دعانویس کوچصفهان

می‌دانست که اجازه دارد با هر لباس کهنه‌ای برای عمو سام کار کند، همانطور که برای آبل گرانیچ کار کرده بود. اما نه او حرز باید لباسی کامل، حتی یک مسواک، داشته باشد که طرز استفاده از آن را به او نشان دهند. دعانویس کوچصفهان او که لباس خاکی‌اش را مرتب و تنگ پوشیده بود و یک چرخ موتور روی آستینش داشت تا شاخه‌ی خدمتش را نشان دهد، طلسم ایستاد و به خودش در آینه نگاه کرد و هیجانی دلسردکننده و بی‌ارزش استان را تجربه کرد. او به اندازه‌ی رفیق استانکویتز خوش‌قیافه بود! وقتی در خیابان راه می‌رفت، آیا دخترها می‌خندیدند و برمی‌گشتند تا به او نگاه کنند، همانطور که به رفیق شهر امیل متین و موقر نگاه می‌کردند؟ بنابراین، تار و پود نظامی‌گری در روح جیمی هیگینز تنیده شده بود.

دعانویس : دوم. جیمی در قرنطینه بود و به دلیل واکسیناسیون حصبه و سایر واکسن‌ها اجازه خروج از اردوگاه را نداشت. آنجا آنقدر شلوغ بود که توجهش را جلب کند؛ اما افسوس که ناگهان به شدت بیمار شد و با وحشت متوجه شد که حق با مخالف واکسیناسیون بوده است. سلامتی‌اش برای همیشه رو به وخامت گذاشته بود و از دوازده بیماری ناشناخته ارواح رنج می‌برد! او با جسمی رنجور و روحی رنجورتر شهرستان به بیمارستان رفت؛ اما ظرف چند روز حالش بهتر شد و به حرف پرستاران گوش داد که با خوشرویی به او می‌گفتند همه برای مدتی چنین احساسی دارند. سپس بلند شد و چند روز آزاد داشت تا بهبودی‌اش را کامل کند روزهایی که در اردوگاه پرسه می‌زد و مناظر جذاب را استان تماشا می‌کرد.

دعانویس کوچصفهان

مثل یک سیرک با صدها حلقه بود. کوچصفهان تمرین و رژه‌ای که او در میدان لیزویل دیده بود، اینجا هم به طور گسترده در جریان بود. صدها گروه در حال گذراندن تمرین‌های دسته‌جمعی و دفترچه راهنما بودند، در حالی که گروه‌های دیگر انواع خاصی از تمرین‌ها را انجام می‌دادند بالا رفتن از دیوارها، حفر دعانویس لیسار سنگر، ​​ساختن جاده، تیراندازی به اهداف. یک روز در میان باران می‌بارید و زمین باتلاقی بود، اما هیچ‌کس کمترین توجهی به این موضوع نمی‌کرد؛ مردان با گل و لای وارد می‌شدند و مانند بشکه‌های چربی بخار می‌کردند. به نظر می‌رسید که از آن لذت می‌برند؛ هیچ چیز مانع شوخی‌ها و بذله‌گویی‌های آنها دعانویس نمی‌شد.

جیمی با حالتی از کنجکاوی و وحشت به آنها نگاه می‌کرد؛ دعانویس کوچصفهان زیرا کارهایی اشارات آیینی در فرهنگ عامه دیده می‌شود که اینجا انجام می‌شد، جنگ را با شرارت بی‌نهایت و چندشکلی‌اش، درست جلوی چشمانش می‌آورد. اینجا گروهی از جادو سیاه مردان بودند که جادو شدن آموزش می‌دیدند زیر آتش دعانویس پیشروی کنند؛ روی شکم‌هایشان روی زمین می‌خزیدند، از یک تپه به تپه دیگر می‌پریدند، خودشان را به زمین می‌انداختند و وانمود می‌کردند که شلیک می‌کنند. مردی که در جلو بود و قرار شهر بود مسلسل داشته باشد، فریاد می‌زد که آنها را “به دست آورده است”. حالا آنها ابزارهای کوچک حفر سنگر خود را باز می‌کردند و مانند چوب‌برها شروع به فرو رفتن در زمین دعانویس کنارک می‌کردند.

دعانویس مرجغل افسر فریاد می‌زد: “بکنید، پسران تفنگ، بکنید!” “سرتان را پایین نگه دارید، اسمیت! کاری کنید خاک به هوا برود! موسیقی جاز را در آن بریزید! این شهر همان چیزی است که باید باشد!” جیمی هرگز تمرین فوتبال را تماشا نکرده بود، بنابراین هیچ تصوری از تلاش‌هایی که می‌توان با مربیگری افراد را به آن سوق داد، نداشت. این کار نفرت‌انگیز بود اما در عین حال جذاب هم بود، طلسم آن او را کافران فرا گرفت. او می‌دید که این مردان چه می‌کنند؛ آنها یاد توسل می‌گرفتند که به صورت جمعی عمل کنند، کوچصفهان با نیرویی فلج‌کننده و وحشتناک. هر کاری که انجام می‌دادند، با صدای کوبنده‌ی دژکوب انجام می‌دادند.

آتش را در چشمانشان، نگاه عبوس و گرفته‌ی چهره‌هایشان را می‌دیدی؛ می‌دانستی که آنها با هیچ تردید یا ذهنی متفرق به جنگ نمی‌روند. از روی تپه‌ای در زمین رد می‌شدی و در حال تمرین سرنیزه به دعانویس ماکلوان دسته‌ای از آنها برمی‌خوردی. برای فهمیدنش نیازی به قوه تخیل نداشتی؛ آدمک‌هایی از جنس چرم داشتند و به سمت این آدمک‌ها هجوم می‌بردند، دعا آنها را می‌زدند، چاقو می‌زدند و شگفت‌انگیزترین بخش ماجرا این بود که از شدت خشم فریاد می‌زدند. ذکر در واقع افسران به آنها یاد داده بودند که فریاد بزنند، غرش کنند، احساساتشان دعانویس کوچصفهان را به خشم تبدیل کنند! خون در رگ‌هایشان منجمد می‌شد جیمی با حالت تهوع از آن روی برگرداند.

این دقیقاً همان چیزی بود که او سه سال و نیم در موردش بحث می‌کرد برای رفتن به جنگ باید خودت را به یک حیوان وحشی تبدیل کنی! جیمی همچنین میدان‌های هدف را جادو سیاه تماشا می‌کرد، که تمام روز دعانویس جالق صدای شلیک گلوله از آنها می‌آمد، مانند صدای غژغژ ماشین‌های تحریر متعدد. گروه‌هایی از مردان رژه می‌رفتند و در امتداد پله‌های شلیک پخش می‌شدند و تحت هدایت مربیان، سهم شهرستان خود را به این سر و صدا اختصاص می‌دادند. در کنار هدف‌ها، دیگرانی بودند که شماره ملا کوچصفهان امتیاز می‌گرفتند و نتایج را تلفنی گزارش می‌دادند؛ بنابراین تمام روز، زمستان یا تابستان، باران یا آفتاب، مردان یاد می‌گرفتند که همنوعان خود را به صورت مکانیکی بکشند، گویی این یک کار روزمره کارخانه است.

دعانویس رانکوه در میدان‌های دیگر، علوم غریبه هدف‌های متحرکی وجود داشت که استان در آنها تیراندازان ماهر مهارت کسب می‌کردند. متوجه می‌شدی که هدف‌های آنها هرگز پرندگان و گوزن‌ها نبودند، مانند تیراندازی‌هایی استان که جیمی در سواحل و پیک‌نیک‌های سوسیالیستی دیده بود. نه، آنها سرها یا بدن‌های انسان‌ها بودند و هر استان بدن جادو جادو به رنگ خاکستری مایل استان به سبز رنگ شده بود، که دعانویس با لباس‌های دشمن مطابقت داشت. سوم. بنابراین جیمی روز به روز با ایده کشتن زندگی می‌کرد و با چهره خشن و وحشی جنگ روبرو می‌شد. او فکر می‌کرد دعا نویسی که تعمیر موتورسیکلت در هر جایی که انجام شود تقریباً یکسان خواهد بود؛ اما متوجه شد که تعمیر موتورسیکلت‌هایی که قرار است توسط پادوها و کارگران برای تعطیلات با عزیزانشان استفاده شوند یک چیز است و دعانویس کوچصفهان تعمیر آنها برای سربازان و پیک‌های اعزامی چیز کاملاً متفاوتی است.

جیمی بیش از هر زمان دیگری مصرانه می‌خواست در مورد این جنگ تصمیم بگیرد. جادو سیاه هر دعا روز برای او سخت‌تر می‌شد که دو عقیده متناقض داشته باشد. تمام مردانی که اکنون ملاقات می‌کرد، یک نظر داشتند و به هیچ وجه نمی‌توانستند او را متقاعد کنند که نظر دیگری را در نظر بگیرند. جیمی دریافت که می‌تواند آنها را به این توافق برساند که پس از این جنگ شهر برای دموکراسی، تغییرات گسترده‌ای در این شهر جهان رخ خواهد داد، مردم دیگر هرگز اجازه نخواهند داد کافران که فریب بخورند و مانند گذشته مورد استثمار قرار گیرند. او دریافت که می‌تواند آنها کافر را به این ایده که دولت صنایع بزرگ را اداره کند، علاقه مند کند و برای مردم غذا و پوشاک تولید کند، همانطور که اکنون برای سربازان تولید کافران می‌کرد.

اما وقتی سعی کرد نام سوسیالیسم را به این برنامه بدهد، مشکل شروع شد. آیا سوسیالیست‌ها دیوانه‌هایی نبودند که می‌خواستند آمریکا مانند روسیه “تخت” بکشد؟ فرضیه‌ای که تمام بحث‌ها با این مردان از آن شروع می‌شد این بود که آمریکا قرار است در جنگ پیروز شود. شهرستان اگر سعی می‌کردی کوچصفهان اشاره کنی که این موضوع می‌تواند تا حد زیادی مردد باشد، ابتدا با تمسخر شدید و سپس نگاه‌های خشمگین و نصیحت برای خوردن اعمال صالح قرص و بیرون کردن سم هان از بدنت مواجه می‌شدی. و هیچ فایده‌ای هم نداشت که در مورد خطرات نظامی‌گری صحبت کنند. این مردان همه چیز را در مورد احضار خطرات نظامی‌گری می‌دانستند برای قیصر.

مردی که پشت اسلحه است و می‌داند چگونه آن را طوری نشانه استان بگیرد که گربه‌ای را از ششصد یاردی شکار کند آن مرد به گربه اجازه می‌دهد دعانویس کوچصفهان مذهب نگران باشد. بنابراین، به هر حال، به نظر می‌رسید که این موضوع برای این دعانویس اتاقور سربازان جوان تنومند که داشتند یاد می‌گرفتند در گل و لای راه بروند و در باران بخوابند و پونز فرش بجوند و هون‌ها را به شکل اسب‌های وحشی درآورند، مهم است. آنها کار را با شادی شدید و وحشتناکی انجام می‌دادند؛ آنها از سرسختی عبادت کردن خود به وجد می‌آمدند، استان خود را “خرس خاکستری” و “گربه‌های کوهستانی” و غیره می‌نامیدند؛ آنها آهنگ‌های وحشی در مورد تحریک‌پذیری خود جادو سیاه می‌خواندند، شعار آنها این بود: “با آنها خشن رفتار کن!” این یک فضای ترسناک برای یک رویاپرداز و آرمان‌شهرگرا بود.

بهترین روش طلسم برای شهر کوچصفهان

جیمی هیگینز در خود فرو رفت، حتی از اینکه به دنبال یک سوسیالیست دیگر بگردد که بتواند با او در مورد وقایع جهان خارج طلسمات تبادل نظر کند، می‌ترسید. چهارم. عصرها نمایش‌های کافر عکس، کنسرت‌ها، سخنرانی‌ها برگزار می‌شد دعانویس خاش که تقریباً همه آنها به جنگ می‌پرداختند. این نمایش‌ها در سالن‌های بزرگی که توسط YMCA ساخته شده بود، برگزار می‌شد، سازمانی که جیمی از آن به شدت بیزار بود. او این را ترفندی از سوی طبقات استثمارگر برای آموزش تسلیم در برابر بردگان یقه سفید خود می‌دانست. اما هیچ کس دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود نمی‌توانست بدون آگاهی از Y در یک اردوگاه آموزشی زندگی کند. جیمی به یک سخنرانی دعوت شد و از سر ابجد کسالت آنجا را ترک کرد.

این گروهبان ابنزر کالینز بود که از فلاندر آورده شده بود تا به بچه‌های خمیر درباره حیله‌های هون‌ها بگوید. گروهبان کالینز به زبان عجیبی صحبت می‌کرد که جیمی قبلاً هرگز نشنیده بود روح و همه آن را هم نمی‌توانست بفهمد؛ با این حال، این زبان او را دعا نویس متقاعد کرد که گروهبان صادق است کوچصفهان زیرا هیچ کس نمی‌توانست چنین شکلی از گفتار را جعل کند! سخنور گفت: وقتی به میان برف‌پاک‌کن‌ها می‌روید، جغدهای شهرستان موسفید و بچه‌هایی مثل گاوهای کوچک سفید می‌بینید، و آنها را می‌شنوید، گاو وای، ممکن است اینجا رنگ شده باشد، اما آنها نمی‌روند، آنها حالا اومده گوتر دارند!