دعانویس زرقان

این یعنی ناوشکن به یک بندر انگلیسی آمده بود؛ پرستار یک بریتانیایی بود. اگر جیمی درایت داشت، به یاد می‌آورد که بریتانیایی‌ها موکل جن دعانویس زرقان گروهی از ارل‌ها و دوک‌ها و لردها و این جور چیزها دارند که به آنها دلبستگی عاطفی دارند. اما درایت، فضیلت اصلی سوسیالیست‌ها استان نیست؛ در واقع، جیمی به تحقیر گشایش آن می‌بالید اگر مردم نظرش را می‌پرسیدند، آداب و رسوم سنتی بر سنت‌های تشریفاتی تأثیر گذاشت “صریحاً به جادو دعانویس آنها پاسخ می‌داد”. بنابراین حالا او به این فرشته عبادت کردن سفید فهماند که اشراف‌زادگان بی‌ارزش دنیای قدیم را با تحقیری عمیق می‌بیند؛ او قصد داشت آنها را از همان ابتدا از کار دعا برکنار کند.

دعانویس : فرشته سفید بیهوده التماس می‌کرد که برخی از آنها ممکن است افراد مفیدی باشند، یا حداقل نیت خیری داشته باشند: جیمی آنها را مشتی انگل و تبهکار خطاب کرد؛ کاری که باید انجام داد این بود که آنها را از بین برد. طلسم پرستار التماس کرد: سرشان را که نمی‌برید؟ مطمئناً باید فرصتی برای اصلاح شدن داشته باشند! جیمی جواب داد: اوه، البته! منظورم این است که همه باید بروند سر کار حتی دکترها و اشراف‌زادگان هم مثل بقیه. پرستار در حالی که اتاق جیمی را برای تخلیه می‌برد، رفت؛ و در حالی که او رفته بود، مردی که در تخت کناری بود، با سر باندپیچی شده‌ای که شبیه سوامی‌های هندو شده بود و نشانه‌گیر تفنگ یک ناوشکن آمریکایی بود، چشمان دعا خسته‌اش را به جیمی دوخت و با لحنی کشیده گفت: بگو رفیق، بهتره این جمله رو بگی!

دعانویس زرقان

جیمی که بوی اختلاف با یک نظامی‌گرا را حس می‌کرد، پرسید: منظورت چیه؟ منظورم این است که آن خانم جوان خودش از اشراف‌زادگان است. جیمی گفت: ادامه بده! راستش را بخواهید! دیگری گفت. پدرش ارل اسکای تریر است، یا یک همچین جای لعنتی. آخ، بس کن! شهر استان ماشین‌کار کوچک غرید چون آدم موقع سروکله زدن با این استان سرباز پسرها هیچ‌وقت نمی‌فهمد دارد سرتان کلاه می‌رود یا نه. اسمش را پرسیدی؟ زرقان او به من گفت که خانم کلندنینگ است. خب، ازش بپرس که آیا ایشون جناب بئاتریس کلندنینگ نیستن، ببین چی می‌گه اما جیمی جرات پرسیدن نداشت. وقتی خانم جوان برگشت، در حالی که اتاقش را شسته و رفته حمل می‌کرد، دعانویس زرقان حیوان خانگی‌اش استان بی‌حرکت دراز کشیده بود، اما صورتش آنقدر سرخ بود که جیمی گمان کرد که او بدون اجازه استان سعی در بلند شدن از رختخواب داشته است.

سوم. و این پایان شگفتی‌ها نبود. روز بعد زمزمه‌ای از هیجان در بخش پیچید و همه چیز از نو تمیز شد، هرچند واقعاً چیزی نبود که نیاز به تمیز کردن داشته باشد. گل آوردند و هر پرستار یک گل به کمرش سنجاق کرده بود. وقتی جیمی پرسید چه خبر؟ جناب بئاتریس با لبخندی پرسشگرانه به او نگاه کرد. گفت: قرار است چند بازدیدکننده‌ی برجسته داشته باشیم. اما شما علاقه‌ای نخواهید داشت یک پرولتاریای آگاه به طبقات اجتماعی مثل شما. اعمال صالح و او به او نگفت؛ اما وقتی بیرون رفت، مردِ تخت بغلی ماجرا را برایش تعریف کرد. مردِ نشانه‌گیر طلسم گفت: شاه و ملکه دارند می‌آیند.

جیمی گفت: اه، ولش کن! کاملاً مطمئن بود که این بار دارد سرش کلاه می‌رود. مرد تفنگ به دست گفت: می‌آییم قربانیان زیردریایی را ببینیم. برای امروز بساط سوسیالیستیِ زمختت را جمع کردی. جیمی وقتی پرستار شهر برگشت از او پرسید؛ و مطمئناً همینطور بود قرار بود پادشاه و ملکه از بیمارستان دیدن کنند و به مذهب قربانیان زیردریایی ادای احترام کنند. اما این موضوع برای جیمی هیگینز جالب نبود. آیا ترجیح نمی‌دادند او را ببرند و در یک اتاق خصوصی در جایی بگذارند تا چشمان انقلابی‌اش آزرده نشود؟ یا اینکه می‌ماند و از اعلیحضرت یک مشت‌زن آبکی می‌ساخت؟ جیمی گفت: البته، او وقت ندارد با آدم بی‌عرضه‌ای مثل من حرف دعانویس کیانشهر بزند!

دیگری پاسخ داد: زیاد مطمئن نباش او کاری جز حرف زدن ندارد، می‌دانی! جیمی دیگر پا پیش نگذاشت، چون می‌دانست که جناب بئاتریس دارد به او می‌خندد، دعانویس زرقان و قبلاً هرگز زنی او را مسخره نکرده بود، و نمی‌دانست چطور باید این موضوع را هضم کند. از او انتظار نمی‌رفت که بفهمد جناب بئاتریس طرفدار حق رأی زنان است و طبق اصول کلی به همه مردان می‌خندد. جیمی استان آرام در رختخوابش دراز کشیده بود و هیجان بی‌ارزش روحش دعانویس شاندرمن را شهر پنهان می‌کرد. آیا این الان شیطان نبود؟ او، یک کارگر کوچک و بی‌تجربه که در یک مزرعه خیریه بزرگ شده بود و بخش زیادی از عمرش را ولگرد گذرانده بود قرار بود با پادشاه انگلستان ملاقات کند!

جیمی روشی کامل و قطعی برای خلاص شدن از شر جادو سیاه پادشاهان داشت؛ او شهرستان آنها را بدجنس می‌نامید و وقتی آنها را بدجنس خطاب می‌کرد، آنها را حل و فصل می‌کرد و کاملاً دعاگر از بین می‌برد. او به جناب بئاتریس گفته بود: هیچ کدام از آنها بدجنس نیستند! اما حالا یک معتاد داشت به بیمارستان می‌آمد! دعانویس دعا و جیمی می‌خواست چه کار کند؟ چطور با آنها حرف زدی؟ مجبور بودی بگویی اعلیحضرت؟ جیمی دستانش را زیر لحاف گرفت. اگر این کار را بکنم لعنت! او شور انقلابی‌اش را نماز خواندن احضار کرد، روح دوستان لرزانش، بیل وحشی و استراوبری کوران و جو کله‌پوک و چاک پترسون را احضار دعانویس حویق کرد.

آنها در این شرایط چه می‌کردند؟ کافر کاندیدا چه می‌کرد؟ به نوعی، آموزش انقلابی جیمی نادیده گرفته جادو شده بود هرگز در هیچ یک از محافل سوسیالیست محلی چیزی تعویذ در مورد اینکه یک رفیق کافران وقتی یک معتاد به ملاقاتش می‌آید چگونه باید رفتار کند، گفته نشده بود! جیمی ذاتاً انسان شهرستان مهربانی بود؛ او آماده جادو سیاه بود تا به مهربانی دیگران پاسخ دهد. اما آیا مودب بودن با یک بی‌بندوباری دعانویس چوبر با اخلاق انقلابی مطابقت داشت؟ آیا وظیفه او نبود که کاری انجام دهد تا تحقیر خود را نسبت به بی‌بندوباری‌ها نشان دهد؟ شاید خانواده سلطنتی او هرگز در تمام عمرش کسی را نداشته که در مقابلش بایستد.

خب، بگذارید دعانویس امروز این اتفاق بیفتد! چهارم. شهر پرستاری با هیجان فراوان وارد بخش شد و زمزمه کرد: دارند می‌آیند! و دعا پس از آن، همه پرستاران دعانویس زرقان در حالی که دستانشان را با نگرانی به هم می‌فشردند، دور خود دعانویس دیلمان ایستادند و بیماران با چشمانی دوخته به دری که قرار بود شبح از آنجا ظاهر شود، دراز کشیده بودند. بالاخره مردی با لباس فرم از راه رسید، مردی که جیمی هرگز تصور نمی‌کرد دعا نویسی پادشاه باشد البته به جز اینکه استان عکسش را در روزنامه‌های مصور دیده بود. او یک جنتلمن کوچک اندام با قد مقدس متوسط، شانه‌های نسبتاً خمیده، ظاهری کاملاً معمولی، ریش قهوه‌ای مرتبی که به خاکستری نزدیک می‌شد و گونه‌های گلگونی که همه انگلیسی‌ها دارند، بود.

رئیس کارکنان بیمارستان او را همراهی می‌کرد؛ و پشت سرش خانمی، خانمی جدی و سیاه‌پوش، به همراه چند پزشک دیگر و پشت سرشان چندین افسر با لباس فرم می‌آمد. پادشاه و ملکه در بالای اتاق ایستادند و به ردیف تخت‌ها نگاه کردند. هر کدام از آنها لبخندی دوستانه بر لب داشتند، سر تکان دادند و پرسیدند: حالتان چطور است؟ و البته همه در جواب لبخند زدند و پرستاران تعظیم کردند و گفتند: حالتان چطور است، اعلیحضرت؟ و سپس اعلیحضرت فرمودند: امیدوارم حال همه خوب باشد؟ و پزشک سرپرستار بخش را صدا زد، که دین طلسم نویس با لبخند و تعظیم آمد و پاسخ داد که حال همه خوب است، متشکرم؛ که در آن جادو شدن زمان هم اعلیحضرت و هم علیاحضرت اعلام کردند که بسیار خوشحال هستند.

ملکه نگاهی به اطراف انداخت و مردی را با بانداژهای فراوان دید، به سمت او رفت و کنار تختش نشست و شروع به پرسیدن سوالاتی از او کرد. پادشاه در جادو سیاه وسط دعانویس زرقان اتاق حرکت کرد، تا اینکه ناگهان چشمش به بئاتریس محترم افتاد. او تکان نخورده بود؛ مثل بقیه‌ی پرستارها سر جایش ایستاده بود. اما جیمی که داشت نگاه می‌کرد، لبخندی بر چهره‌ی پادشاه دید و به سمتش رفت و گفت: اوه! حالت چطوره؟ خانم جوان به دعانویس چابهار استقبالش رفت، انگار دعا نویس که عادت داشت هر روز پادشاهان را ملاقات کند. اعلیحضرت پرسیدند: حال بیمارانتان چطور است؟ زیبا گفت؛ و اعلیحضرت فرمودند که از او راضی هستند انگار که همین کلمات را همین چند دقیقه پیش نگفته بودند.

عبادت کردن در شهر زرقان

او با چشمانی مهربان اما خسته به بیماران نگاه می‌کرد؛ و بئاتریس محترم، با همان روش‌های زیرکانه‌ای که زنان می‌شناسند، کاری کرد که او به طور خاص به بیمار مورد علاقه‌اش نگاه کند. او می‌دانست که او مایل است با برخی از بیماران صحبت همزاد کند، و با حرکتی بسیار آرام باعث شد که او به سمت دعانویس جیمی هیگینز برود. اسمت چیه؟ پرسید، و بعد، خب، هیگینز، حالت چطوره؟ جیمی با قاطعیت گفت: البته، حالم خوب است؛ می‌خواهم بلند شوم، فقط او اجازه نمی‌دهد. خب، اعلیحضرت گفت، زمانی پادشاه مستبد بود، اما حالا پرستار مستبد است. جفت روحی او به خانم محترم لبخند زد.

شما سرباز آمریکایی هستید؟ جیمی پاسخ داد: نه، فرشتگان من فقط یک تعمیرکار ماشین هستم. اعلیحضرت با لطف پاسخ دادند: این جنگ ماشین‌هاست. جیمی از همان شهرستان اول فریاد زد: من سوسیالیست هستم! اعلیحضرت دعانویس زرقان گفت: واقعاً! پاسخ این بود: مطمئن باش! اما می‌بینم که تو از آن سوسیالیست‌هایی نیستی که با کشورشان مخالفند. جیمی گفت: من مدت زیادی این کار را انجام دادم. نمی‌دانستم که این محتوا ممکن است با تحقیقات بیشتر در طول زمان تکامل یابد. ما در این جنگ بی‌دلیل نیستیم. اما من… کمی تغییر کرده‌ام. اعلیحضرت اظهار داشتند: خوشحالم که این را می‌شنوم. شهر بدون شک تجربه اخیرتان به شما کمک کرده است طلسمات تا تغییر کنید. جیمی پاسخ داد: البته.

اما من هنوز یک سوسیالیست هستم، آقای کینگ، اشتباه نکنید. اعلیحضرت گفت: من این کار را نخواهم کرد. و به بئاتریس محترم نگاه کرد، و بین آنها یکی از آن پیام‌های ظریفی که افراد بسیار فرهیخته می‌دانند چگونه بدهند و بگیرند.