دعانویس بابل

کمی بعد نفس برل آرام‌تر شد و شجاعتش بازگشت. او از مخفیگاهش بیرون آمد و می‌خواست فرار کند، اما چیزی مانعش می‌شد. به جای اینکه از صحنه دور شود، با احتیاط به سمت منبع صدا خزید. او با دعا دقت به میان دو ساقه‌ی دعانویس بابل کرم‌رنگ قارچ نگاه کرد و علت صدا را دید. یک دام ابریشمی قیفی‌شکل پهن، حدود بیست یارد عرض و به همان ارواح اندازه عمق، در مقابلش گسترده شده بود. دعانویس تارهای منفرد به وضوح دیده می‌شدند، اما در میان انبوه تار و پود، پارچه‌ای با بافتی بسیار نازک و ظریف به نظر می‌رسید. این دام که توسط قارچ‌های بلند نگه داشته شده بود، به زمین زیرین متصل شده بود و به نقطه‌ای باریک کشیده می‌شد که از جادو شدن میان آن طلسم سوراخی روی یک فرورفتگی ناشناخته طلسمات ایجاد می‌شد.

دعانویس : و تمام فضای دام پهن با نخ‌هایی، نخ‌های ظریف و تابیده شده‌ای که بیش از نصف ضخامت انگشت کافران برل نبودند، آویزان بود. این تله‌ی یک عنکبوت هزارتو بود. هیچ‌کدام از تارهای در هم تنیده به اندازه‌ی کافی قوی نبودند که ضعیف‌ترین طعمه را نگه دارند، اما هزاران تارها آنجا بودند. یک جیرجیرک بزرگ در هزارتوی خطوط چسبناک گیر افتاده بود. اندام‌هایش به هم می‌کوبیدند و جادوگر با هر ضربه، خطوط تله را پاره می‌کردند، اما با هر ضربه‌ای که به هم می‌رسیدند، با دوازده تای دیگر گیر می‌کردند. با قدرت به این طرف و آن طرف می‌کوبید و در فواصل معین فریاد بم و وحشتناکی از خود ساطع می‌کرد که با افزایش اندازه‌ی جیرجیرک به آن تبدیل شده بود.

دعانویس بابل

برل نفس راحتی کشید و با کنجکاوی مسحورکننده‌ای تماشا کرد. مرگ صرف حتی مرگ تراژیک مانند مرگ در میان حشرات، برایش چندان جالب نبود. این موضوع چنان عادی و پیش پا افتاده جادو بود که او را چندان تکان نداد. اما عنکبوت و طعمه‌اش موضوع طلسم دیگری بود. حشرات کمی بودند که رمل عمداً به دنبال انسان می‌گشتند. بیشتر حشرات قربانیان مخصوص به خود را دارند و به دیگران دست نمی‌زنند، اما عنکبوت‌ها بی‌طرفی وحشتناکی دارند. دعانویس بابل بلعیدن یک سوسک بزرگ توسط سوسک کافران دیگر برای برل بی‌اهمیت بود. بلعیدن یک عنکبوت توسط یک حشره بدشانس تنها نمونه‌ای اسناد تاریخی، آداب و رسوم آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند. از اتفاقی بود که ممکن بود برای او دعانویس جیرفت بیفتد.

جادو او با شیاطین دقت تماشا می‌کرد و نگاهش از جیرجیرکِ گرفتار به سمت روزنه عجیب در پشت تله قیفی‌شکل می‌چرخید. دهانه تاریک شد. بابل دو چشم درخشان و براق از پشت قیف نگاه می‌کردند. عنکبوت خودش را به درون تونلی در آنجا کشید که عنکبوت در آن منتظر بود. حالا به آرامی تاب خورد و به سمت جیرجیرک آمد. یک عنکبوت خاکستری بود، با دو نوار سیاه دوقلو روی سینه‌اش، سپس سر، و با دو نوار قهوه‌ای و سفید خالدار عجیب روی شکمش برل همچنین دو زائده عجیب مانند دم را دید. با چابکی از مخفیگاه تونل‌مانندش بیرون آمد و به جیرجیرک نزدیک شد.

جیرجیرک حالا فقط با ضعف تقلا می‌کرد و فریادهایی که می‌زد، به دلیل تارهای محکمی که دست و پایش را گشایش بسته کافران بودند، فرشتگان ضعیف بود. برل دید که عنکبوت خودش را روی جیرجیرک انداخت و شماره ملا لرزش نهایی و تشنجی حشره جادو را دید، زیرا نیش عنکبوت زره سخت او را سوراخ کرد. دعانویس بابل نیش مدت زیادی طول کشید و سرانجام برل دید که عنکبوت واقعاً در حال تغذیه است. تمام شیره‌های آبدار جیرجیرک که حالا مرده بود، توسط عنکبوت از بدنش مکیده می‌شد. جیرجیرک را روی باسنش نیش زده بود و به زودی به پای دیگرش رفت و آن را نیز با استفاده از پمپ مکش داخلی قدرتمندش تخلیه کرد.

وقتی باسن دوم کاملاً مکیده شد، عنکبوت برای چند لحظه موجود بی‌جان را پنجه زد و آن را رها کرد. غذا فراوان بود و عنکبوت می‌توانست در تغذیه‌اش ظرافت به خرج دهد. دو ریزه غذای خوشمزه خورده شده بود. بقیه را می‌شد دور ریخت. فکری ناگهانی به ذهن برل شیطانی رسید و نفسش را بند آورد. برای لحظه‌ای زانوهایش از وحشتی که خودش به آن عادت کرده بود، به هم خورد. بابل او با دعا چشمانی مصمم و مصمم‌تر، عنکبوت خاکستری را با دقت تماشا کرد. او، برل، یک دعانویس کرمان عنکبوت شکاری را روی صخره‌ی سفالی قرمز کشته بود. درست است که این قتل تصادفی بود و چند دقیقه بعد در دام عنکبوت تار عنکبوت نزدیک بود جانش را از دست بدهد، اما او یک عنکبوت را کشته بود، آن هم از کشنده‌ترین نوع.

حالا، جاه‌طلبی بزرگی در قلب برل دعا نویسی در حال رشد بود. قبیله‌اش جادو همیشه از عنکبوت‌ها آنقدر می‌ترسیدند که از عادات آنها خبر نداشتند، اما یک یا دو چیز را می‌دانستند. مهم‌ترین چیز این بود که عنکبوت‌های تله‌ساز هرگز لانه‌های خود را جادو سیاه برای شکار ترک نمی‌کردند هرگز! برل قصد داشت از این طلسم دانش خود استفاده‌ای جسورانه کند. او از دام سفید و درخشان عقب رفت و به آرامی به عقب علوم غریبه خزید. دعانویس بابل تار عنکبوت در یک نقطه جمع شد و سپس حدود بیست فوت به صورت تونلی ادامه یافت که در آن عنکبوت در حالی که رویای آخرین وعده غذایی خود را می‌دید عبادت کردن و منتظر بود تا قربانی بعدی در هزارتوی جلویی گرفتار شود، منتظر ماند.

برل راه خود را به نقطه‌ای که تونل بیش از سه متر فاصله نداشت، ابجد ادامه داد و دعا نویسی منتظر ماند. کمی دعانویس بعد، از میان شکاف‌های ابریشم، بابل توده خاکستری عنکبوت را دید. عنکبوت بدن خسته جیرجیرک را ترک کرده و به محل استراحت خود بازگشته بود. با دقت روح روی دیوارهای نرم تونل نشست، در حالی که چشمان دعانویس قوشچی درخشانش به تارهای پر پیچ و خم تله‌اش خیره شده بود. موهای برل از ترس علوم غریبه روی سرش سیخ شده بود، جادو اما او اسیر یک فکر بود. او نزدیک دعانویس جادو سیاه شد و نیزه‌اش را آماده کرد، نیزه جدید و تیزش را که از بدن موجود پرنده‌ی ناشناخته‌ای که توسط تپه‌های بنفش سوزان کشته شده بود، گرفته بود.

برل نیزه را بالا برد و نوک تیز و کشنده‌اش را به سمت توده‌ی خاکستری ضخیمی که می‌توانست به طور مبهم از میان رشته‌های تونل ببیند، نشانه گرفت. دعانویس بابل او نیزه را با تمام قدرت به سمت هدف پرتاب کرد و با حداکثر سرعتش، در حالی که فرشتگان از وحشت چشمانش کور شده بود، پا به فرار گذاشت. مدت‌ها بعد، دوباره نزدیک شد، قلبش در دهانش بود و آماده بود با کوچکترین صدایی فرار کند. بابل همه جا ساکت بود. برل تشنج‌های وحشتناک عنکبوت زخمی را ندیده بود، صدای دندان‌های نیشش را که با سلاح تیزش آن را پاره می‌کرد، نشنیده بود، و پاره شدن تارهای ابریشمی تونل را ندیده بود، زیرا عنکبوت که تا سر حد مرگ زخمی شده بود انرژی مثبت با قدرت دیوانه‌واری برای آزاد کردن خودش تقلا دعانویس جویبار می‌کرد.

دعانویس بابلسر او در حالی که آرام و با احتیاط قدم برمی‌داشت، به زیر قارچ‌های سایه‌افکن برگشت و شکاف بزرگی در تونل ابریشمی پیدا کرد. آن توده خاکستری دعا نویسی بزرگ را بی‌جان و ساکن یافت که از شکافی که نیزه ابتدا قدیس ایجاد کرده بود، نیمه‌افتاده بیرون زده بود. گودال کوچکی از مایع بدبو روی زمین زیر جسد افتاده بود و هر از گاهی قطره‌ای از نیزه با طلسم صدای عجیبی به درون گودال می‌چکید. برل به کاری که کرده بود نگاه کرد، دعانویس بابل جسد بی‌جان موجودی را که کشته بود دید، آرواره‌های وحشی و نیش‌های تیز و کشنده‌اش را دید. چشمان بی‌جان موجود هنوز با بدخواهی به او خیره شده بود و پاهای پشمالویش هنوز محکم بسته شده بودند، انگار که می‌خواستند سوراخ بزرگی را که قسمتی از آن افتاده بود، بزرگتر کنند.

بهترین روش طلسم برای شهر بابل

شور و شوق قلب دعاگر دعا برل را پر کرده بود. قبیله‌اش هزاران سال چیزی جز دعا جانوران موذی پنهانی نبودند، از حشرات قدرتمند فرار می‌کردند، از آنها پنهان می‌شدند و اگر دعانویس فریدونکنار به آنها می‌رسیدند، بی‌اختیار منتظر مرگ بودند و از ترس جیغ‌های گوشخراش می‌کشیدند. او، برل، ورق را برگردانده بود. او یکی از دشمنان قبیله‌اش دعا نویسی را کشته بود. سینه‌اش از تعجب باز شده بود. همیشه افراد قبیله‌اش بی‌صدا و با ترس می‌رفتند، بی‌صدا. اما ناگهان فریادی شادمانه از لب‌های برل بیرون آمد اولین فریاد شکار از لب‌های یک مرد در سیصد قرن! ثانیه بعد، نبضش از وحشت محضِ ایجاد چنین صدایی، نزدیک بود بایستد.

با ترس ذکر گوش داد، اما صدایی نیامد. به طعمه‌اش نزدیک شد این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. و نیزه‌اش را با احتیاط بیرون کشید. مایع دعانویس چسبناک، آن را لزج و لغزنده کرده بود و او مجبور شد آن را دعانویس بابل با یک قارچ سمیِ چرم‌مانند خشک کند. سپس برل مجبور شد دوباره بر ترس غیرمنطقی‌اش غلبه کند، قبل از اینکه جرات کند موجودی را که کشته بود لمس کند. او به سرعت حرکت کرد، در حالی که شکم عنکبوت بر پشتش و دو پای پشمالویش بر روی شانه‌هایش بود. اندام‌های دیگر هیولا شل و آویزان بودند و روی کافر زمین کشیده می‌شدند. برل حالا به اعمال مربوط به جادو عنوان جسمی با رنگ‌های شاد و شنلی درخشان با شاخک‌های طلایی یک پیشینه تاریخی پروانه بزرگ که از پیشانی‌اش بیرون زده دعانویس بود و جثه زشت یک عنکبوت خاکستری که باری بر دوشش بود، منظره‌ای عجیب‌تر به نظر می‌رسید.

او از میان جنگل قارچ‌های ساقه نازک عبور کرد و به خاطر چیزی که حمل می‌کرد، همه موجودات از او فرار می‌کردند. آنها از انسان نمی‌ترسیدند غریزه آنها کند بود اما در طول میلیون‌ها سالی که حشرات وجود داشته‌اند، عنکبوت‌هایی هم بوده‌اند که آنها را شکار کنند. بنابراین برل با حالتی جدی، مردی با لباس‌های روشن که زیر وزن یک هیولای بزرگ و وحشتناک خم شده بود، به راه خود ادامه داد. او به دره‌ای پر از قارچ‌های پاره و سیاه شده رسید. حتی یک قارچ زرد رنگ هم در میان آنها نبود. همه آنها پر از کرم‌های ریز بودند.