دعانویس حسن آباد

از هر وسیله‌ای برای کشف راز استفاده شد؛ اما به دلیل مشکلاتی که در امتداد مرز رخ داد، تمام تحقیقات بی‌نتیجه ماند و دعانویس حسن آباد حتی شایعات هم بی‌اساس بودند. لباس کودک و زیورآلات دور گردنش نشان می‌داد که اصل و نسبش بالاتر از حد معمول است. بدین ترتیب هفته‌ها و ماه‌ها به سرعت گذشت و با کودک سرراهی با نهایت مراقبت جادو کهن و مهربانی که می‌توانست به یک پسر خانواده اعطا شود، رفتار شد؛ که در واقع، خدمتکاران نمی‌توانستند از شک خود نسبت به او دست بردارند و بنابراین، به تدریج از بازگو کردن داستان پیدا جادو شدنش در دروازه برای دیگران خودداری کردند.

دعانویس : پسر سالم بود، با چهره‌ای دلنشین، پوستی نرم و صورتی شفاف. خیلی زود با سرپرستان جدیدش آشنا شد؛ و خانم با رسیدگی استان به نیازهای او و نوازش او بر روی زانوهایش، غم و اندوه خود را فراموش کرد. کشیشی از کلیسای مجاور اعتراف کرد آن کودک سرراهی را در میان پرده کلیسای مرئی، با انجام آیین غسل تعمید، به دنیا شهر آورد و به یاد تنها برادر آن خانم که در نوزادی فوت کرده بود، نام او را یوستاسه گذاشت. وقتی یوستاس حدود دو سال را زیر سقف مهمان‌نواز هاکسگلن گذراند، خانم به دعا نویسی یک بیماری بدخیم مبتلا شد که محکوم به پایان دادن به روزهای زندگی‌اش بود.

دعانویس حسن آباد

با وجود مهارت پزشکان، پیشرفت سریع بیماری قابل پیشگیری روح نبود: چراغ امید کم‌نور شده بود: و حالا… ملایم‌ترین پیام‌آوری که سرنوشت به ما داده است فراخوانده شد، و با مشعل وارونه ایستاد تا با دستی مهربان او کلیسا دعا را هدایت کند به سرزمین رفتگان بزرگ، دعانویس حسن آباد به سرزمین خاموش. همچنان که تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد خانم در حال غرق شدن بود و کاملاً آماده‌ی رفتن بود، آرزو کرد که پسر طلسم یتیم به حضورش آورده شود، که فوراً متون کهن انجام شد. مدت‌ها پیش از این، او در ذهن خود کاملاً متقاعد شده بود که دعانویس شلمان او واقعاً و حقیقتاً از نسل غریبه است. با آخرین تلاش خود را بالا کشید، او را در آغوش گرفت و لب‌هایش شماره ملا را با حرارت بوسید؛ سپس رو به سر جیمز کرد و گفت: پسرم، قبل از علوم غریبه اینکه نفس کوتاهم را دعا نویسی بدهم، یک درخواست دارم.

من حسن آباد تلاش کرده‌ام تا آن را برآورده کنم.جای مادر ناشناس این کودک زیبا. در آخرین ساعت عمرم او را به حفاظت تو می‌سپارم. از تو التماس می‌کنم که با او دوست باشی تا زمانی که به خواست خدا به آغوش والدین یا خویشاوندانش بازگردد، که مطمئنم روزی این اتفاق خواهد افتاد. اما تا آن روز هرگز نگذار که استان قدیس زیر سقف استان تو احساس کند غریبه است. به مرور زمان، عروسی را به قربانگاه خواهی برد و او را به هاکسگلن خواهی آورد: فرزندان خودت در کنار زانوهایت بزرگ خواهند شد. اما ای پسرم، هرگز از این پسر غافل نشو، هرگز او را در حالی که زیر سقف توست، بیگانه نشمار.

همانطور که تاکنون او را گرامی داشته‌ام، تو نیز همچنان او را گرامی بدار. این درخواست من در حال مرگ است که امیدوارم برآورده شود. شوالیه قول جدی خود را داد و دستش را روی صلیبی که کشیشِ همراهش در مقابل بانوی در حال مرگ گرفته بود، گذاشت. کودک غریزی گردن او را گرفت و کلماتی بریده بریده زمزمه کرد. دعانویس صفادشت لحظه جدایی نزدیک می‌شد. آخرین مناسک کلیسا انجام شد؛ و به زودی بانو، در آرامش امیدی مقدس، از میان جزر و مد تاریک اردن به سوی سرزمین بهتر گام برداشت. شوالیه هاکسگلن غرق در سوگ بود. خود را دعانویس در خود حبس کرده بودبه نظر می‌رسید که او برای مدتی کوتاه، دنیای متغیر آن سوی دیوارهای قلعه را رها کرده است.

زمان به سرعت می‌گذشت؛ و سرانجام مشعل عشق، ابرهای غم بی‌فایده را به آرامی پراکنده کرد. کمی پس از آنکه سر جیمز خلوت خود را ترک کرد، دعانویس حسن آباد مجذوب جذابیت‌های آن رادرفورد، تنها دختر یک بارون مرزی، شد. او که از خودش جوان‌تر بود، جادوی اندامی زیبا و چهره‌ای دوست‌داشتنی داشت. زمزمه‌هایی در گوش‌ها پیچید که با ظرافت‌های شخصی‌اش، خلق و خویی مغرور، خودرأی و زن‌باره در هم آمیخته بود. اما کدام دختر ایو، هر چقدر هم زیبا، می‌توانست ادعای کمال کند؟ الیوت، که معشوق او شده بود، طبیعتاً به عیب‌ها یا کاستی‌هایی که شایعات به او نسبت می‌دادند، بی‌اعتنا بود. در نظر دعانویس مسحورکننده‌ی او، الیوت مانند گل رزی شکوفا و بدون خار به نظر می‌رسید.

او حسن آباد از سخنرانی‌های پرشور او استقبال می‌کرد: دست او را ابجد پذیرفت: و حدود هجده ماه پس از مرگ مادرش، سر جیمز عروس جوان و زیبایی را برای زینت بخشیدن به تالار خود آورد. برای مدتی زندگی زناشویی در هاکسگلن به خوبی و خوشی گذشت جام زوج خوشبخت، که گویی غرق در رویای عشق بودند و ذره‌ای تلخی از آن کم نمی‌شد. اما زمانی رسید که طلسمات کافران شهر رویا شکسته شد. نقابی که بانوزنی که از آن خسته شده بود، گوشه‌گیر شده بود و شوهرش فریب نخورده بود. او اکنون خلق و خویی نابرابر، تا حدی هوس‌بازی و هوس‌بازی، و تمایلی لجوجانه برای مطیع کردن همه چیز به خواست خود نشان می‌داد، که در نهایت نماز خواندن بخش زیادی از خوشبختی زناشویی شهر جفت روحی الیوت را از بین برد.

الیوت بیهوده تلاش می‌کرد تا او را شهر به خود سابقش بازگرداند: و برای مقابله با احساس ناامیدی، با مشکلات مرز درآمیخت. زمانی که بانو آن به هاکسگلن آمد، برای پسر بچه‌ی سرراهی لحظه‌ی شومی بود. او به درستی از نحوه‌ی مرموز رها کردن کودک و از دستوراتی که مادر در حال مرگش به شوهرش داده بود، مطلع شد، دستوراتی که دعا نویسی او وظیفه‌ی خود می‌دانست به دعانویس نکا آنها احترام شهر بگذارد. بانو وانمود کرد که با احساسات او موافقت کند؛ اما در دل خلاف این فکر می‌کرد. او که مخفیانه حسادت می‌کرد که پسر بچه ممکن است فرزندان خودش را در نظر پدرشان تحقیر کند و شاید در نهایت بخشی از زمین‌های هاکسگلن را به دست آورد ، خیلی زود با ترفندهای کوچک و مختلف سعی کرد توجه شوهرش را به بچه‌ی سرراهی کم کند.

دشمنی او زمانی شدت گرفت که حدود یک سال پس از ازدواج، دختران دوقلویی به دنیا آورد.بعد از آن اتفاق، یوستس کوچولو بیشتر و بیشتر مورد تنفر مادر قرار گرفت، و الیوت، که مشتاق بود احساسات او را آرام کافر کند، توجهش به پسرک کمتر شد. یوستاس جوانی خوش‌قیافه، دعانویس حسن آباد با روحیه‌ای والا اما طبیعتی مودب و سخاوتمند بود که او را نزد تمام وابستگان هاکسگلن عزیز دعانویس می‌کرد. لیدی الیوت، که در او بیشتر و بیشتر احتمال ایجاد مشکلات و جادو خطرات آینده را می‌دید، هرگز از به‌کارگیری ترفندهای موذیانه‌اش علیه او دست نکشید. او هر جادو اشتباه یا خطای جزئی او را با اغراق به شوهرش گزارش می‌داد: و به نظر می‌رسید که هدفش پایین آوردن یوستاس از شهرستان جایگاه یک عضو پذیرفته‌شده خانواده به یک وابستۀ صرف بود که هیچ ادعایی برای توجه بیشتر نداشت.

از آنجایی تنوع فرهنگی در تفسیر طلسم نقش دارد که او فرزند دیگری نداشت و کمبود پسر حسادت او را نسبت به کودک سرراهی تلخ می‌کرد، اغلب به شوهرش می‌گفت که اگر او مخفیانه نخواهد یوستاس را به‌طور کامل به فرزندی بپذیرد، و این به ضرر منافع دعانویس حسن آباد دخترانش تمام می‌شود، دعاگر نگه‌داشتن او در جایگاهی که دعا سایه‌ی حق را بر او نمی‌افکند، کار اشتباهی است. دختران دوقلوی آن خانم، النور و کاترین، دختران زیبایی بودند که همه آنها را می‌ستودندچه کسی آنها را دید؟ با این حال، النور از نظر جذابیت ظاهری و چهره از خواهرش پیشی گرفت و قلبی مهربان، بی‌ریا و خوش‌قلب داشت؛ در حالی که کاترین، دمدمی مزاج، احساساتی و سلطه‌جو، به نظر می‌رسید که تمام بدترین ویژگی‌های مادرش را داراست.

جای تعجب نبود که بین النور و یوستس نوعی همدردی و دلبستگی متقابل ایجاد شد، یا اینکه انزجار نسبت به او به تدریج دعانویس ذهن کاترین را به خود مشغول کرد و پنهان نماند. تا مدتی، یوستس خود را یکی از بستگان یتیم خانواده می‌دانست: خواهران نیز اجازه داشتند همین ایده استان را در شهر سر بپرورانند؛ اما هرگز ذکر نمی‌شد که این رابطه چیست یا او جادوگر از کجا آمده است. حسن آباد خدمتکاران مجبور بودند از هرگونه اشاره‌ای به این واقعیت که او در دروازه رها شده است، خودداری کنند: و در واقع، آنها عموماً این باور را داشتند که او پسر جادو شدن خود الیوت است و روزی آشکارا شناخته خواهد شد.

طلسم های شهر حسن آباد

اما اوستاس، همچنان که بزرگ می‌شد، در مورد اصل و نسبش و سکوت عجیبی که اطرافیانش در این مورد نشان می‌دادند، نگران بود. او نمی‌توانست کافر با ناراحتی تصور کند که راز تاریکی با تولدش مرتبط است و در نهایت با ناامیدی او فاش خواهد شد. یوستاس، که در میان آشوب‌های جنگ‌طلبانه‌ی مرز بزرگ شده بود، مانند دیگر جوانان آموزش دید کهاستفاده از سلاح را بلد دعانویس بود و گهگاه به عنوان ملازم الیوت در میدان نبرد نقش خود را ایفا می‌کرد. در یک نبرد ناامیدانه، جسارت او شوالیه جادو سیاه را از قتل عام نجات داد، دستاوردی شجاعانه که بالاترین احترام دعا توسل را برای او به ارمغان آورد.

این برای بانو آن به جادو سیاه مثابه زهر و افسنطین بود. با خشمی غیرقابل کنترل، به دخترانش شهرستان گفت که قهرمان جوان چیزی جز یک دعانویس حسن آباد بچه جادو سیاه سرراهی بی‌نام و نشان نیست که به خیریه هاکسگلن سپرده شده است. او این دانش شگفت‌انگیز را مانند یک راز عمیق به آنها سپرد که نباید بدون اجازه صریح او با کسی فاش می‌کردند، زیرا می‌ترسیدند که نارضایتی پدرشان ارواح را به او و خودشان منتقل کنند. احتمالاً بانو امیدوار بود که افشای این کافر راز به دخترانش، دلبستگی بین النور و اوستاس را از بین ببرد، دلبستگی‌ای که اگر اجازه وجود داشته باشد، ممکن است به عشق منجر شود.