دعانویس شلمان

رادیکال توسط قیصر به دست گرفته شود و جیمی هیگینز از کارش برکنار شود؟ فصل نهم. بازگشت جیمی هیگینز به طبیعت من. مغازه دوچرخه فروشی کومه ورشکست شد و وسایل داخل آن در حراج دعانویس شلمان فروخته شد. جیمی هیگینز با حسرت این روند را جادو تماشا می‌کرد شهر و به این طلسم فکر می‌کرد که اگر دارایی‌اش را صرف خرید املاک سوسیالیستی نمی‌کرد، اگر مانند هر انسان عادی کمی از دستمزدش را پس‌انداز می‌کرد، می‌توانست این مغازه کوچک را بخرد و زندگی‌اش را شروع کند. اما افسوس که علوم غریبه چنین امیدهایی برای جیمی وجود نداشت! او باید در شرایطی که رئیس جمهور کشورش آن را بردگی صنعتی توصیف کرده بود، باقی بماند؛ او باید برای سود شخص دیگری کار کند، تا در گرو هوس‌های شخص دیگری باشد.

دعانویس : او برای خودش شغلی در کارگاه‌های راه‌آهن پیدا کرد؛ اما ظرف چند هفته، یک سازمان‌دهنده آمد توسل که موکل جن سعی داشت در آن محل اتحادیه‌ای تأسیس کند. البته جیمی هم به آنها پیوست؛ چطور می‌توانست امتناع کند؟ و شهر بنابراین دفعه‌ی بعد که برای دریافت حقوقش رفت، در پاکتش برگه‌ی سبز رنگی پیدا کرد که به او اطلاع می‌داد شرکت راه‌آهن آتلانتیک غربی دیگر به خدمات او تعویذ نیازی نخواهد داشت. هیچ توضیحی داده نشد و هیچ توضیحی هم درخواست نشد زیرا جیمی در شیوه‌های بردگی مزدی آمریکایی، که با حسن تعبیر به عنوان سرف‌داری صنعتی شناخته می‌شود، پیر شده بود.

دعانویس شلمان

او دوباره به عنوان دستیار یک راننده کامیون شروع به کار کرد. مطالعات انسان‌شناسی، سنت‌های آیینی را مورد بحث قرار می‌دهد این سخت‌ترین کاری بود که تا آن زمان انجام داده بود سخت‌تر از همه به این دلیل که رئیسش آدم کسل‌کننده‌ای بود که در دعانویس گراب مورد سیاست یا جنگ صحبت نمی‌کرد. دعانویس شلمان بنابراین جیمی ناراضی بود؛ شاید بهار استان داشت به خونش نفوذ می‌کرد؛ به هر حال، روزنامه یکشنبه‌اش را گشت و گذار کرد و آگهی کشاورزی را دید که به دنبال دستیار می‌گشت. شش مایل دورتر در روستا دعانویس بود و جیمی، استان با یادآوری پیاده‌روی‌اش با کاندیدا، خودش را به یک گشت عصر یکشنبه دعوت کرد. او چیزی در مورد کار مزرعه نمی‌دانست و این را می‌گفت؛ شهر اما کارخانه‌های مهمات‌سازی آنقدر نیروی کار از زمین کشیده بودند که کشاورز از پیدا کردن هر کسی خوشحال می‌شد.

او در محل خود یک خانه اجاره‌ای داشت و صبح دوشنبه جیمی رئیس سابقش و دعا راننده کامیون را برای جابجایی چند تکه مبلمانش استخدام کرد. او کافر با دوست کوچکش مایسنر خداحافظی کرد و روز بعد مشغول یادگیری دوشیدن گاوها و هدایت گاوآهن شد. کافران بنابراین جیمی به آغوش مادر باستانی‌اش بازگشت. اما افسوس که او نه برای یافتن شادی و سلامتی، نه به عنوان یک مرد آزاد، شلمان برای رسیدن به راه خود و ساختن زندگی جدید برای خود، آمد؛ او به عنوان یک برده زمین آمد، تا از سپیده دم تا تاریکی برای مزدی که به سختی او را سرپا نگه می‌داشت، زحمت بکشد.

کشاورز، مالک زمان جیمی بود و جیمی از او به شدت متنفر بود، زیرا او بدخلق و خسیس بود، اسب‌هایش را اذیت می‌کرد و سر کارگر استخدام شده‌اش غر می‌زد. تحصیلات جیمی در جادو کهن استان اقتصاد کشاورزی به اندازه کافی کامل روح نبود تا او را قادر سازد درک کند که جان کاتر به اندازه دعانویس کومله خودش برده استان استان است به دلیل وام مسکن به اشتون چالمرز، رئیس اولین بانک ملی لیسویل. جان از سپیده دم تا تاریکی، درست مانند جیمی، زحمت می‌کشید و علاوه بر این، تمام نگرانی‌ها و ترس‌ها را نیز داشت. همسرش یک زن دعانویس شلمان رنجور و سینه‌دراز بود که به اندازه خانم مایسنر بیچاره شیشه داروهای تجویزی مصرف می‌کرد.

اما جیمی همچنان نسبتاً شاد بود، چون چیزهای طلسم جدیدی یاد می‌گرفت و می‌دید که چقدر برای بچه‌ها خوب است، بچه‌هایی که هوای تازه و غذای بهتری نسبت به آنچه در زندگی کوچکشان قبلاً خورده بودند، دریافت می‌کردند. دعا نویسی تمام تابستان شخم می‌زد و کلنگ می‌زد و بیل می‌زد، طلسم از طلسم اسب‌ها و گاوها و خوک‌ها و مرغ‌ها مراقبت می‌کرد و با محصولات کشاورزی برای فروش به شهر می‌رفت. شب‌ها حتی برای خواندن روزنامه‌های سوسیالیستی‌اش هم خیلی خسته می‌شد؛ شش ماه تمام، دنیا را رها کرد تا بدون هیچ مانعی راه نزاع‌های ناامیدانه و رنج‌های عظیمش به راه خود ادامه دعانویس چالانچولان دهد.

این زمانی بود که لشکرهای آلمانی خود را دعا نویسی به سمت استحکامات وردون پرتاب کردند. به مدت پنج ماه وحشتناک، آنها موج به موج آمدند؛ مردم فرانسه دندان‌هایشان را به هم فشردند و قسم خوردند: آنها عبور نخواهند کرد! و بقیه تمدن منتظر ماند و نفسش را در سینه حبس کرد. شلمان تنها فرصتی که دعا نویس جیمی برای صحبت در مورد این مسائل داشت، شنبه شبی بود که قدم زنان به مغازه‌ای در چهارراهی نزدیک می‌رفت. مردانی که اینجا ملاقات می‌کرد، برایش از نوع جدیدی بودند آنقدر متفاوت از کارگران کارخانه که انگار از سیاره دیگری آمده بودند. جیمی یاد گرفته بود که به آنها به عنوان “بی‌ارزش” بخندد؛ از نظر فکری، او آنها را یادگارانی از عصری شهر ناپدید شده می‌دانست، بنابراین، البته، نمی‌توانست مدت زیادی به حرف‌هایشان استان گوش دهد بدون اینکه “مداخله” دعانویس طاهرگوراب کند.

دعانویس کونانی او با این جمله شروع کرد که متفقین به بدی آلمانی‌ها دعانویس شلمان هستند. او از این کار قسر در رفت، زیرا به همه آنها در کتاب‌های درسی‌شان آموخته بودند که از “بریتانیایی‌ها” متنفر باشند و چیز زیادی در مورد فرانسوی‌ها و “مخالفان” نمی‌دانستند. اما وقتی جیمی ادامه داد و جادو گفت که دولت آمریکا به بدی دولت آلمان است همه دولت‌ها توسط سرمایه‌داران اداره می‌شوند و همه برای بازارهای خارجی و چنین غارت‌هایی به جنگ می‌روند پس چه لانه زنبوری را برای گوش‌هایش به ارمغان آورد! منظورت این است جادو شدن که ارتش‌های آمریکایی همان کاری را می‌کنند که آن پرووسی‌ها در بلژیک کردند؟ و وقتی جیمی جواب داد بله، یک شهروند خشمگین از جایش که روی جعبه‌ی ترقه نشسته بود، بلند شد و به شانه‌اش زد و گفت: ببین رفیق دعانویس جوان، بهتر است به خانه فرار کنی.

اگر زیاد در این اطراف حرف بزنی، خودت را به دردسر می‌اندازی. بنابراین جیمی مدتی ساکت ماند؛ و وقتی با یک بغل خرید بیرون رفت، یک ریش سفید مسن که به حرف‌هایش گوش دعا نویسی می‌داد، بلند شد و دنبالش بیرون رفت. گفت: من به سمت تو می‌روم. با من بیا. استان جیمی سوار کالسکه شد؛ و در حالی که مادیان پیر و استخوانی در دعانویس کوهدشت طول شب تابستانی راه می‌رفت، دعا کالسکه چی سوالاتی در مورد زندگی جیمی پرسید. او کجا بزرگ شده بود؟ چطور ممکن بود مردی تمام عمرش دعانویس را در آمریکا زندگی کند و شلمان اینقدر کم در مورد سرزمین مادری‌اش بداند؟ پیتر درو نام استان این کشاورز پیر بود و او در اولین نبرد بول ران حضور داشت و با ارتش ویرجینیای شمالی تا ریچموند جنگیده بود.

بنابراین او می‌دانست که ارتش‌های آمریکایی چگونه رفتار می‌کنند؛ او می‌توانست برای جیمی در مورد یک میلیون مرد آزاد که برای نجات تمامیت ملت خود به اسلحه هجوم آورده بودند و آن را به خوبی انجام داده بودند و سپس دعانویس شلمان بی‌سروصدا به طلسم کار خود در مزرعه و آهنگری بازگشته بودند، تعریف کند. جیمی شنیده بود که رفیق مری آلن، کوئیکر، این جمله را گفت که زور هرگز چیزی را حل ابجد نکرده است. او اکنون دعانویس ازنا این را تکرار کرد و دیگری پاسخ داد که یک آمریکایی باید آخرین کسی در جهان باشد دعانویس که چنین جمله‌ای را بیان می‌کند، زیرا کشورش بهترین نمونه در تاریخ از اهمیت یک تنبیه بدنی خوب را ارائه داده است.

بهترین استاد طلسم در شهر شلمان

این زور بود که مسئله برده‌داری را حل کرد و آن را حل کرد، به طوری که اکنون می‌توانید در جنوب سفر کنید و به سختی طلسم کسی را پیدا کنید که بخواهد آن را حل کند. اما جیمی هیچ چیز در مورد همه اینها سنت‌های دعانویس خشکبیجار مختلف طلسم ممکن است در منابع فرهنگی متفاوت باشند. نمی‌دانست؛ او هیچ چیز در مورد آمریکا نمی‌دانست. پیرمرد گفت که دعانویس از فهمیدن اینکه این کشور اجازه داده مردی در آن بزرگ شود که درک بسیار کمی از روح آن دارد، وحشت کرده است. تمام آن سنت‌های ارزشمند، تا جایی که به جیمی دعانویس مربوط می‌شد، کاملاً مرده بودند! تمام آن قهرمانانی که برای آزاد کردن سرزمینی که در آن زندگی می‌کرد و آزاد نگه داشتن آن جان دعا خود را جفت روحی از دست داده بودند و او نام آنها را نمی‌دانست، حتی نام نبردهای بزرگی را که در آن جنگیده بودند، نمی‌دانست!

شماره ملا صدای پیرمرد لرزید و دستش را روی زانوی جیمی گذاشت. سوسیالیست کوچک سعی کرد توضیح دهد که رویاهای خودش را دارد. او برای آزادی بین‌المللی می‌جنگید میهن‌پرستی او بالاتر و گسترده‌تر از هر کشوری بود. و دیگری گفت که این اشکالی ندارد، اما چرا نردبانی را که از آن بالا جادو رفته‌اید، استان به زمین بیندازید و به خصوص وقتی که شاید هنوز به طور کامل بالا رفتن را تمام نکرده‌اید؟ چرا جنبه‌های بهتر کشور خودتان را نمی‌شناسید و به شهر آن متوسل نمی‌شوید؟ پیتر درو در ادامه از سخنرانی‌ای که از آبراهام لینکلن شنیده بود، گفت و چیزهایی را که لینکلن گفته بود نقل کرد؛ آیا جیمی می‌توانست شک کند که لینکلن با حکومت وال استریت حرز شهر بر کشور مخالفت می‌کرد؟ و وقتی کشوری توسط مردانی مانند لینکلن شکل گرفته و هدایت شده است.

کرد فقط به این دلیل که در آن مردان شروری بودند که با آرمان‌های آزادی و دموکراسی آن مخالفت می‌کردند؟ این سرباز دعانویس شلمان پیر حدود یک مایل از جیمی فاصله داشت و از دوست جدیدش خواست که به دیدنش بیاید. بنابراین بعدازظهر روز بعد، که یکشنبه بود، لیزی لباسی تازه آهار زده پوشید.