دعانویس سرکان

حالا به نظر می‌رسید که یک گوش او به دلیل اختلاف موقت فشار هوا که در آن یک موج ایستاده برای یک یا دو ثانیه درنگ می‌کرد، بی‌صدا شده است. دعانویس سرکان سپس پرده گوش دیگرش خارش گرفت. احساسات خزنده‌ای وجود داشت، انگار چیزهایی او را لمس می‌کردند و به سرعت دور می‌شدند. جو میکروفونی را جلوی دهانش گذاشت. با لحنی آرام گفت: موکل جن همه شیطان چیز نسخ خطی آماده است. برایم خلاصه بگو. صدای نازک و گرفته ای گفت: شما در ارتفاع ۶۵۰۰۰ پایی هستید. منحنی سرعت صعود شما در حال مسطح شدن است. اکنون با سرعت تقریباً حداکثر در حال افزایش هستید و سرعت رو به جلوی بیشتری قابل پیش‌بینی نیست.

دعانویس : احضار سرعت هوای شما نسبت به سطح زمین شش و نه و دو مایل در ساعت است. سرعت چرخش زمین در این عرض جغرافیایی هفت و هفت و هشت مایل در ساعت است. بنابراین، سرعت مداری کل شما یک و چهار و هفت مایل مفاهیم تشریفاتی سنتی از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند در ساعت یا تقریباً دوازده درصد از سرعت نهایی مورد نیاز شماست. از آنجایی که شما به صورت جانبی و عملاً بدون مقاومت هوا بلند خواهید شد.

دعانویس سرکان

او کلید اصلی جاتو را سوراخ کرد. و یک موشک غول‌پیکر جاتو، که در تک تک محفظه‌های فشار بیرونی تعبیه شده بود، بخارات شیمیایی را همزمان و با نیروی رانش عظیم شعله‌ور می‌کرد. دعانویس یک جاتوی سیمی کوچک برای برخاستن با کمک جت، صد دعانویس و چهل پوند وزن خواهد داشت و هزار پوند نیروی رانش را به جادو سیاه تعویذ مدت چهارده ثانیه ایجاد می‌کند. و این برای موشک‌هایی است که از ترکیبات غیرسمی استفاده می‌کنند. سرکان جاتوهای فشاری از سوخت بریلیوم فلوئور استفاده می‌کردند که سکو را بلند کرده بود و موشک‌های برخاست کشتی جو را پر می‌کرد.

این جاتوها به خودِ محفظه‌های فشاری شتابی معادل ده برابر نیروی گرانش می‌دادند، اما باید با قفس و کشتی به اشتراک گذاشته می‌شد. با این حال… جو احساس کرد که با نیرویی مقاومت‌ناپذیر و طاقت‌فرسا به صندلی‌اش کوبیده شد. لرزش جت‌ها خیلی شدید کافر بود. حالا دیگر متوجه آن نمی‌شد. دعانویس سرکان او رمال چیز زیادی جز حس وحشتناک علوم غریبه شتاب شش‌گانه گرانشی متوجه نمی‌شد. دقیقاً درد نبود. احساسی بود که انگار فشاری جفت روحی کاملاً غیرقابل تحمل و غیرقابل تحمل به او وارد می‌شد. نه تنها از بیرون، مثل یک ضربه، بلکه از درون نیز، مثل هیچ چیز قابل تصور دیگری. نه تنها سینه‌اش به ریه‌هایش فشار می‌آورد، بلکه ریه‌هایش به سمت ستون فقراتش کشیده می‌شدند.

نه تنها گوشت ران‌هایش به صندلی جادوگر شتاب‌دهنده‌اش کشیده می‌شد تا صاف شود، بلکه خون در پاهایش سعی می‌کرد به رگ‌های خونی پشت پاهایش جریان یابد و آنها را پاره کند. به نظر می‌رسید شیاطین شتاب شماره ملا گرانش شش‌گانه قرن‌ها دوام آورده است. در واقع، این اتفاق چهارده ثانیه طول کشید. دعانویس سرکان در این مدت، سرعت سفینه کوچک بیش از نیم مایل در ثانیه، چیزی بیش از ۱۸۰۰ مایل توسل در ساعت، گشایش افزایش یافت. پیش از این، سرعت مداری سفینه دعا کمی بیش از ۱۴۷۰ مایل در ساعت بود. پس از رانش جاتو، سرعت آن تقریباً ۳۴۰۰ مایل در ساعت بود.

دعانویس برای رسیدن به قمر مصنوعی زمین، جادو باید چیزی سرکان بیش از ۱۲۰۰۰ مایل در ساعت حرکت می‌کرد. فشار غیرقابل تحمل ناگهان قطع شد. جو نفس نفس زد. اما فقط توانست سرش را تکان دهد تا افکارش را آزاد کند. دکمه شلیک موشک برخاست را فشار داد. صدای مهیبی و موجی مهیب دعانویس فامنین به گوش رسید و دعا نویسی هانی نفس زنان گفت: از قفس خلاص شو… و سپس دوباره آنها را به شدت به صندلی‌های شتاب‌دهنده‌شان فشار دادند. کشتی دیگر در قفس پرتاب خود نبود. دیگر توسط اهرم‌های فشار نگه داشته نمی‌شد. آزاد بود، با موشک‌های پرتاب شعله‌ور. به بالا و پایین شیرجه زد.

اما شتاب کمتر بود. هیچ‌کس نمی‌تواند شش جاذبه را برای مدت طولانی تحمل کند. هر کسی می‌تواند سه جاذبه را تحمل کند برای مدتی. بدن جو با وزنی معادل چهارصد و پنجاه پوند، به جای یک سوم وزن طلسم معمول، در برابر طلسم فرشتگان حرکت مقاومت می‌کرد. قلبش مجبور بود در برابر سه برابر مقاومت معمول جاذبه زمین، پمپاژ کند. قفسه سینه‌اش طوری بود که انگار وزنه سربی دعانویس اسدآباد روی آن قرار دارد. زبانش سعی می‌کرد به انتهای دهانش فشار بیاورد و شیطانی او را خفه کند. این حس، حس یک کابوس با مدت زمان غیرممکن بود. حرکت کردن و دیدن ممکن بود.

می‌توانستید نفس بکشید، به سختی، و با تلاشی عظیم می‌توانستید صحبت کنید. اما همان حس مقاومت خفه‌کننده در برابر هر حرکتی که در کابوس‌ها رخ می‌دهد، وجود داشت. سرکان اما جو موفق شد چشمانش را متمرکز نگه دارد. دعانویس لالجین صفحه‌های دستگاه‌ها نشان می‌دادند که همه چیز درست است. صدای ضعیف پشت سرش، دعا که طنین صدایش با تغییر وزن دیافراگمش تغییر می‌کرد، گفت: تمام جادو سیاه اندازه‌گیری‌ها در محدوده دقت دستگاه‌ها بررسی می‌شوند. آفرین! جو چشمانش را به سمت پنجره کوارتزی برد. آسمان سیاه بود. اما ستاره‌ها آنجا بودند. ستاره‌های جادو درخشان در کافران پس‌زمینه‌ای سیاه. در همان لحظه، دیسک‌های سفید و درخشان نور خورشید را دید که از دریچه‌های کابین فرشته به داخل می‌آمدند.

ستاره‌ها و نور خورشید با هم. و نور خورشید، دعانویس سرکان نور فضا بود. دعا حتی با وجود اینکه فیلترهای پلاریزه مقداری از تابش را حذف می‌کردند، نور خورشید به طرز غیرقابل تحملی روشن و داغ بود، فراتر از تصور. او بوی رنگ بیش از حد داغ شده را حس کرد، جایی که دعانویس کوشکنار نور خورشید به دیواره فلزی برخورد می‌کرد. ستارگان و نور خورشید فوق‌العاده داغ با هم… نفس نفس زدن لازم بود، قلبش به شدت می‌تپید و چشمانش متون کهن طلسم سعی می‌کردند تار ببینند، اما جو کنمور در صندلی شتاب‌دهنده‌اش به سختی نفس می‌کشید و توانست کافر کمی بخندد. ما موفق شدیم!

او نفس نفس زنان گفت. اگر متوجه نشده‌اید، ما از جو زمین خارج شده‌ایم و در فضا هستیم! ما داریم به سمت سکوی فضایی می‌رویم! ۲ فشار سه جاذبه ادامه داشت. عضلات سینه جو جادو شدن از شدت تنفس در این مدت طولانی درد می‌کرد. دعانویس شش جاذبه برای چهارده ثانیه، مصیبت وحشتناکی بود. سه جاذبه برای چند دقیقه، به چیزی تقریباً به همان اندازه بد تبدیل شد. قلب جو شروع به خستگی کرد، و قلب یک مرد معمولاً هرگز ذکر احساس خستگی نمی‌کند. دیدن واضح، رفته رفته دشوارتر می‌شد. اما او کاری برای انجام دعا دادن داشت. کار مهم. موشک‌های پرتاب، مانند موشک‌هایی که سکو را پرتاب کردند، با سوخت جامد کار می‌کردند.

آنها لوله‌های فولادی سیم‌پیچ شده‌ای بودند سرکان که با یک ماده نسوز بسیار خاص، با ترکیبات ناپایدار بریلیم و فلوئور، پوشانده شده بودند. سوخت جامد با سرعت چند اینچ در مقدس ثانیه می‌سوزید. ماده نسوز خرد می‌شد و با سرعت متناظر به عقب دعانویس سرکان پرتاب می‌شد به جز یک نقطه کوچک. همه مواد نسوز دقیقاً یکسان نبودند. بعضی از قسمت‌های آن سریع‌تر خرد می‌شدند و الگویی از موانع را به جا می‌گذاشتند که مانند صدا خفه کن تفنگ یا صدا دعانویس تویسرکان خفه کن خودرو عمل می‌کرد. موانع در جریان گاز گرداب ایجاد می‌کردند و دقیقاً اثر دهانه موتور موشک را ایجاد می‌کردند. اما خود موانع طلسم خرد می‌شدند و به عقب پرتاب می‌شدند، به طوری که موشک‌های سوخت جامد همیشه …

کارایی موتورهای موشک با گلوگاه گازی؛ و با این حال، هر ذره از مواد نسوز، جرم واکنشی بود که باید به سمت عقب پرتاب می‌شد، و حتی لوله‌های فولادی ذوب شده و با افزایش شتاب به سمت کشتی پرتاب می‌شدند. هر کسری از هر اونس از جرم موشک برای حرکت استفاده می‌شد. هیچ مخزن یا پمپ یا مشعلی پس پیشینه تاریخی از اینکه دیگر مفید نبودند، به طور کامل حرکت نمی‌کرد. اما موشک‌های سوخت جامد را نمی‌توان طوری ساخت شیطانی که به صورت تیمی مذهب با یکنواختی همزاد مطلق بسوزند. تفاوت‌های جزئی در نرخ سوختن معمولاً یکدیگر را خنثی می‌کنند. اما هر از گاهی آنها یکدیگر را تقویت می‌کنند و اگر اصلاح نشوند، کشتی را از مسیر خارج می‌کنند.

طلسم شهر سرکان

جایروها نمی‌توانند چنین اثراتی را تحمل کنند. بنابراین جو مجبور بود مراقب ابزارهایش باشد و به صدای ضعیف پشت سرش گوش دهد فرشتگان و کشتی را در برابر لرزش‌های تصادفی هدایت کند، زیرا زمین پشت سرش در حال دور شدن معانی نمادین در طلسم‌ها ممکن است در فرهنگ‌های مختلف متفاوت باشد بود. او با خستگی ادامه‌ی زندگی مبارزه می‌کرد و با ژیروسکوپ‌ها و جت‌های هدایت، کشتی را در مسیر باریکش نگه می‌داشت. نفس نفس می‌زد. ضربان قلبش چنان شدید شد که انگار تمام بدنش با آن می‌لرزید. او مجبور بود با دستانی که چندین پوند وزن داشتند و بازوهای ده‌ها پوندی‌اش و بدنی که وزن مؤثر آن تقریباً یک چهارم تن بود، هدایت بی‌نهایت دقیقی را انجام دهد.

و این روند، گویی قرن‌ها ادامه یافت و ادامه یافت. سپس صدای بلندگو با جادو کهن صدای گرفته‌ای گفت: همه چیز روبراه است. ده ثانیه دیگر می‌توانید موشک‌هایتان را دعانویس سرکان رها کنید. بشمارم؟ جو نفس زنان گفت: بشمار! صدای مکانیکی گفت جو دکمه‌ی رهاسازی را فشار داد. ته‌مانده‌های کوچک و نسوخته‌ی موشک‌های برخاست، به سمت پوچی پرتاب می‌شدند. آن‌ها در حین حرکت، خود ارواح را می‌سوزاندند و وقتی تمام بارشان به جز ماده‌ی خودشان خالی می‌شد، شتابی معادل پنجاه نیروی گرانش می‌گرفتند. باید رها می‌شدند تا مبادا یکی بیشتر از دیگری دعانویس فیروزان بسوزد.

همچنین این تنها راه برای جلوگیری از شتاب‌گیری سرکان موشک‌های سوخت جامد بود. آن‌ها جادو سیاه را نمی‌توانستند خاموش کنند. باید رها می‌شدند. از شدت سنگینی غیرقابل تحمل، ناگهان هیچ وزنی در کشتی وجود نداشت.