دعانویس کوشکنار

این نوعی شعر است که با صدای جادو بلند خوانده می‌شود، بیانی از وجد و سرور فراگیر. ورهارن از بسیاری جهات به ویتمن شباهت دارد؛ دعانویس در یکی دانستن خود با توده‌های زحمتکش، در درک انبوه خلق به عنوان موجودی جدید، چیزی با زندگی خاص خود. دعانویس کوشکنار او نیز مانند ویتمن، جهان را می‌پذیرد، سرود تبدیل شدن بشریت به خدا، فتح طبیعت و بازسازی هستی به تصویر خود را می‌خواند. والت ویتمن این ایالت‌ها را سرود و آنها را به عنوان یک سرزمین قدرتمند و پیروز دید. ورهرن نیز رؤیایی داشت، او پیامبر ایالات متحده اروپا بود. او در تمام پایتخت‌های بزرگ آن زندگی کرده بود و نیروهایی را که آنها را فرشتگان گرد هم می‌آورد و یکی می‌کرد، می‌شناخت و تفسیر می‌کرد.

دعانویس : آنها مکان‌های وحشتناکی هستند شهرهای اختاپوسی، او آنها را در عنوان یکی از جلدهای خود می‌نامد و آنها را به عنوان هیولاهای غول‌پیکر شاخک‌دار به تصویر می‌کشد که تمام خون حیات را از کشور می‌مکند. هیچ شاعری تاکنون در تصویر ظلم و تنهایی و وحشت این شهرهای سرمایه‌داری به ورهرن نرسیده است. در فریاد عدالت ترجمه یکی از این روح دعانویس اشعار را خواهید دین یافت، وحشتناک‌ترین تصویری که تاکنون از فحشا به صورت منظوم ارائه شده است. ورهارن دعا از علم استقبال کرد و همبستگی توده‌ای، تسلیم فرد در برابر پیشرفت را اعلام کرد. او پیامبر و واعظ چیزی شد که آن را شور و شوق کیهانی می‌نامید.

دعانویس کوشکنار

او البته یک سوسیالیست و انقلابی بود. او یک درام غنایی به نام سپیده دم نوشت که توسط کافران آرتور سایموندز به انگلیسی ترجمه شده است. در اینجا، او با ترکیبی از نثر و نظم، قهرمانی را ستایش می‌کند که دژ سرمایه‌داری را به توده‌ها تسلیم می‌کند و جان خود را در دعانویس تیرور تلاش برای از بین بردن تضاد طبقاتی و دعانویس ساختن آینده‌ای شاد فدا می‌کند. ورهارن نمایشنامه‌های دیگری نوشت که هنوز ترجمه یا تولید نشده‌اند. آنها با قوانین درام برای سود مطابقت ندارند، زیرا آنها با انسانیت سروکار دارند و نه با رابطه جنسی. اما زمان جدید در حال انرژی مثبت آمدن است و این یکی از پیامبران سنت‌های آیینی نمادین در طول زمان تکامل یافتند آن است. دعانویس کوشکنار فصل چهاردهم طوطی الهام گرفته اولین شاعری را که جادو سیاه در جوانی ملاقات کردم به یاد دارم؛ یکی از کافر شاعران ناب، روحی رؤیاپرداز، که در شهر زشت نیویورک زندگی می‌کرد و درباره زیبایی‌های نینوا و صورِ دوردست می‌نوشت.

او در یک کتابفروشی امرار معاش می‌کرد، جایی که کم‌کم طلسم رنگش دعانویس پرید و موهایش طوری شد که انگار پروانه‌ها از آن تغذیه می‌کردند. فقط یک بار آتش را در چشمانش دیدم، و آن زمانی بود که نام سوینبرن به زبان آمد. او فریاد زد: سوینبرن خداست ! بله، آلجرنون چارلز سوینبرن صرفاً شاعر نیست؛ او الوهیتی است که در برابر دعانویس بهاباد محراب بلندش، ستایشگران هنر برای هنر، سر تعظیم فرود می‌آورند. او در سال ۱۸۳۷ در یک خانواده اشرافی شهرستانی در شمال انگلستان به دنیا آمد. بنابراین همیشه پول زیادی داشت و زندگی خود را به شیوه اشرافی می‌گذراند. آنها او را در سن دوازده سالگی به ایتون ارواح و سپس به آکسفورد فرستادند، اما آبرو و اعتبار نتوانست او را با خود ببرد.

او عجیب‌ترین شخصیتی بود که روح یک شاعر تا به حال در او جای گرفته بود. در کودکی زیبا بود، اما حتماً مشکلی در غدد او پیش آمده بود، به احضار طوری که سرش سریع‌تر از بدنش رشد می‌کرد. ابروهای باشکوهی داشت، اما دهانی ضعیف و چانه‌ای عقب رفته داشت؛ سر عظیمش با دعانویس مهردشت دو چشم سبز روشن روشن می‌شد و با انبوهی از موهای قرمز روشن پوشیده شده بود. وقتی هیجان‌زده می‌شد، که معمولاً در یک لحظه این کار را می‌کرد، دست‌ها و پاهایش شروع به تکان‌های تشنجی می‌کردند و در اتاق می‌دوید، دعانویس کوشکنار با شور و حرارت سخنرانی می‌کرد، شاید روی مبل می‌پرید، مانند یک طوطی رنگارنگ.

او خواننده‌ای همه‌چیزخوار بود و تمام اشعار دنیا را می‌دانست بیشتر آنها را از حفظ، و آنها را ساعت به ساعت، به زبان‌های لاتین، یونانی، فرانسوی، ایتالیایی یا انگلیسی، بیرون می‌ریخت. اگر خیلی اجنه غیر مسلمان هیجان‌زده می‌شد، ناگهان دچار حمله جادو سیاه می‌شد و از وحشت جمع، بیهوش می‌شد؛ اما پس از مدتی به هوش می‌آمد، درست مثل همیشه سرزنده و پر از کلمات. در کودکی و جوانی، طبق رسم انگلیسی‌ها، او توسل را با اشعار یونانی و لاتین پر می‌کردند؛ او بدی‌ها و خوبی‌ها را به یک اندازه جذب می‌کرد، شراب و زن‌ها و ترانه‌ها را. سپس تحت تأثیر ویکتور هوگو قرار گرفت، کسی که او را سرشار از شور و اشتیاق برای آزادی کرد.

این یک …{۲۹۹} این تصویر جالبی از تأثیری است که یک شاعر بزرگ می‌تواند داشته شیاطین باشد. سوینبرن با ولخرجی دیوانه‌وار هوگو را می‌پرستید و در تمام هفتاد و دو سال زندگی‌اش پیرو جمهوری‌خواهی باقی ماند؛ و دعانویس تفت این بدون کوچکترین تماس واقعی با جمهوری‌خواهی، بدون شیطانی هیچ چیز در محیط یا اعمال او که چنین تب انقلابی را توضیح دهد. جفت روحی در این جوانیِ زودجوش، بی‌عملیِ دنیوی به نهایتِ خود رسیده بود؛ او حرز همیشه باید کسی را داشت که از او مراقبت کند و تحتِ تأثیرِ شخصیت‌های مختلف قرار می‌گرفت: دعانویس کوشکنار روستی، ویلیام موریس، کلیسا مازینی و در نهایت واتس دانتون عبادت کردن که به معنای واقعی کلمه جانش را نجات داد.

سوینبرن به لندن می‌آمد و به چیزی که آن را قاچاق می‌نامید، می‌پرداخت منظورش از این حرف، تحریکِ جنونِ او با الکل بود. او این کار را تا زمانی که کاملاً از پا درمی‌آمد، ادامه می‌داد و سپس پدرش یا یکی از دوستانش او را به روستا می‌بردند و از او محافظت می‌کردند و در آنجا زندگی ادبیِ آرام و آرامی را سپری همزاد می‌کرد تا نماز خواندن اینکه دنیا دوباره ذکر او را به خود جذب کرد. دعانویس احمدآباد وقتی چهل ساله شد، عیاشی‌اش را به چنان افراط و تفریطی رسانده بود که تقریباً نابود شده بود. دوستانش یکی پس از دیگری مجبور شدند او جادو را رها کنند و او در آستانه‌ی مرگ در خانه‌های محقر زندگی می‌کرد.

در آن زمان بود که واتس دانتون برای همیشه امور او را به دست گرفت و خانه روستایی‌اش را به نوعی آسایشگاه ادبی تبدیل کرد و شاعر فرشتگان را به مدت سی سال در دعانویس کوشکنار آنجا نگه داشت و به شدت از مراجعه هر شهروند محترمی به او جلوگیری کرد. در اینجا طوطی کوچک عجیب و غریب در کتابخانه می‌پرید و به تدریج پیر و ناشنوا می‌شد و مقدار زیادی نثر و نظم بی‌اهمیت می‌نوشت. دعا نویسی برخی از منتقدان با اخلاق‌گرایان بر سر این سوال بحث می‌کنند که آیا برای دعا یک شاعر بهتر است که مست و الهام گرفته بمیرد یا هوشیار و کسل زندگی کند؟ دوستم، جورج استرلینگ، در این مورد دعاگر برای من می‌نویسد: من هنوز، احتمالاً از روی تجربه شخصی، از این باور شیطانی که الکل به هنرمند کمک می‌کند تا به بهترین شکل ممکن عمل کند، امتناع دعانویس سندرک می‌کنم.

دعانویس زارچ اولین اثر بزرگ سوینبرن که در سن بیست و هشت سالگی منتشر شد، تقلیدی از یک نمایشنامه یونانی به نام آتالانتا در نسخ خطی کالیدون بود. این دعانویس اثر به عنوان شعر، فوق‌العاده است؛ از زمان شلی تاکنون هیچ‌کس چنین سیلی از کلمات باشکوه را جاری نکرده بود. تمام ترفندهای این حرفه در آن وجود دارد چه تعداد از آنها را می‌توانید از پروفسور سینتسبری بیاموزید که آنها را فهرست می‌کند: معادل و جایگزینی، جایگزین و تکرار، قافیه‌ها و{۳۰۰}تعلیق بی‌قافیه صدا، رگبار و تکرار بیت، ساختار بند، قالب‌بندی سطر و مکث، اتصال پایه و تضاد. اینها سلاح‌های موجود در زرادخانه کسانی هستند که تمام اشعار جهان را خوانده‌اند!

تاثیر انواع جادو برای شهر کوشکنار

چه چیز دیگری غیر از زرق و برق کلامی و ترفندهای فنی وجود دارد؟ پاسخ این است: شخصیت‌های اشرافی آشنای یونانی، که نمادگرایی مربوط به طلسم ممکن است معانی متعددی داشته باشد بیهوده با خدایان خود مبارزه می‌کردند؛ تقدیرگرایی و بدبینی اعمال مربوط به جادو قدیمی یونانی، که به دعانویس ابرکوه عنوان یک تمرین شیاطین ادبی پذیرفته شده و به افراط و تعویذ تفریط‌های غیر یونانی کشیده شده است. شاید برایتان گیج‌کننده بوده باشد که یک شاعر جمهوری‌خواه و شورشی، شاعر بدبینی نیز باشد؛ اما پرسیدن این سوال از سوینبرن کار اشتباهی بوده است، زیرا یک بار، وقتی دوستی جرأت کرد از اثر او انتقاد کند، او برای یک یا دو لحظه از وحشت خیره شد، سپس فریادی گوشخراش کشید دعانویس و به طبقه بالا به اتاقش دعانویس دوید و نسخه خطی خود را برداشت و ساعت‌ها علوم غریبه آن را پاره کرد و در آتش انداخت و سپس بقیه شب را صرف بازنویسی آن جادو از حفظ کرد!

سوینبرن نمی‌توانست فکر کند، او فقط می‌توانست احساس کند، جادو و بنابراین قادر بود شور و شوق شاعرانه‌اش را در قالب ایده‌های کاملاً متناقض بریزد. بنابراین ما این همخوانی‌های باشکوه آتلانتا را داریم که در آن ناامیدی مذهب انسان از دعانویس کوشکنار سرنوشت خود با تأثری کوبنده ابراز می‌شود: برای یک روز و یک شب و یک فردا، تا نیرویش طلسم تا مدتی پایدار بماند با رنج و اندوه فراوان، روح پاک دعا نویسی انسان…. او می‌بافد و از تمسخر پوشیده می‌شود؛ می‌کارد و درو نخواهد کرد؛ زندگی او یک تماشا یا یک رؤیاست بین یک خواب و یک خواب دیگر. اما اگر جادو شدن این درست باشد، فایده‌ی مبارزه برای آزادی و سرنگونی مستبدان چیست؟ واقعاً فایده‌ی نوشتن اشعار زیبا و خواندن نسخه‌های آزمایشی و کلنجار رفتن با ناشران و منتقدان چیست؟ واضح است که هیچ فایده‌ای ندارد.

با این وجود، سوینبرن با خواندن یک دعانویس خبر در مورد ناپلئون کوچک، دوباره به جنون می‌رسید و شعری می‌نوشت که در آن خواستار خون‌ریزی مستبدان می‌شد. او همه‌ی این‌ها را در آوازهای پیش از طلوع آفتاب خود جمع‌آوری کرد که یکی از کتاب‌های مقدس آزادی را تشکیل می‌دهد. وقتی جادو کهن با کسی که طرفدار هنر برای هنر است ملاقات می‌کنم.