دعانویس اولتان

کاملی از این شوالیه‌های ادبی شکل گرفت و اشعار بلند و عظیمی درباره آنها سروده شد. وقتی در دانشگاه کلمبیا بودم و فرهنگ رمل کسب می‌کردم، یکی از وظایفی که به من محول شد خواندن آثار آریوستو، شاعر دعانویس اولتان ایتالیایی قرن شانزدهم، بود و من با شجاعت ده‌ها قطعه از این ماجراجویی‌های پوچ را خواندم. آنها شبیه یک فیلم سینمایی گریفیث هستند که در آن یک شرور درگیر یک فرآیند پیچیده تجاوز به یک باکره زیبا است، در حالی که قهرمان شجاع در راه نجات خود تاخت می‌زند. اما آریوستو ما را با جزئیات بیشتری از اقدام به تجاوز سرگرم می‌کند؛ زیرا در آن دوران قدیم مردم از جنبه‌های کافران حیوانی زندگی نمی‌ترسیدند.

دعانویس : در جزیره دوردست بریتانیا، برخی از روستاییان خشن خود را برای پرتاب تیر از میان بندهای زره ​​شوالیه‌ها آموزش می‌دادند. کمی بعد، باروت اختراع شد و این اختراع، دوران خرچنگ‌های شیاطین سخت‌پوست سوار بر اسب را به پایان رساند. اما دنیای ادبیات نیز به خرچنگ شباهت دارد، از این نظر که به عقب راه می‌رود و نگاهش به گذشته است. همواره متوجه می‌شوید که آنچه دانش و فرهنگ نامیده می‌شود، چندین نسل از زندگی عملی انسان‌ها عقب‌تر است؛ موکل جن و به همین دلیل شاعران به سرودن داستان‌های عاشقانه‌ی مفصل و خیال‌انگیز درباره‌ی شوالیه‌گری ادامه دادند. آزمون برتری در ادبیات، ظرافت و دور بودن از زندگی روزمره‌ی این هنر منحرفِ طبقه‌ی مرفه بود: تا اینکه سروانتس از راه رسید و آن را به سخره گرفت.

دعانویس اولتان

او در اواسط قرن شانزدهم دعانویس در اسپانیا متولد شد، نجیب اما فقیر. او ابتدا کتاب بزرگ خود را زندگی کرد و سپس در پیری آن را نوشت. او در خدمت یک سفیر پاپ به رم رفت و بعداً حرفه شوالیه‌گری، یک جنگ صلیبی را در پیش گرفت. ترک‌ها مدیترانه را در اختیار داشتند و اسپانیایی‌ها در تلاش بودند تا آنها را بیرون برانند. سروانتس، اگرچه ابجد تب داشت، اما در نبرد لپانتو با ناامیدی جنگید و دو بار زخمی شد. پس طلسم از پنج سال چنین جنگی، در حال بازگشت به خانه بود که ترک‌ها او را اسیر کردند و برای چندین سال برده‌ای در دعانویس الجزایر بود مردی تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد شجاع و رمانتیک.{۹۰}برده، عزیز همراهانش و مایه وحشت اربابانش.

او چندین بار تلاش کرد تا فرار کند، و سرانجام توسط بستگانش آزاد شد و در حالی که فلج و فقیر بود به خانه‌اش در اسپانیا بازگشت تا مانند بسیاری از سربازان بازگشته، به تلخی شکوه از دست رفته بیندیشد. او مأمور دولت شد علوم غریبه و آذوقه نیروی دریایی را جمع‌آوری می‌کرد. دعانویس اولتان موفقیت چندانی به دست نیاورد: یکی از زیردستانش کوتاهی کرد و او به زندان افتاد. او در شرایط سختی زندگی می‌کرد، در خانه‌ای با پنج زن از اقوام و شیاطین شوخ‌طبعی‌اش. سپس نویسندگی را امتحان ارواح کرد؛ به مدت بیست سال هر چیزی را که برای یک مرد زمانه‌اش می‌توانست تصور کند که می‌تواند امرار معاش کند، نوشت، اما همه اینها بیهوده بود.

او مرد دانشگاه نبود دعانویس و بنابراین منتقدان زمانش او را در تلاش برای ورود به صفوف مقدس آنها گستاخ می‌دانستند. تا پنجاه و هشت سالگی، زندگی‌اش یک شکست بود. سپس به این فکر دعا افتاد که با پیوند دادن ادبیات جاافتاده‌ی شوالیه‌گری با واقعیت‌های روزمره‌ی اسپانیا، آن را به سخره بگیرد. او شخصیتی بسیار شبیه به خودش خلق کرد؛ با این تفاوت که دن کیشوت پیر آنقدر رمان خوانده بود که حواسش پرت شده بود و کم‌کم آنها را جدی گرفت، سوار طلسمات اسب پیرش شد و برای نجات دوشیزگان بیرون رفت و لگن سلمانی را که در آفتاب کافر می‌درخشید با کلاهخود و آسیاب‌های بادی را با غول‌هایی که باید سرنگون شوند اشتباه گرفت.

داستان از یک ماجرای کمیک به ماجرای دیگر می‌رود و تقریباً هر اعمال مربوط به جادو نوع شخصیتی را در اسپانیا به تصویر می‌کشد. این داستان به یک موفقیت فوری و فوق‌العاده محبوب تبدیل شد؛ اما سروانتس بیچاره عملاً هیچ چیزی از آن به دست نیاورد، زیرا نسخه‌های مختلف آن در سراسر کشور به صورت غیرقانونی منتشر می‌شدند. او تا آخر شکست خورد و جالب اینجاست که حتی از شهرتش هم هیچ فرشتگان رضایتی نداشت. او از کتاب محبوبش شرمنده بود و کاملاً مطمئن بود که روزی بشر از اشعار بلندش، دعانویس اولتان سفر به پارناسوس، و رمانس روستایی‌اش، گالاتئا، و شعر رمانتیک پرسیلس و سیگیسموندا، قدردانی خواهد کلیسا کرد.

بنابراین بسیاری از بزرگترین نویسندگان جهان قربانی خودبزرگ‌بینی فرهنگی شده‌اند. شکسپیر مورد تنفر منتقدان دانشگاهی زمان خود بود و ظاهراً به نمایشنامه‌های خودش به اندازه کافی اهمیت نمی‌داد تا ببیند که آیندگان نسخه‌ای صحیح از آنها را دریافت می‌کنند. وقتی من پسر بچه بودم، همه ما تام سایر و هاکلبری طلسم فین را می‌خواندیم و به آنها می‌خندیدیم؛ اما اگر کسی{۹۱}اگر به ما می‌گفتند که مارک تواین ممکن است یکی از نویسندگان بزرگ جهان باشد، باید فکر می‌کردیم که این یک شوخی مارک تواین است. دن کیشوت قطعاً و عمداً به عنوان یک اثر تبلیغاتی تولید شده است. ما دیگر حتی نام این داستان‌های عاشقانه‌ی طولانی و پرطمطراق شوالیه‌گری را نمی‌دانیم، بنابراین متوجه نمی‌شویم که نویسنده، با تمسخر آنها، سعی دارد چیزی به ما بیاموزد.

همچنین، نوع دیگری از تبلیغات وجود دارد که سروانتس در کتاب گنجانده است، ایده‌های او در مورد یکی از جدی‌ترین مشکلاتی که بشر در طول اعصار با آن روبرو بوده است. رابطه‌ی ایده‌آلیست، رؤیاپرداز چیزهای خوب و زیبا، با دنیای زشتی و طمعی که در آن خود را می‌یابد، چگونه خواهد بود؟ او رؤیایی از چیزی باشکوه دارد، اما جهان چیزی در مورد آن رؤیا نمی‌داند و نمی‌تواند او را وادار به درک آن کند. اگر او سعی کند آن را به کار گیرد، جهان اجنه غیر مسلمان مقدس او را دیوانه خواهد خواند، آنقدر با عبادت کردن او بدرفتاری خواهد کرد که قبل از اینکه او به هدفش برسد، ممکن است واقعاً دیوانه دعانویس لاهرود باشد.

دعانویس اولتان اما در نهایت، دیوانه بودن چیست؟ آیا باور به امکان چیزی باشکوه در زندگی است؟ یا باور به این است که زندگی همیشه باید همان چیز نفرت‌انگیز و زشتی باشد که اکنون می‌بینیم؟ هیچ‌کس نمی‌تواند مطمئن باشد که سروانتس خودش چقدر به این چیزها پی برده است. موارد زیادی از مردان نابغه وجود دارد که از غم و خنده‌شان، چیزهایی خردمندانه‌تر و عمیق‌تر از آنچه می‌دانند، نوشته‌اند. آیا شکسپیر دعانویس قصد داشته شایلاک شخصیتی کمیک باشد که مورد هجوم و حمله‌ی جمعیت یهودستیز ذکر زمانش قرار گیرد، یا اینکه متوجه بوده که در این شخصیت نیمه کمیک و نیمه تراژیک، غم و اندوه و اعتراض یک نژاد تحت تعقیب را بیان می‌کند؟ کاری که سروانتس در دن کیشوت انجام داده، فراهم کردن مطالبی برای منتقدان و مفسران اعمال صالح در طول اعصار آینده برای گمانه‌زنی است.

دعانویس ثمرین او به پیرمرد خل و چل انرژی مثبت خود، خدمتکاری فداکار داد که ذره‌ای از آرمان‌گرایی یا جنون اربابش در او نبود. سانچو پانزا از قدیس دیدگاه جهانی کاملاً کافران عادی دعانویس اولتان طلسم است، مردی محکم و عمل‌گرا؛ با دعانویس دعا نویسی این حال او نیز به اندازه اربابش درگیر مشکلات پوچ شماره ملا و بی‌معنی می‌شود زیرا نادان است و دعا نویسی طمع خودش او را فریب می‌دهد. بنابراین ما بارها و بارها به این سوال برمی‌گردیم: چه کسی واقعاً در این دنیای متغیر و نامطمئن دیوانه است؟ آیا خواننده ادبیات دیوانه است زیرا قصد دارد ایده‌های آن را به کار گیرد؟{۹۲}ادبیات در زندگی واقعی؟ یا دیوانگی در نویسندگانی است که ادبیاتی را خلق می‌کنند و منتقدانی که آن را ستایش می‌کنند، ادبیاتی که نمی‌توان آن دعا نویس را طلسم در زندگی واقعی به کار برد و قرار هم نیست که چنین باشد؟ اگر، همانطور که من معتقدم، پاسخ دوم درست است.

عبادت کردن در شهر اولتان

تعداد آدم احمق وجود دارد جادو که کتاب می‌نویسند! توسل جالب است بدانیم که چه تعداد از بناهای هنری بزرگ جهان توسط مردانی ساخته شده‌اند که کشورشان را در مسیر ویرانی می‌دیدند و بیهوده از طبقات حاکم التماس طلسم جادو می‌کردند. سروانتس خود یک کاتولیک معتقد بود و اگر به او می‌گفتیم که دن کیشوت نمونه‌ای از اسپانیای زمان خود است، ما را درک نمی‌کرد؛ اسپانیایی که معتقد بود ذهن انسان را می‌توان با تعصب مذهبی سید و حاجی به بند کشید و با سیاه‌چال و شکنجه و چوبه دار مجبور به پذیرش مجموعه‌ای از اصول الهیاتی کرد. اسپانیایی‌ها باهوش‌ترین جمعیت خود، مورها، را جادو قتل عام یا تبعید کردند؛ و دعا نویسی سروانتس این را تأیید کرد.

آنها به خاطر ایمان نفرت‌انگیز خود، قصد تنوع فرهنگی در تفسیر طلسم نقش دارد فتح جهان را داشتند و سروانتس شاهد سرنگونی و نابودی ناوگان قدرتمند آنها توسط کشتی‌های کوچک پیشینه تاریخی انگلیسی‌های قوی و مستقل بود که اخیراً پاپ را از کشور خود بیرون کرده دعانویس اولتان و مسئولیت تفکر خود را به دست گرفته بودند. این پاپ با حکم رسمی انگلستان را به اسپانیا تقدیم کرده بود. اما امپراتوری پیر و خل و چل دن کیشوت نتوانسته بود آن را تصرف کند، و آن جنتلمن سرباز غمگین، سروانتس، بدون اینکه هیچ یک از این وقایع جهانی را درک کرده حرز باشد، درگذشت. خانم اوگی می‌گوید: این کتاب دارد به یک کتاب ادبی آبرومند تبدیل می‌شود: دقیقاً همان چیزی که خانم‌های کلوپ اینجا در جنوب کالیفرنیا، روح کسی را استخدام می‌کنند دعانویس تا برایشان کتاب بخواند و به آنها بگوید کتاب‌ها درباره چیست.

شما اینجا جادوگر هزاران کتاب برایشان خوانده‌اید! اوگی می‌گوید: آنها تمام فرهنگ اعصار را در یک سخنرانی که فرشته سه ربع ساعت طول می‌کشد، فرا خواهند گرفت. یادم هست که گفتی چطور مامان‌های سیاه‌پوست غذای بچه‌ها را برایشان می‌جوند و بعد دوباره آن را به دهان بچه‌ها می‌دهند. خانم اوگی فریاد زد: بله، اما این طلسم را نگو!{۹۳} شوهرش با خنده می‌گوید: کمی زیادی رنسانسی شده؟ دیگری اصرار می‌کند: با احتیاط معقول، می‌توانی با این کتاب به جامعه ادبی راه پیدا کنی.