنجان هجوم بردند. مورچه‌ها می‌توانند مدت زیادی زیر آب بمانند بدون اینکه غرق شوند، بنابراین جویبار کوچک مانع کوچکی بود، هرچند جریان آب بسیاری از آنها را از جا کند تا اینکه بستر جویبار را خفه کردند و رفقایشان با ذکر کفش‌های خشک از روی بدن‌های تقلاکننده آنها عبور کردند. با این حال، آنها فقط موقتاً آزرده خاطر شدند و به سرعت بیرون خزیدند تا راهپیمایی خود را از سر بگیرند.

حدود یک چهارم مایل در سمت چپ مسیر حرکت برل، و شاید دعا یک مایل پشت جایی که او بالای مگس مرده‌ی گل‌آذین ایستاده بود، قطعه‌ای به مساحت یک هکتار یا بیشتر وجود داشت که اجنه غیر مسلمان در آن کلم‌های غول‌پیکر و تنومند تاکنون در برابر تجاوز قارچ‌های همیشه حاضر مقاومت کرده بودند. گل‌های رنگ‌پریده و صلیبی‌شکل کلم‌ها غذای بسیاری از زنبورها را تشکیل می‌دادند و برگ‌ها غذای جادو تعداد بی‌شماری از پیشینه تاریخی کرم‌ها و لاروها و جیرجیرک‌های پر سر و صدایی بودند که روی زمین چمباتمه زده و با اشتیاق مشغول جویدن این ماده‌ی سبز آبدار بودند. مورچه‌های ارتشی به داخل منطقه‌ی سبز هجوم آوردند و بی‌وقفه هر چه را که می‌یافتند، می‌خوردند.

رفسنجان غوغای وحشتناکی برخاست. جیرجیرک‌ها در پروازی قدیس موشک‌مانند، در ابری تیره از بال‌های وحشیانه به هم کوبیده شده، به سرعت دور شدند. آنها بی‌هدف مذهب به هر جهتی پرواز می‌کردند، در دعا نتیجه نیمی یا بیش طلسم از نیمی از آنها در میان موج سیاه حشرات بلعنده دعانویس افتادند و در حین دعا افتادن دستگیر شدند. آنها در حالی که تکه تکه می‌شدند، فریادهای وحشتناکی سر می‌دادند. جیغ‌های وحشتناک و غیرانسانی به گوش برل رسید. حتی یک فریاد دردناک هم نمی‌توانست توجه برل را جلب کند او در فضای تراژدی زندگی می‌کرد اما همخوانی موجودات در عذاب باعث شد سرش را بالا بیاورد.

دعانویس هچیرود این وحشت کوچکی نبود. کشتاری گسترده در جریان بود. او با نگرانی به سمت صدا خیره شد. پهنه‌ای وحشی از طلسمات قارچ‌های زرد بیمارگونه، که گهگاه با یک قارچ سمی کوچک یا لکه‌ای از رنگ‌های زنده در جایی که یکی از “زنگ‌ها”ی فراوان جای پایی دعا نویسی پیدا کرده بود، دعانویس رفسنجان در هم می‌آمیخت. در سمت چپ، گروهی از قارچ‌های بدشکل و دست‌وپا چلفتی، در حالی که سکوت جنگل درختان را مسخره می‌کردند، جمع شده بودند. در آنجا، جایی که کلم‌های غول‌پیکر قرار داشتند، توده‌ای از رنگ سبز توسل محو وجود طلسم داشت. از آنجایی که خورشید حقیقی هرگز بر آنها نمی‌تابید، مگر از میان پوششی از مه غلیظ یا ابرهای سنگین، آنها چیزهای رنگ‌پریده‌ای بودند، اما تنها چیزهای سبزی بودند که برل دیده بود.

رفسنجان گل‌های سفید تکان‌خورده آنها با چهار گلبرگ به شکل صلیب، در برابر برگ‌های سبز مایل به زرد می‌درخشیدند. اما همین که برل به آنها نگاه کرد، رنگ سبز به آرامی سیاه شد. برل از جایی که ایستاده بود، می‌توانست دو یا سه کرم بزرگ را ببیند که با تنبلی و رضایت، بی‌وقفه از کلم‌هایی که روی آنها استراحت می‌کردند، می‌خوردند. ناگهان، اول یکی و سپس دیگری شروع به تکان‌های تشنجی کردند. برل دید که دور هر یک از آنها یک لبه کافر کوچک سیاه جمع شده است. لکه‌های سیاه کوچک روی سطوح سبز کلم‌ها ساییده می‌شدند. کرم‌ها سیاه شدند، کلم‌ها سیاه شدند.

پیچ و تاب‌های وحشتناک کرم‌های در حال پیچ و تاب خوردن، حکایت از رنجی داشت که متحمل می‌شدند. فرشتگان سپس موجی سیاه در لبه دیگر پهنه قارچ زرد بیمارگونه ظاهر شد، موجی درخشان و زنده که دعانویس رفسنجان با غرش کلیک‌ها و صدای مداوم جیرجیر، به سرعت به جلو حرکت می‌کرد. دعانویس بم مو به تن برل سیخ شد. او می‌دانست این چیست! او به خوبی معنای آن موج از بدن‌های درخشان را می‌دانست. با نفسی از وحشت، در حالی که تمام مشغله‌های فکری‌اش را فراموش کرده بود، برگشت و رمال با وحشتی شدید پا به فرار گذاشت. و موج به آرامی به دنبالش آمد.

او توده عظیم قارچ خوراکی را به بیرون پرتاب کرد، اما ناامیدانه به چماق تیز دندانه‌دارش چسبید و با بی‌توجهی شیاطین به خطراتی که ممکن بود در آنجا در انتظارش باشد، دعانویس رفسنجان از میان راهروهای درهم‌تنیده جنگل کوچک قارچ به سرعت عبور کرد. مگس‌ها با صدای بلند در اطراف او وزوز می‌کردند، موجوداتی عظیم‌الجثه که با درخشش فلزی می‌درخشیدند. یک بار بدن یکی از آنها به شانه‌اش خورد و پوستش توسط بال‌های سریع و لرزان حشره، به اندازه دست برل، دعانویس پاره شد. برل آن را دور انداخت و سنت‌های طلسم اغلب بسته به زمینه فرهنگی متفاوت هستند به سرعت ادامه داد. روغنی که تا حدی فرشتگان به آن آغشته شده بود، حالا فاسد شده بود و این بو آنها را، که خبره بوی بد بودند، به خود جلب کرد.

آیا جادو وجود دارد در شهر رفسنجان

آنها بالای سید و حاجی سرش وزوز می‌کردند و حتی با پرواز سراسیمه‌اش همگام می‌شدند. وزن سنگینی روی سرش نشست و در یک لحظه دو برابر شد. دو تا از آن موجودات روی موهای چربش افتاده بودند تا روغن فاسد را از طریق خرطوم‌های چندش‌آورشان علوم غریبه بنوشند. برل آنها را با دستش کنار زد و دیوانه‌وار به دویدن ادامه داد. گوش‌هایش به شدت به صدای مورچه‌های پشت سرش گوش می‌داد و صدا کمی دورتر می‌شد. غرش ادامه داشت، اما کم‌کم زیر سایه وزوز مگس‌ها دعا قرار کافران گرفت. در زمان برل، مگس‌ها توده‌های بزرگی از مواد متعفن برای تخم‌گذاری نداشتند. مورچه‌ها لاشخورهای پرکار مدت‌ها قبل از اینکه دنیای حشرات طعم شکار مورد علاقه کرم‌های مگس را به فرشته خود بگیرد، بقایای تراژدی‌های بی‌شمار آن را با خود ابجد می‌بردند.

مگس‌ها فقط در نقاط دورافتاده واقعاً زیاد بودند، اما در آنجا در ابرهایی که آسمان را تاریک می‌کردند، جمع می‌شدند. ابری چنین وزوزکنان و چرخان، هیکل دیوانه‌وار در حال دویدن برل را احاطه کرده بود. به نظر می‌رسید که گردبادی مینیاتوری نسخ خطی با مرد کوچک صورتی‌پوست همگام است، گردبادی متشکل از بدن‌های بالدار و چشمان چندوجهی. دعانویس رستمکلا او گرزش را جلوی خود می‌چرخاند و تقریباً هر ضربه با برخورد به بدنی نازک و زره‌پوش که با فوران مایعی قرمزرنگ فرو می‌ریخت، قطع می‌شد. دردی جانکاه، گویی آهن داغی بر پشت برل فرود آمده باشد. یکی از مگس‌های گزنده، خرطوم نوک تیز خود را در گوشت برل فرو کرده بود تا خون او را بمکد.

کافران برل فریادی کشید و با تمام سرعت به سمت ساقه ضخیم یک قارچ سمی سیاه و کشیده شده دوید. صدای ترق و تروق عجیبی شبیه به صدای چوب پوسیده و شکننده به گوش رسید. قارچ سمی با صدای شلپ شلوپ عجیبی دعانویس رفسنجان روی خودش فرو ریخت. مگس‌های زیادی در قارچ تخم گذاشته بودند و توده‌ای از مایع فاسد و بدبو تشکیل شده بود. با برخورد سر فرشتگان قارچ به زمین، آن به دوازده تکه تبدیل شد و زمین تا شعاع چند متری پر از مایع بدبویی شد که در آن کرم‌های ریز و بی‌سر با تشنج می‌لرزیدند.