دعانویس پردیس

کرم ناگهان خود را به صورت پروانه‌ای می‌یابد. روح انسان، شکستن مرزها است و به نظر می‌رسد تعیین محدودیت برای آینده، کاری بیهوده باشد. کار ما این نیست که بگوییم انسان‌ها ده هزار سال بعد چه خواهند دانست، بلکه باید خود را با بیان ساده آنچه انسان‌ها اکنون می‌دانند، دعانویس پردیس راضی کنیم . آنچه ما می‌دانیم، سلسله‌ای از پدیده‌ها به نام محیط است؛ زندگی جادو ما عملی برای سازگاری با تغییرات استان آن است و ایمان ما این اعتقاد است که این سازگاری ممکن و ارزشمند است. در ابتدا راهنما غریزه است و عمل اعتماد خودکار است. اما با طلوع عقل، متفکر باید ایمان خود را توجیه کند؛ خود را متقاعد کند که زندگی طلسم صادقانه است، که در بودن یا در جستجوی بودن، ارزشمندی وجود دارد؛ که در خلقت نظمی وجود دارد، قوانینی که می‌توان کشف کرد، فرآیندهایی که می‌توان به کار برد.

دعانویس : همانطور که نوزاد وقتی به دنبال سینه مادر خود می‌گردد به زندگی اعتماد می‌کند، شکاک‌ترین دانشمند نیز وقتی اعلام می‌کند که آب از دو نماز خواندن بخش هیدروژن و یک بخش اکسیژن ساخته شده است، به آن اعتماد می‌کند و با توسل اطمینان می‌گوید که همیشه چنین خواهد بود که او توسط یک دیو بازیگوش بازی نمی‌شود، که امروز باعث می‌شود H ۲ O مانند آب رفتار کند و فردا مانند بنزین. پسر شورشی طبیعت زندگی دعا قوانینی دارد که می‌توان آنها را کشف کرد؛ و با هر ذره دانشی که به دست می‌آید، محیط تغییر می‌کند و زندگی به چیز جدیدی تبدیل می‌شود.

دعانویس پردیس

برای مثال، در نظر بگیرید که جهان برای مردی که کشف کرد نیرویی که جنگل را به خاکستر تبدیل کرده است، می‌تواند رام شود و غاری را گرم کند و غلات وحشی را مغذی سازد، چه مکان متفاوتی شد! دعانویس پردیس به عبارت دیگر، انسان می‌تواند زندگی را قدیس خلق کند، می‌تواند جهان و خود را به جادو چیزی تبدیل کند که عقلش حکم می‌کند باید باشد. وسیله‌ای دعانویس اندیشه که او این کار را انجام می‌دهد، جادویی‌ترین ابزاری است که او از زمان ساخت اولین چماق توسط جد درختی‌اش، ابزار علم تجربی، شهر اختراع کرده است و وقتی کسی در نظر می‌گیرد که این سلاح دعانویس تنها دو یا سه قرن ذکر است که درک دعا و به طور عمدی به کار گرفته شده است، متوجه می‌شود که ما در واقع تنها در آغاز تکامل انسان هستیم.

به دست گرفتن فرمان زندگی، جایگزینی غرایز با اعمال منطقی و عمدی، و تبدیل علوم غریبه جهان به محصولی جادو سیاه آگاهانه و منظم این وظیفه انسان است. سر روایت‌های تاریخی نمادگرایی آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند ری لنکستر این موضوع را با دقتی زیبا در کتاب خود، پردیس “پادشاهی انسان”، بیان کرده است. ما در این زمان، در یک مرحله گذار ناراحت کننده و خطرناک هستیم، مانند کودکی که با مواد منفجره بازی می‌کند. این کودک دریافته است که چگونه محیط خود را به طرق شگفت انگیزی تغییر دهد، اما هنوز نمی‌داند چرا و به چه منظوری می‌خواهد آن را تغییر دهد. او متوجه می‌شود که برخی چیزها دعا نویسی ناراحت کننده هستند و بلافاصله آنها را تغییر می‌دهد.

او با کشف اینکه غلات تخمیر شده کسالت را برطرف می‌کنند، نژادی از مستان ایجاد می‌کند. با کشف اینکه غذاها را می‌توان به وفور تولید کرد و در شهر ترکیبات جذاب آماده کرد، خود را چنان بیماری‌هایی می‌سازد که برای توصیف آنها به یک دایره المعارف نیاز است. با کشف اینکه دعانویس سراب می‌توان اسیران جنگی را به کار واداشت، او سلسله‌ای از امپراتوری‌ها را می‌سازد که با تجمل و فساد از بین می‌روند و دوباره به ویرانی فرو می‌روند. دعانویس پردیس این روش طبیعت است؛ او بی‌حد و حصر تولید می‌کند، کورکورانه دست و پا می‌زند، بی‌وقفه آزمایش می‌کند و بی‌رحمانه حذف علوم غریبه می‌کند.

برای جفت روحی تولید یک ماهی قزل‌آلا به یک میلیون تخم نیاز است؛ برای تولید یک ایده جبر، یا تیر و کمان، یا دموکراسی به یک میلیون میلیون انسان نیاز بوده است. پردیس انگیزه فعلی طبیعت به عنوان شورشی علیه روش‌های خودش ظاهر می‌شود؛ انسان، مخلوق طبیعت، خود را از قانون او رها خواهد کرد، خود را از کوری و بی‌رحمی او نجات خواهد داد. او “پسر شورشی طبیعت” است؛ اما، به عنوان فرزند مادرش، به روش قدیمی و اشتباه خود عمل حرز می‌کند. برخی از مردان به دلیل بینایی معیوب قرار است حذف شوند؛ آنها به عینک مجهز می‌شوند و پرورش چشمان معیوب آغاز می‌شود.

کودک بیمار یا کودن در مسیر طبیعت به یکباره هلاک می‌شود؛ به نام نیکوکاری نجات می‌یابد و خط جدیدی از انحطاط آغاز استان می‌شود. چه باید بکنیم؟ به روش اسپارتی‌ها برگردیم و نوزادان بیمار خود را در معرض دید قرار دهیم؟ ما مجبور نیستیم کاری تا این حد اسراف‌آمیز انجام دهیم، زیرا می‌توانیم کشتن افراد نالایق را با پرورش علمی جایگزین کنیم که مانع از فرصت زندگی افراد نالایق می‌شود. می‌توانیم جادو دعانویس هشتگرد غریزه را با خودانضباطی جایگزین کنیم. می‌توانیم رژیم طبیعتی که دندان‌هایش سرخ و چنگال‌هایش دریده است را با رژیم شماره ملا انسان خالق جایگزین کنیم، انسانی که می‌داند چه می‌خواهد باشد و چگونه باید به آن برسد.

اینکه آیا این اتفاق می‌تواند رخ دهد، پردیس آیا چیزی که ما تمدن می‌نامیم، دعانویس پردیس پیروزی بزرگ اعصار خواهد بود، یا اینکه نژاد بشر دوباره به دیگ ذوب باز خواهد گشت، پردیس پرسشی است که توسط بی‌نهایت رقابت بین روشنگری کافر و جهل تعیین می‌شود: دقیقاً چنین رقابتی که اکنون رخ می‌دهد، زمانی که شما، خواننده، با مردی روبرو می‌شوید که شهر راه خود را به سوی نور یافته است دعانویس و شما را ترغیب می‌کند که عمل رهایی از شهر خود را انجام دهید، ابزارهای شگفت‌انگیز جدید علم را به دست بگیرید و خود را به وسیله دانش دقیق، خالق زندگی خود و بخشی از زندگی نژاد بشر کنید.

اخلاق جدید زندگی فرآیندی از بسط استان و شکوفایی قدرت‌های جدید است؛ فرآیندی که توسط آن انگیزه درونی که فیلسوفان پراگماتیسم آن را دعانویس شور و شوق حیاتی می‌نامند، هدایت می‌شود . هرگاه این انگیزه راه خود را پیدا کند، دعانویس شهریار احساسی از شادی وجود دارد؛ هرگاه از آن جلوگیری شود، احساسی از استان پریشانی پدید می‌آید. بنابراین لذت و درد، راهنمایان زندگی هستند و هدف نهایی، شرایطی از رشد آزاد و پیوسته شتابنده است که در آن شادی پایدار است. اینکه بشر روزی به چنین دعا نویسی وضعیتی خواهد رسید، بیش از آن چیزی است که می‌توانیم بگوییم. کاملاً قابل تصور است که فردا یک ستاره دنباله‌دار ممکن است بر زمین طلسمات بیفتد و طلسم تمام زحمات بشر را نابود کند.

اما از سوی دیگر، قابل تصور است که انسان روزی بتواند حرکات ستاره‌های دنباله‌دار و استان حتی منظومه‌های ستاره‌ای را کنترل کند. به نظر قطعی می‌رسد که اگر به او زمان داده دعانویس پردیس شود، بر نیروهای جادو سیاه محیط اطراف خود مسلط خواهد جادوگر شد. غول‌های رام‌نشده‌ی طبیعت سر تعظیم فرود خواهند آورد جزر و مد، طوفان و رعد و برق متوقف می‌شوند از تمسخر و تخریب، و رویگردان شو به سوی ساختن روح انسان. این امری قابل تصور است که انسان کافر بتواند یاد بگیرد غذای خود را از عناصر بدون فرآیندهای کند کشاورزی بسازد؛ قابل تصور دعا است که بتواند بر باکتری‌هایی که در حال حاضر بدن او را شهر شکار می‌کنند، تسلط یابد و به این ترتیب به مرگ پایان دهد.

مطمئناً او قوانین استان وراثت را کشف خواهد کرد و ویژگی‌های انسانی را همانطور که خارهای خروس جنگی و پاهای سگ تازی را خلق کرده است، خلق خواهد کرد. او خواهد فهمید که نبوغ چیست، قوانین دعانویس دماوند وجود آن چیست و آزمون‌هایی که می‌توان از طریق آنها آن را تشخیص داد، چیست. پردیس او در علم جدید روانکاوی، کار آوردن بی‌نهایت ناخودآگاه را به روشنایی روز آغاز کرده است. ممکن است در شواهد تله‌پاتی که محققان روانی جمع‌آوری می‌کنند، او شروع به جستجوی راه خود به یک آگاهی جهانی کند، که ممکن است شامل شادی‌ها و غم‌های ساکنان مریخ و ستارگان کافران تاریکی باشد که طیف‌سنج و تلسکوپ آشکار می‌کنند.

عبادت کردن در شهر پردیس

همه اینها احتمالات جذابی هستند. چه چیزی مانع تحقق آنهاست؟ جهل و خرافات، ترس و تسلیم، عادات قدیمی تجاوز و نفرت که انسان از گذشته نمادگرایی مربوط به طلسم ممکن است معانی متعددی داشته باشد حیوانی خود با خود آورده مقدس است. اینها او را به برده، قربانی خود و دیگران جادو شدن تبدیل می‌کند؛ ریشه کن کردن آنها از باغ روح، وظیفه متفکر مدرن است. بنابراین، اخلاق جدید، اخلاق آزادی است. این اخلاق می‌آموزد که دعانویس انسان ارباب است، یا چنین خواهد شد؛ هیچ قانونی جز قانون وجود خودش وجود ندارد، هیچ مانعی بر اراده او جز آنچه خود او تحمیل می‌کند، نیست. اخلاق جدید، اخلاق شادی است. احضار این اخلاق می‌آموزد که لذت حقیقی، غایت هستی و آزمون تمام پارسایی است.

اخلاق جدید، اخلاق عقل است. این اخلاق می‌آموزد موکل جن که هیچ مرجعیتی بالاتر از عقل وجود ندارد؛ هیچ امکانی برای چنین مرجعیتی وجود دعانویس پردیس طلسم ندارد، زیرا اگر چنین مرجعیتی ظاهر شود، عقل باید آن را قضاوت کند و آن را بپذیرد یا رد کند. اخلاق جدید، اخلاق توسعه است. این اخلاق می‌آموزد که دیگر نمی‌توان دعانویس شهرکرد قانون رفتاری تغییرناپذیری وجود داشته باشد، همانطور که نمی‌توان موقعیت تغییرناپذیری برای سکان هواپیما داشت. وظیفه خلبان هواپیما این است که در میان جریان‌های متغیر باد، هواپیما را در هوا نگه دارد. وظیفه یک اخلاق‌گرا، تطبیق زندگی با دعا نویسی محیطی دائماً در حال تغییر است. عملی که دیروز خودکشی بود، امروز قهرمانی و فردا پوچی یا ریاکاری می‌شود.

این اخلاق جدید، مانند همه چیزهای دیگر در دنیای ستیز، برای بقا می‌جنگد و مذهب از سلاح‌های خود، یعنی عقل و عشق، استفاده می‌کند. بدیهی است که نمی‌تواند از هیچ سلاح دیگری بدون خودویرانگری استفاده کند؛ جادو کهن با این حال، باید با دشمنانی روبرو شود که با سلاح‌های قدیمی دعانویس زور و فریب می‌جنگند.