دعانویس جیرفت

آنها عجیب بودند و برای او عجیب‌ترین چیزها به معنای خطر بود. در هر صورت، او اکنون دعانویس سرشار از هدف دعانویس جیرفت جدیدی بود. او لباس و سلاح آرزو می‌کرد. بالای دشت، زنبوری در هوا معلق بود، جسمی سنگین زیر شکم سیاهش آویزان بود که با یک نوار قرمز تزئین شده بود. آن یک زنبور بود زنبور شنی پشمالو و داشت یک کرم خاکستری فلج را به لانه‌اش می‌آورد. برل تماشا کرد که با سرعت و اطمینان یک تیر پایین افتاد، سنگی سنگین و صاف سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند را کنار زد و به زمین فرو رفت. چاهی عمودی به طول چهل فوت یا بیشتر در زمین حفر شده بود.

دعانویس : پایین رفت، ظاهراً داخل گودال را بررسی کرد، دوباره ظاهر شد و دوباره در گودال ناپدید شد و کرم خاکستری را به دنبال خود فرشتگان کشید. برل، در حالی که بر روی دشت وسیعی که به نظر می‌رسید از تعداد جوش‌های قرمز ظاهر شده، دچار نوعی بیماری نوظهور شده است، پیش می‌رفت، نمی‌دانست چه چیزی در پایین می‌گذرد، اما مشاهده کرد که زنبور دوباره بیرون آمد و با مشغله خاک و سنگ را به داخل گودال فرو کرد تا اینکه گودال پر شد. زنبور یک کرم ابریشم را فلج کرده بود، آن را به لانه‌ای که از قبل آماده شده بود برده بود، روی آن تخم گذاشته جفت روحی بود و نسخ خطی ورودی آن را پر از حشرات کرده بود.

دعانویس جیرفت

به فرشتگان مرور زمان، تخم به لاروی به اندازه انگشت سبابه برل تبدیل می‌شد که از کرم ابریشم بی‌رمق تغذیه می‌کرد تا اینکه بزرگ و چاق می‌شد. سپس برای خودش شفیره‌ای شیاطین می‌بافت و به خواب طولانی می‌رفت، اما در نهایت به شکل یک زنبور بیدار توسل می‌شد و راه خود را به فضای باز باز می‌کرد. برل به آن سوی دشت رسید و فرشته خود دعانویس جیرفت را در حال عبور از راهروهای یکی از جنگل‌های قارچ یافت که در آن، رویش‌ها زشت و بدشکل بودند و درختانی را که از ریشه جادو شدن درآورده بودند، پوشانده بودند. شاخه‌های زرد و پف‌کرده از تنه‌های گرد و متورم شاخه شاخه دعانویس محمودآباد می‌شدند.

در اینجا و آنجا، یک توپ پفکی گلابی شکل، به قد برل و دوباره نصف او، ماهرانه منتظر می‌ماند تا یک تماس تصادفی طلسم باعث شود که پفی حلقه‌مانند از غبار بی‌نهایت ریز به بالا پرتاب شود. برل با احتیاط جادو پیش می‌رفت. خطراتی در اینجا وجود داشت، اما او با این وجود، پیوسته به جلو حرکت می‌کرد. توده بزرگی از قارچ خوراکی دعانویس زیر یکی از بازوهایش آویزان بود و هر از گاهی تکه‌ای از آن را جدا می‌کرد و می‌خورد، در حالی که چشمان درشتش به دنبال مقدس تهدیدی برای آسیب به این سو و آن سو طلسم نویس می‌گشت.

پشت سرش، غرش بلند و گوشخراشی کمی بلندتر و نزدیک‌تر شده بود، اما هنوز خیلی دور بود تا برل را تحت تأثیر قرار دهد. مورچه‌های ارتشی در دوردست ویرانی به بار می‌آوردند. هزاران و میلیون‌ها، بی‌شمار، در حال جستجوی غذا در منطقه بودند، از هر بلندی بالا می‌رفتند، به هر فرورفتگی فرو می‌رفتند، دعانویس جیرفت شاخک‌هایشان بی‌قرار تکان می‌خورد و آرواره‌هایشان برای همیشه به طور تهدیدآمیزی کشیده شده دعانویس عباس‌آباد بود. زمین از اعمال صالح وجود آنها سیاه شده بود، جیرفت طول هر کدام ده اینچ یا بیشتر فرشتگان بود. یک موجود از تعویذ این نوع به تنهایی برای گشایش مرد غیرمسلح و برهنه‌ای علوم غریبه مانند برل که عاقلانه‌ترین حرکتش فرار کلیسا رمل بود، ترسناک بود، اما هزاران و میلیون‌ها از آنها تهدیدی ایجاد می‌کردند که به نظر می‌رسید هیچ راه فراری از آن ممکن نیست.

آنها به طور پیوسته و سریع پیشروی می‌کردند و صدای جیرجیر و کلیک‌های فراوان، حرکاتشان را مشخص می‌کرد. کرم‌های بزرگ و درمانده روی کلم‌های غول‌پیکر صدای آمدنشان را شنیدند، اما آنقدر احمق بودند که نتوانستند مذهب فرار کنند. جمعیت سیاه، سبزیجات انبوه را پوشانده بودند و فک‌های کوچک اما حریصشان شروع به پاره کردن توده‌های شل گوشت کرد. هر موجودی وسیله‌ای برای تقلا کردن داشت که بی‌فایده بود. کرم‌های ابریشم با پیچ و تاب خوردن و پیچ و تاب خوردن، تلاش می‌کردند تا مهاجمان بی‌شمار خود را از خود دور کنند، اما کاملاً بی‌اثر بودند. زنبورها با نیش و بال زدن، ورود خود را به کندوهای غول‌پیکر مهار دعانویس سوزا می‌کردند.

پروانه‌ها وقتی توسط انبوهی از حشرات کوچک سیاه که بوی اسید فرمیک می‌دادند و زمین پشت سر خود کافران را عاری از هر موجود زنده‌ای رها می‌کردند، پیدا شدند، در حالی که کور و درمانده جادو بودند، به هوا پریدند. پیش روی انبوهِ در حال پیشروی، دنیایی از حیاتِ پرجنب‌وجوش بود، دعانویس جیرفت جایی که قارچ‌ها و کپک‌ها با تعداد رو به کاهشی از کلم‌های غول‌پیکر برای جاپایی می‌جنگیدند. پشتِ انبوهِ سیاه، هیچ چیز نبود. دعانویس رستمکلا قارچ‌ها، کلم‌ها، زنبورها، زنبورهای بی‌عسل، جیرفت فرشتگان جیرجیرک‌ها. دعانویس هر موجود خزنده و اعمال مربوط به جادو خزنده‌ای که قبل از رسیدنِ موج سیاه به هوا بلند نمی‌شد، گم می‌شد دعا نویسی و توسط آرواره‌های کوچکش تکه‌تکه می‌شد.

حتی عنکبوت‌ها و رتیل‌های شکارچی نیز در برابر انبوه حشرات به زمین می‌افتادند، در حالی که در آخرین تقلاهایشان بسیاری را کشته بودند، اما در برابر انبوه حشرات مغلوب شده بودند. و مورچه‌های زخمی و در حال مرگِ ارتش، برای رفقای سالم خود غذا درست می‌کردند. هیچ رحمی در میان حشرات وجود ندارد. فقط عنکبوت‌های تار عنکبوت بی‌حرکت و ثابت در دام‌های عظیم خود نشسته بودند و مطمئن بودند که تارهای چسبناک آنها مانع از حمله به آنها در امتداد کابل‌های اجنه غیر مسلمان نگهدارنده دعا باریک می‌شود. مورچه‌های ارتشی، مانند موجی مهیب و تیره بر فراز زمین زرد و بخارآلود، به پیش می‌تازند.

دعانویس فریدونکنار پیشقراولان آنها به رودخانه رسیدند و عقب‌نشینی کردند. برل شاید هشت کیلومتر دورتر بود که مسیرشان را تغییر دادند و با روشی مرموز، خط سیر تغییر یافته را به کسانی که پشت سرشان بودند، اطلاع دادند. سی هزار سال پیش، دانشمندان به شدت در مورد روش‌های ارتباطی بین مورچه‌ها بحث کرده بودند. آنها دین مشاهده کرده جادو کهن بودند که یک مورچه به تنهایی مقداری غنیمت پیدا می‌کند که برای حمل آن به تنهایی بسیار بزرگ است و به شهر مورچه‌ها برمی‌گردد و با دیگران بازمی‌گردد. از آن شماره ملا یک مورد، دعانویس جیرفت آنها زبانی از حرکات را که با شاخک‌ها انجام می‌شود، استنباط کردند.

قدیس برل هیچ نظریه‌ی عاقلانه‌ای نداشت. جیرفت او فقط حقایق را می‌دانست، اما می‌دانست که مورچه‌ها نوعی گفتار یا انتقال ایده دارند. با این حال، اکنون با احتیاط به سمت محوطه‌ی پاکوبی قبیله‌اش حرکت می‌کرد، در حالی که کاملاً از پوشش سیاه موجودات زنده که از روی زمین به سمت دعانویس او می‌خزیدند، بی‌خبر بود. یک میلیون فاجعه، پیشرفت ارتش حشرات را رقم زد. یک کلونی کوچک ابجد از زنبورهای معدنچی زنبورهای زبرا وجود داشت که یک مادر تنها، حدود ۱.۲ متر طول، یک دالان عظیم با حدود ده سلول شیطانی حفر کرده بود، که در آن تخم می‌گذاشت و لاروهایش را با گرده‌های سخت جمع‌آوری‌شده تغذیه می‌کرد.

لاروها چاق و بزرگ شده بودند، به زنبور تبدیل شده بودند و به نوبه خود، در دالانی که مادرشان برایشان حفر کرده بود، تخم می‌گذاشتند. ده حشره‌ی بزرگ از این نوع، اکنون با جدیت تمام دعانویس نکا دعانویس جیرفت در خانه‌ی اجدادی به دنبال لارو می‌گشتند، در حالی که بنیانگذار دعانویس کلونی با گذشت زمان، کشیده و بی‌بال شده بود. زنبور پیر که قادر به جستجوی غذا کافر نبود، طبق رسم زنبورهای معدنچی، نگهبان لانه یا کندو شد. او دهانه‌ی کندو را با سر خود بست و مانعی زنده در ورودی ایجاد کرد و عقب‌نشینی کرد تا فقط به اعضای معتبر کلونی گسترده فرشتگان اجازه‌ی ورود و خروج بدهد.

دعانویس کلاردشت دربان طلسم پیر و کشیده‌ی خانه‌ی زیرزمینی در محل کارش بود که موجی از مورچه‌های لشکری ​​او را درنوردیدند. پاهای کوچک و بدبوی او را لگدمال کردند. جیرفت او بیرون آمد تا با فک و نیش خود برای حفظ حرمت کندو بجنگد. در یک لحظه، او به توده‌ای پشمالو از دعانویس مورچه‌های گزنده تبدیل شد که زره کیتینی‌اش را پاره و پاره می‌کردند. زنبور پیر دیوانه‌وار و وحشیانه می‌جنگید و زنگ خطر را برای کلونی‌هایی که هنوز در کندو بودند انرژی مثبت جادو سیاه به صدا درآورد. آنها در طلسم حالی که می‌آمدند، بیرون آمدند، زیرا راهرویی که به پایین منتهی می‌شد، سیلی تاریک از حشرات کوچک بود.

تاثیر جادو در شهر جیرفت

برای چند لحظه، نبردی حماسی در جریان بود. ده زنبور عظیم، هر کدام به طول چهار تا پنج فوت، با پاها و فک، بال و فک پایین، با تمام درندگی ببرهای متعدد، می‌جنگیدند. مورچه‌های کوچک و وحشی آنها دعانویس بیکاه را پوشانده بودند، چشمان متعددشان را گاز می‌گرفتند و مفاصل حساس زره‌شان طلسم را گاز می‌گرفتند گاهی اوقات طعمه بزرگتر را رها می‌کردند تا روی رفیق زخمی خود که توسط موجود عظیمی که با او مشترکاً می‌جنگیدند، زخمی شده بود، بپرد. دعا با این حال، این مبارزه می‌توانست تنها یک پایان داشته باشد. هر چقدر هم که زنبورها مبارزه می‌کردند، هر چقدر هم جادو که تلاش‌هایشان طاقت‌فرسا بود، در برابر تعداد باورنکردنی مهاجمانشان که آنها شیطانی را به قطعات کوچک پاره کرده و می‌بلعیدند، ناتوان بودند.

قبل از اینکه آخرین تکه از مدافعان کندو ناپدید شود، خود کندو نیز از کرم‌هایی که در خود جای داده بود و جادو غذایی که با تلاش طاقت‌فرسای زنبورهای بالغ برای کرم‌ها آورده شده بود، تهی شد. مورچه‌های ارتشی دعانویس جیرفت به راه خود ادامه دادند. فقط یک دالان خالی باقی مانده بود، آن هم به همراه چند تکه زره محکم که حتی منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. برای مورچه‌های همه‌چیزخوار هم اشتهاآور نبود. برل با نگاهی متفکرانه به صحنه‌ی یک تراژدی اخیر نگاه می‌کرد، جایی که تکه‌های پاره و خراشیده شده‌ی پوشش براق یک سوسک بزرگ روی زمین افتاده بود. سوسک بزرگ‌تری به سوسک اول حمله کرده و او را کشته بود.