دعانویس لاهرود

شاعر ملی آتن، بلکه شاعر ملی تمام یونانیان کرد. او نمایشنامه‌های دیگری از همان نوع مذهبی و میهن‌پرستانه نوشت و هرگز از ارائه هر آموزه اخلاقی که فکر می‌کرد مخاطبانش همزاد به آن نیاز دارند، نترسید. خلاصه شماره ملا مرام سیاسی او دعانویس لاهرود این بود: اطاعت، مادر موفقیت است و امنیت می‌آورد. بنابراین، نیازی مقدس به گفتن نیست باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند عبادت کردن که او به حزب محافظه‌کار تعلق داشت. او آنقدر از تبلیغات نمی‌ترسید که در هفت نفر علیه تبس از سیاستمدار آریستیدس که در میان تماشاگران حضور داشت، با نام ستایش کرد. این نوع توهم موضعی، در آتن باستان خانه را ویران کرد، دقیقاً همانطور که در نیویورک امروز چنین است.

دعانویس : مجسمه‌سازان و معماران و دیگر هنرمندان یونان همان هیجان میهن‌پرستانه و مذهبی، همان آگاهی از سرنوشت والا را احساس می‌کردند؛ آنها با ایمانی سوزان برای تجلیل علوم غریبه از خدایان و نیمه‌خدایان، اجداد و حاکمانی که آنها را بر سرزمینشان مسلط کرده بودند، تلاش می‌کردند. یونانیان به یادبود پیروزی ماراتن، بازی‌های ملی را بنیان نهادند که هر چهار سال یکبار برگزار می‌شد گشایش و وسیله‌ای برای متحد کردن قبایل مختلف در پرستش خدایانشان بود. علوم غریبه شدیدترین رقابت وجود داشت و آرزوی اشراف یونانی کسب تاج‌ها و حلقه‌های گل بود. وقتی پیروز می‌شدند، می‌خواستند این واقعیت آشکار شود؛ بنابراین به شاعرانی پول می‌دادند که می‌توانستند دستاوردهای آنها را با اشعار باشکوه بخوانند.

دعانویس لاهرود

پیندار شاعر جادو سیاه به یک مرد تبلیغاتی درجه فرشتگان یک برای این ورزشکاران اشرافی تبدیل شد. همچنین متون کهن او هر ظالمی را که در شهرهای یونان قدرت داشت، ستایش می‌کرد و آنها را باشکوه و قهرمان جلوه می‌داد، صرف نظر از اینکه چقدر بی‌اصول و بی‌رحم بودند. تولید این نمایش‌ها نیز نوعی بازی بود. هر نمایشنامه‌نویس یک حامی ثروتمند پیدا می‌کرد تا هزینه‌های آموزش و تجهیز گروه کر نمایشش را بپردازد؛ سپس، اگر نمایش جایزه را می‌برد، آن مرد ثروتمند بنای یادبودی برای سخاوت خود می‌ساخت؛ و به این جادو ترتیب دیدیم که در خیابان‌های آتن، بناهای یادبود رقص اندرو کارنگی و جان دی.

راکفلر و اتو اچ. کان قرار داشتند. هر شاعری که به دنبال جایزه بود، نیمه‌خدایان و حاکمان اجدادی را برمی‌داشت و آنها را به تصویر می‌کشید.{۵۱} طبق تفسیر خودش؛ اتفاقاً او از گروه کر برای بحث در مورد رویدادهای جاری سیاست و بیان اعتقادات خود استفاده می‌کرد. بنابراین اشیل اومنیدس خود را در مخالفت با لغو آرئوپاگیتیکوس، دادگاهی باستانی که دعا نویسی در تپه مقدس تشکیل جلسه می‌داد، نوشت: درست همانطور که امروزه یک شاعر باید نمایشی برای مقابله با حملات رادیکال به دیوان عالی ایالات متحده خلق کند. نمایشنامه‌نویس دیگری ظهور کرد، پسر یک خانواده اشرافی، به نام سوفوکل. او حدود سی نمایشنامه نوشت و نوزده بار جایزه را از آن خود کرد، دعانویس لاهرود و رقبا و ذکر دشمنانش از متهم کردن او به حریص بودن برای پول، یک پیرمرد خسیس معمولی، علاوه بر علاقه‌ی استثنایی به خانم‌ها و بزرگ کردن یک خانواده‌ی نامشروع بزرگ، لذت دعانویس شهر آراللو می‌بردند.

دعانویس هشجین سوفوکل آثار آرام و زیبایی خلق کرد، زیرا به سنت‌های میهن‌پرستانه و پرهیزکارانه‌ای که به آنها خدمت کافر می‌کرد، اعتقاد داشت و داستان‌های شنیع قهرمانان و نیمه‌خدایان یونان باستان را به عنوان سرنوشت طبیعی فانیان می‌پذیرفت. او نمونه‌ی کاملی از هنرمند طبقه‌ی حاکم است که بدون نزاع به کمال می‌رسد، زیرا کاملاً با محیط خود یکی است و منافع طبقه‌ی خود را با اراده‌ی خدایان یکی می‌داند. ما با سلسله‌ای از چنین شاعرانی روبرو خواهیم شد ویرژیل، اسپنسر، شکسپیر، راسین، گوته، تنیسون. آنها نسبت به فرزندان ناراضی مغز خود عشق و ترحم دارند و ما را به غم و اندوه و حیرت می‌کشانند، اما هرگز ما را به شورش نمی‌کشانند.

اما حالا نمایشنامه‌نویس دیگری با حال و هوای متفاوت از راه رسید. این مرد به افسانه‌های یونانی نگاه کرد و به این نتیجه رسید که آنها حقیقت ندارند. او به نهادهای یونانی، مالکیت خصوصی، طلسم و میهن‌پرستی دولتی، و حاکمیت مردان مسن دعانویس سرعین در خانواده و قبیله نگاه نماز خواندن کرد و به این دعانویس نتیجه رسید که اینها جادو لزوماً ترتیبات عاقلانه و دائمی نیستند. او خود را دعانویس به عنوان مبلغ طلسم نویس چیزهایی که ما “مدرن” می‌نامیم، و یونانیان آن را کفر و بی‌دینی می‌نامیدند، قرار داد. جادو سیاه نام او اوریپید بود، و قهرمانان افسانه‌های قدیمی را گرفت و آنها را به انسان‌های ساده‌ای تبدیل کرد که طلسم از ظلم سرنوشت رنج می‌برند، دعانویس لاهرود اما مقاومت می‌کنند، اعتراض و تردید خود را ابراز می‌کنند.

بنابراین رشته‌ای از نمایشنامه‌ها پدید آمد که نظامی‌گری و میهن‌پرستی دروغین را به سخره می‌گرفت، برده‌داری و انقیاد زنان در خانه را محکوم می‌کرد، تعصب مذهبی را سرزنش می‌کرد، طبقات اشراف و ثروتمند را تضعیف می‌کرد. نمایشنامه‌ای شیطانی که در آن زنان گرد هم می‌آیند تا علیه جنگ شورش کنند! نمایشنامه‌ای که در آن یک فرد فداکار{۵۲}زن جان خود را به خدایی خشمگین می‌دهد تا جان شوهرش را نجات دهد اما شوهر به عنوان یک دیوانه خودخواه نشان داده می‌شود که شایسته این فداکاری وظیفه‌شناسانه و پرهیزگارانه یونانی نیست! بخشی از تبلیغات دراماتیک اوریپید را بخوانید و متوجه شوید که این حرف باید برای صد در صد میهن‌پرستان آتنی و درست در بحبوحه جنگ تا سر حد مرگ با اسپارت چقدر جذاب بوده باشد: آیا کسی می‌گوید که خدایانی در بالا هستند؟ وجود ندارند؛ نه، وجود ندارند.

دعانویس قزوین احمق مباش، با هدایت افسانه دروغین قدیمی، اینگونه شما را فریب می‌دهند. به خودِ واقعیت‌ها نگاه کن، به حرف‌های من می‌رسی بی‌جهت باور نکنید؛ زیرا من می‌گویم که پادشاهان کشتن، دزدی کردن، شکستن سوگند، ویران کردن شهرها با کلاهبرداری، و کسانی که چنین می‌کنند، از کسانی که چنین می‌کنند، شادترند کسانی که روز به روز زندگی آرام و پرهیزکارانه‌ای دارند. چند ایالت کوچک که به خدایان خدمت می‌کنند؟ دعانویس لاهرود مطیع بی‌خدایان هستند اما قوی‌ترند، رمال با قدرت یک ارتش برتر، برده شدند! فصل بیستم مرد خنده‌دار واکنش فرشتگان ناگفته دعانویس نماند که ابراز احساسات بلشویکی اوریپید در محراب دیونیسوس بدون اعتراض ارتدوکس‌ها امکان‌پذیر نبود.

در اعمال صالح این زمان، نمایشنامه‌نویس دیگری، این بار یک کمدین، کافر ظهور کرد توسل تا از سنت‌های باستانی و شریف آتن دفاع کند. نام او آریستوفان بود و او یکی از استادان بزرگ طنز در جهان بود. او دعانویس لاهرود شور و شوق، شوخ‌طبعی و تخیل بی‌نهایت داشت؛ امروزه می‌توانید آثار او را کافران بخوانید و با صدای دعانویس بران علیا بلند بخندید حتی اگر ایده‌های ارتجاعی او شما را عصبانی کند. نکته‌ای که باید روشن کافر شود این است که درست یا غلط، این شاعر کاملاً یک مبلغ است؛ یک مبارز سیاسی، سرشار از خشم شدید علیه دشمنانش، به نام به آنها حمله می‌کند، آنها را هجو می‌کند، مسخره می‌کند، و حتی از گفتن دروغ‌های شرورانه درباره آنها ابایی ندارد.

او نمایشنامه‌هایش را برای دفاع از این تز یا آن تز می‌نوشت؛ او وقایع خود را طوری ترتیب می‌داد که این یا آن جنبه از تز را دعانویس به نمایش بگذارد؛ او شخصیت‌هایش را انتخاب می‌کرد، یا برای بیان اعتقادات خودش، دعاگر یا برای پوچ جلوه دادن اعتقادات مخالف. شخصیت‌های او نه تنها سخنرانی‌های طولانی رمل ایراد می‌کنند که در آنها ایده‌های شاعر را بیان می‌کنند، بلکه در هر زمانی از مسیر…{۵۳}شاعر در حین اجرا، این شخصیت‌ها را به کناری می‌راند و ارواح در قالب گروه کر ظاهر می‌شود و آنچه را که فکر می‌کند می‌گوید، با تماشاگران بحث و گفتگو می‌کند، آنها را سرزنش می‌کند، دشمنانش را محکوم می‌کند، اعمال قبلی خود را توضیح می‌دهد، درباره نمایشنامه فعلی‌اش موکل جن بحث می‌کند حتی تا آنجا پیش می‌رود که برای تماشاگران توضیح می‌دهد که چرا باید جایزه را به آریستوفان و نه به کس دیگری اهدا دعا دعانویس مغانسر کنند!

طلسم های شهر لاهرود

من شک دارم که آیا تا به حال مبلغ جسورتری از جادو کهن او با استفاده از صحنه وجود داشته است یا خیر؛ من شک دارم که طبقات ثروتمند و طرفداران سنت تا به حال مدافعی سرسخت‌تر از او داشته‌اند؛ و این، فراموش نکنید که در یک نمایشنامه‌نویس جهانی، یک اثر کلاسیک از بزرگترین دوره هنر برای هنر تاریخ است! مدرن بودن شگفت‌انگیز آریستوفان چیزی است که بیش از همه ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به ندرت پیش می‌آید که یکی از مسائل بحث‌برانگیز امروزی ما را به تفصیل مورد بحث قرار ندهد. او شوخ‌طبعی بدخواهانه‌ی روزنامه‌ی سان نیویورک در روزگار دانا را دارد؛ او شوخ‌طبعی استیون لیکاک را دارد که جادو سیاه داستان‌های طنزآمیزش هر ایده‌ی جدید و معقولی را که ذهن انسان می‌تواند تصور کند، به سخره می‌گیرد.

سید و حاجی باز هم، می‌توان اشعار والاس ایروین را به یاد آورد با این تفاوت که آریستوفان صادقانه به جادو اعتقادات خود پایبند بود، در حالی که به نظر می‌رسد شوخ‌طبعی آقای ایروین توسط جدیدترین ناشرش هدایت می‌شود. آریستوفان، به معنای انگلیسی کلمه، یک شیاطین جنتلمن بود و برای دیگر جنتلمن‌ها می‌نوشت. همانطور که دعانویس در انگلستان در طول جنگ اخیر شاهد به قدرت دعانویس کلور رسیدن تولیدکنندگان آبجو و مهمات و بیرون راندن اشراف از قلعه‌هایشان بودیم، در طول جنگ پلوپونز نیز آریستوفان جادو شاهد بود که طبقه فرهیخته‌اش توسط دعانویس تاجران تازه ثروتمند شده، از قدرت خلع ید می‌شوند. صحنه‌ای در شوالیه‌ها وجود دارد که در شیاطین آن او آنها را محکوم می‌کند؛ آنها فروشنده هستند، یک سلسله فروشنده کنایه‌های موضوعی که تماشاگران با خنده آنها را دریافت می‌کردند.

ابتدا یک فروشنده طناب برای اداره دولت آمد و سپس یک فروشنده گوشت گوسفند؛ اکنون یک فروشنده چرم کلئون، حاکم شهر، که در میان دعا نویسی تماشاگران نشسته بود و می‌شنید که دعانویس لاهرود به او توهین می‌شود. آریستوفان گفت آتن فقط یک مرحله پایین‌تر می‌توانست برود، و او یک فروشنده ضایعات را احضار کرد و فهرستی از رذایل او را برای جادو این شخص خواند، که ثابت دعانویس کرد او چارچوب‌های فرهنگی مختلف، درک طلسم را شکل می‌دهند برای به عهده گرفتن امور فرشته عمومی مناسب است. در مورد کلئون، شاعر اعتراض کرد که رفتارهای سیاسی او بی‌ادبانه است.