دعانویس سیرجان

بدبو نشستند و در وجد و سرور ضیافت گم شدند، در حالی که برل تلوتلوخوران از جا بلند شد و دوباره به سرعت فرار کرد. این بار مگس‌ها توجه چندانی به او نشان ندادند و فقط یکی دو مگس به دعانویس سیرجان او دعا نویسی نزدیک شدند. از هر طرف، آنها با عجله به سمت ضیافت قارچ‌های سمی، به ضیافت قارچ‌های مایع وحشتناکی که روی زمین پخش شده بودند، می‌رفتند. برل به دویدن ادامه داد. او از دعا نویسی زیر برگ‌های پهن یک کلم غول‌پیکر گذشت. ملخی بزرگ روی زمین طلسم چمباتمه زده بود و آرواره‌های عظیمش با ولع گیاهان انبوه را خرد می‌کرد. شش کرم بزرگ بی‌وقفه از لانه‌هایشان در میان برگ‌ها تغذیه می‌کردند.

دعانویس : یکی از آنها خود اجنه غیر مسلمان را زیر برگی آویزان کرده بود برگی که می‌توانست برای همان تعداد انسان، دوازده خانه بسازد و آرام آرام خود را در آن لنگر انداخته بود تا برای تنیدن پیله‌ای که در آن خواب دگردیسی را بخوابد، آماده شود. یک فرشتگان مایل دورتر، موج سیاه عظیم مورچه‌های ارتشی بی‌وقفه پیشروی می‌کرد. کلم بزرگ، ملخ عظیم‌الجثه و تمام کرم‌های فرشتگان احمق روی برگ‌های پهن، توسل به زودی با حشرات گزنده کوچک پوشانده می‌شدند. کلم به یک کنده جویده و نابود شده تبدیل می‌شد، لاروهای عظیم و آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند همزاد پشمالو به لقمه‌های بی‌شماری پاره می‌شدند و توسط مورچه‌های ارتشی سیاه بلعیده می‌شدند و ملخ با قدرتی وحشتناک و بدون کنترل حمله می‌کرد و مهاجمان خود را با ضربات پاهای عقبی قدرتمند و گاز گرفتن فک‌های بزرگش له می‌کرد.

دعانویس سیرجان

اما در حالی که صداهای وحشتناکی از عذاب ایجاد می‌کرد، می‌مرد، زیرا آرواره‌های دعانویس وحشی مورچه‌های ارتشی شکاف‌هایی در زره او پیدا می‌کردند. غرش کلیک مانند پیشروی مورچه‌ها، حالا تمام صداهای دیگر را تحت دعانویس رویدر الشعاع قرار داده بود. برل دعا دیوانه‌وار می‌دوید، نفسش به شماره افتاده شیطانی بود و چشمانش از وحشت گشاد دعا شده بود. او که جادو کهن از میان تمام دنیای اطرافش تنها بود، دعانویس سیرجان خطر پشت سرش را می‌شناخت. حشراتی که از کنارشان می‌گذشت، با آن کارایی وحشتناکی که دعا فقط در دنیای حشرات یافت می‌شد، به کار خودشان مشغول بودند. چیزی به طرز عجیبی دلهره‌آور در اعمال یک حشره وجود دارد.

او آنقدر مستقیم، با چنین دقت عجیبی، با جادو سیاه چنین بی‌تفاوتی مطلقی نسبت به هر چیزی جز هدف مورد نظر حرکت می‌کند. آدم‌خواری تقریباً بدون استثنا یک قانون است. فلج کردن طعمه، به طوری که ممکن است هفته‌ها هرچند در عذاب زنده و تازه بماند، یک عمل رایج است. خوردن تکه تکه قربانیان هنوز زنده، دعانویس خلیل‌شهر امری بدیهی است. سیرجان بی‌رحمی مطلق، سنگدلی مطلق، بی‌رحمی باورنکردنی فراتر از هر چیزی که در دنیای حیوانات شناخته شده است، عمل طبیعی و رایج حشرات است. و این ظلم‌های عظیم توسط موجودات زره‌پوش و ماشین‌مانند با انتزاع و حال و هوای روزمره‌ای انجام جادو سیاه می‌شود که نشان می‌دهد طبیعتی وحشتناک در پشت همه آنها قرار دارد.

برل تقریباً با طلسم یک فاجعه روبرو شد. او از فاصله‌ی دوازده یاردی از مکانی عبور کرد که یک سوسک سرگین‌غلتان ماده در حال بلعیدن جفت خود بود، جفتی که ماه عسلش همان روز آغاز شده بود و به آن شکل وحشتناک پایان یافته بود. یک عنکبوت بزرگ با نوارهای زرد، پنهان دعانویس فریدونکنار در پشت انبوهی از قارچ‌ها، با عشوه یک عنکبوت نر کوچکتر از گونه‌ی خود را تهدید می‌کرد. او با احتیاط بسیار مشتاق بود، اما اگر نظر مساعد موجود وحشتناکی را که به او ابراز علاقه می‌کرد، جلب می‌کرد، شیاطین ظرف بیست و چهار ساعت یک وعده‌ی غذایی اشتهاآور برای او فراهم می‌کرد.

دعانویس سیرجان قلب برل دیوانه‌وار می‌کوبید. نفس در بینی‌اش سوت می‌کشید و پشت سرش، موج مورچه‌های ارتشی نزدیک‌تر می‌شدند. آنها به مگس‌های در حال جشن رسیدند. برخی به هوا پریدند و فرار کردند، اما برخی دیگر بیش از حد غرق دعانویس در غذای خوشمزه خود بودند. کرم‌های کوچک و لرزانی که به دلیل پراکندگی آبگوشت آبدارشان روی زمین گیر افتاده بودند، تکه تکه شدند. مگس‌هایی که گرفته شده بودند، در دهان‌های کوچک ناپدید دعانویس سوزا شدند. سیرجان صفوف پشت سر هم حشرات سیاه به راه خود ادامه دادند. صدای تق‌تق اندام‌هایشان، کشمکش‌های مداوم و متقابل شاخک‌های متقاطع، و جیرجیرک‌های موجودات، همه با هم ترکیب شده و غوغایی بلند اما کرکننده ایجاد می‌کردند.

دعانویس کلاردشت گهگاه صدای دیگری در میان صداهای تولید شده توسط خود مورچه‌ها می‌پیچید. جیرجیرکی که توسط هزار فک کوچک گرفته شده بود، رمل فریادهای دردناکی سر می‌داد. صدای تیز جیرجیرک‌ها با افزایش اندازه اندام‌هایی که آن را تولید می‌کردند، عمیقاً بم شده بود. تضاد عجیبی بین زمین جلوی گروه در حال پیشروی و زمین بلافاصله پشت سرشان وجود داشت. در مقابل، دنیایی شلوغ و پر از زندگی بود. پروانه‌ها با بال‌های تنبل بالای سرشان شناور بودند، لاروها روی کلم‌های غول‌پیکر چاق و شیطانی بزرگ می‌شدند، جیرجیرک‌ها در حال غذا خوردن بودند، عنکبوت‌های بزرگی که آرام در لانه‌هایشان نشسته بودند و با صبری شکست‌ناپذیر منتظر طعمه‌ای بودند که به درهای تله‌شان نزدیک شود یا در تار و پودشان بیفتد، سوسک‌های عظیم‌الجثه که به سنگینی در جنگل‌های قارچ طلسم قدم می‌زدند، به دنبال غذا می‌گشتند و به شیوه‌ای جادو هیولاوار و غم‌انگیز عشق‌بازی می‌کردند.

و پشت کمربند پهن مورچه‌های ارتشی هرج و مرج. قارچ‌های خوراکی ناپدید شدند. کلم‌های غول‌پیکر شیطان دعا نویس به صورت طلسم نویس کنده‌هایی از خمیر بی‌مزه باقی ماندند، دعانویس سیرجان زندگی پرمشغله دنیای حشرات به طور کامل از بین رفت، به جز موجودات پرنده‌ای که مقدس بی‌اختیار بر فراز منظره‌ای کاملاً تغییر یافته بال می‌زدند. اینجا سیرجان و آنجا دسته‌های کوچکی از مورچه‌های سرگردان با طلسم شور و شوق بر روی زمین برهنه حرکت می‌کردند دعانویس نکا و به دنبال تکه‌ای غذا می‌گشتند که احتمالاً توسط گروه دعا اصلی نادیده گرفته شده بود. برل آخرین ذره‌ی توانش را به کار می‌گرفت. دست و پایش می‌لرزید، نفس‌هایش به سختی می‌کشید، عرق از پیشانی‌اش جاری بود.

او همچون مردی کوچک و برهنه با تکه‌ی جدا شده‌ی اندام حشره‌ای شیطانی عظیم در دست، برای نجات جان ناچیزش می‌دوید، چنان می‌دوید که گویی ادامه‌ی حیاتش در میان میلیون‌ها تراژدی قدیس آن روز، هدفی بوده که تمام جهان برای آن آفریده شده است. او با سرعت از میان فضایی باز به عرض صد یارد عبور کرد. بیشه‌ای از قارچ‌های طلایی زیبا راهش را سد می‌کرد. آن سوی قارچ‌ها، رشته‌کوهی از تپه‌هایی با رنگ‌های عجیب آغاز دعانویس دعا می‌شد، بنفش و سبز و سیاه و طلایی، که موکل جن در هم ادغام می‌شدند، از هم منشعب می‌شدند و به طرز جدایی‌ناپذیری در هم تنیده دعانویس بندر خمیر بودند.

آنها تا ارتفاع شاید شصت یا هفتاد فوت بالا رفتند و بالای سرشان مه خاکستری کوچکی جمع شده بود. به نظر می‌رسید لایه‌ای از بخار رقیق روی سطح آنها وجود دارد که به دعانویس سیرجان روح دعانویس بیکاه آرامی بالا می‌رود و حلقه می‌زند و به صورت ابری کوچک بالای نوک آنها جمع می‌شود. تپه‌ها، خود، توده‌هایی از قارچ بودند، قارچ‌های ذره‌بینی و قارچ‌مانند از هر نوعی، مخمرها، بایدها و انواع قارچ‌هایی که در درون و پیرامون خود رشد کرده کافران بودند تا اینکه این توده عظیم از مواد فرشتگان اسفنجی با رنگ‌های عجیب، به صورت توده‌ای جمع شدند که کیلومترها به طور ناهموار در سراسر زمین مسطح موج می‌زد.

برل از میان بیشه طلایی گذشت و به سمت بالا حمله کرد. پاهایش در دیواره‌های اسفنجی تپه فرو رفت. نفس نفس زنان، با تلوتلو خوردن از مکاتب فکری مختلف، اعمال طلسم را به طور متفاوتی تفسیر می‌کنند خستگی، راهش را به سمت بالا باز کرد. در سمت دیگر تپه، به درون دره‌ای کوچک فرو رفت. سیرجان شاید ده دقیقه به زور خودش را بالا کشید، سپس از حال رفت. در گودالی کوچک، ناتوان از حرکت، دراز کشیده بود و چوبدستی تیز دندانه‌دارش هنوز در دستانش بود. بالای سرش، پروانه‌ای زرد روشن با بال‌های سی فوتی، سید و حاجی به آرامی بال می‌زد. او بی‌حرکت دراز کشیده بود، نفس نفس می‌زد و اعضای بدنش سرسختانه از بلند کردنش امتناع می‌کردند.

تاثیر جادو در شهر سیرجان

تعویذ صدای مورچه‌های ارتشی همچنان نزدیک‌تر می‌شد. سرانجام، بالای قله آخرین تپه‌ای که از آن بالا رفته بود، دو شاخک کوچک ظاهر شد، سپس سر سیاه و درخشان یک مورچه ارتشی، پیشگام گله‌اش. مورچه عمداً به جلو حرکت کرد کافر و شاخک‌هایش را بی‌وقفه تکان داد. در حالی که صداهای کلیک کوچکی از حرکات دست و پایش می‌آمد، به سمت برل راه افتاد. باریکه‌ای از بخار رقیق به سمت مورچه چرخید، باریکه‌ای از همان بخاری که مانند ابری نازک و کم‌ارتفاع بر فراز تمام تپه‌ها جمع شده بود. این شیاطین بخار حشره را در بر گرفت و به نظر می‌رسید که مورچه مورد حمله‌ی تشنجی عجیب قرار گرفته است.

پاهایش بی‌هدف حرکت می‌کردند. او ناامیدانه خود را به این سو احضار و آن سو پرتاب می‌کرد. اگر یک حیوان بود، برل با چشمانی متعجب او را تماشا عبادت کردن می‌کرد در حالی که سرفه می‌کرد و نفس نفس می‌زد، اما او حشره‌ای بود که از طریق سوراخ‌های هوای شکمش نفس می‌کشید. دعانویس سیرجان او بر روی قارچ اسفنجی که روی آن حرکت می‌کرد، پیچ و تاب می‌خورد. برل، خسته و نفس‌زنان، روی توده بنفش قارچ دراز کشیده بود و شماره ملا مذهب احساس عجیبی داشت. بدنش دعانویس به طرز عجیبی گرم بود. او چیزی از آتش یا گرمای خورشید نمی‌دانست و تنها احساس گرمایی که تا به حال تجربه کرده بود، احساسی بود که وقتی اعضای قبیله‌اش در مخفیگاهشان دور هم جمع می‌شدند، ایجاد می‌شد، زمانی که سرمای مرطوب شب دعانویس به بدن‌های نرم و لطیفشان دعانویس بندر پل می‌خورد.

سپس گرمای نفس‌ها و بدن‌هایشان مانع از ورود سرما می‌شد. این گرمایی که برل اکنون احساس می‌کرد، گرمایی داغ‌تر و سوزان‌تر بود. او بدنش را با تلاشی عظیم تکان داد و طلسم برای لحظه‌ای قارچ زیر بدنش خنک و نرم شد. سپس، به جادو آرامی، احساس گرما دعا دوباره شروع شد و افزایش یافت تا اینکه پوست برل از سوزش، قرمز و ملتهب شد.