دعانویس ماهشهر

زمینه‌ی خودکفایی متافیزیکی فعالیت می‌کنند. خودکفایی‌گرایان نیچه‌ای که خود را تا حد سوپرمن مقدس بالا می‌برند، و خودکفایی‌گرایانِ هنر برای هنر، یعنی نئوپاگان‌ها که خود را تا حد میمون پایین می‌کشند. به استثنای احتمالاً گروه آخر، کاهنان همه این فرقه‌ها، خوانندگان، فریادزنان، دعاکنندگان دعانویس ماهشهر و موعظه‌گرانِ جبرانِ جیب ویژگی متمایز خود را این می‌دانند که بسیار کم به بندِ جیبِ خود و کمتر به بندِ جیبِ دیگران دست می‌زنند. گهگاه ممکن است یکی را ببینید که خم می‌شود و با ظرافت، صرفاً نمادین، دست می‌کشد: مانند زمانی که پاپ اعظمِ جبرانِ جیبکنندگانِ رومی سالی یک بار برای شستن پای فقرا می‌آید؛ یا زمانی که سرپرستِ مدرسه‌ی یکشنبه‌ی جبرانِ جیبکنندگانِ باپتیست، دست یکی از بردگانِ معدنِ کلرادوی خود را می‌فشرد.

دعانویس : اما در بیشتر موارد، کاهنان و واعظانِ جبرانِ جیب با دعا تکبر و قامتی راست راه می‌روند، بسیاری از آنها چنان از رفاه سرشارند که اگر بخواهند هم نمی‌توانند به جادو کهن بندِ جیبِ خود برسند. نقش آنها در زندگی این است دعا که دیگران را به تلاش‌های شدیدتر فرشتگان برای ارتقای خود ترغیب کنند، تا مأموران انجمن جیب‌برهای عمده‌فروش بتوانند نقشِ دیرینه‌ی خود را با احتمال کمتری برای دخالت ایفا کنند. دین خواننده که احضار از این تمسخر آزرده خاطر شده، می‌پرسد که آیا منظورم این است که صداقت همه کسانی را که برتری روح را موعظه می‌کنند، زیر سوال ببرم.

دعانویس ماهشهر

نه؛ من صداقت قهرمانان و دیوانگان تاریخ را می‌پذیرم. تنها چیزی طلسم که از واعظ می‌خواهم این است که تلاش کند تا به آموزه‌های خود عمل کند. بگذارید مانند دن کیشوت عذاب بکشد؛ بگذارید مانند نیچه دیوانه شود؛ دعانویس بندرانزلی بگذارید بر ستونی بایستد و کرم‌هایی مانند سیمئون استایلیس او را ببلعند با این اوصاف، من به هر خیال‌پردازی حق می‌دهم که خود را بالاتر از علم اقتصاد قرار دهد. دعانویس ماهشهر انسان جانوری گریزان است که عادت دارد تصورات عجیبی درباره دعا خودش پرورش دهد. او از اجداد میمون‌مانندش تحقیر می‌شود و سعی می‌کند طبیعت حیوانی خود را انکار کند تا خود شیطانی را متقاعد کند که نه محدود به نقاط ضعف آن است و نه نگران سرنوشت آن.

دعانویس گرگان و این انگیزه ممکن است بی‌ضرر باشد، وقتی مفاهیم تجلی در سنت‌های معنوی پدیدار می‌شوند که واقعی باشد. اما وقتی می‌بینیم که فرمول‌های خودفریبی قهرمانانه توسط خودخواهی غیرقهرمانانه مورد استفاده قرار می‌گیرد، چه باید بگوییم؟ وقتی می‌بینیم که نوکران چاق و راحت‌طلب ثروتمندان، زهد را به فقرا موعظه می‌کنند، چه باید بگوییم؟ وقتی می‌بینیم که آرمان‌گرایی به ریاکاری تبدیل می‌شود و میراث دعا نویسی اخلاقی و معنوی بشر به اهداف پست و رذل ظلم طبقاتی و طمع منحرف می‌شود، چه باید بگوییم؟ چیزی که من می‌گویم این است خودفروشی! سرنوشت بسیاری از کلمات انتزاعی این است که در دو معنا، یکی خوب و دیگری بد، به جادو کار فرشتگان روند.

اخلاق به معنای اراده‌ی معطوف به درستکاری است، یا به معنای آنتونی کامستاک؛ دموکراسی به معنای حکومت مردم است، یا به معنای تامانی هال. و دعانویس همین‌طور است در مورد کلمه‌ی دین. دین در معنای واقعی خود، بنیادی‌ترین انگیزه‌های روح، عشق پرشور به زندگی، احساس ارزشمندی آن، دعانویس ماهشهر میل به پرورش و پیشبرد آن است. از این نظر، هر انسان متفکری باید دیندار باشد؛ از این نظر، دین دعانویس هرمزگان نیرویی است که دائماً خود را تجدید می‌کند، همان ماهیت وجود ماست. از این نظر، من هیچ قصدی برای حمله به آن ندارم، و روشن می‌کنم که آن را فراتر از هرگونه حمله‌ای می‌دانم.

اما ما از لذت استفاده از دعانویس این کلمه به آن معنای صادقانه محروم هستیم، به دلیل معنای دیگری که به آن داده شده است. برای انسان عادی، دین نه به معنای اشتیاق روح برای رشد، بلکه به معنای گرسنگی و تشنگی برای عدالت است، بلکه به معنای اشکال خاصی است که این گرسنگی در تاریخ خود را نشان داده و امروزه در سراسر جهان رواج دارد؛ یعنی نهادهایی که دارای اصول و وحی، عقاید و آیین‌های ثابت هستند و یک طبقه حاکم، ادعای تأیید ماوراءالطبیعه دارد. توسط دعانویس چنین نهادهایی، تلاش‌های اخلاقی نژاد، عواطف کودکی و آرزوهای جوانی به امتیازات و ابزار تجارت سلسله مراتب کلیسایی تبدیل دعانویس مازندران می‌شوند.

تز این کتاب این است که دین در این معنا منبع درآمد انگل‌ها و متحد طبیعی هر شکلی از ظلم و استثمار است. اگر با شوخی‌ام با خودکفایی به برخی از تعصبات عزیز خواننده آسیب رسانده‌ام، ماهشهر بگذارید سعی کنم با لحنی قانع‌کننده‌تر صحبت کنم. من مردی هستم که دعا نویسی رنج کشیده‌ام و رنج دیگران را دیده‌ام؛ زندگی‌ام را وقف تحلیل علل رنج کرده‌ام، تا حرز دریابم که آیا ضروری و از پیش مقدر دعانویس حلب شده است، دعانویس ماهشهر یا تعویذ اینکه آیا به هر حال راهی برای فرار برای نسل‌های آینده وجود دارد. دریافته‌ام که مورد دوم درست است؛ رنج بی‌ضرر است، می‌توان آن را به راحتی و با اطمینان از زمین محو کرد.

دعانویس اصفهان من این را با دانش علمی می‌دانم همانطور که ناوبر یک کشتی، طول و عرض جغرافیایی خود و نقطه قطب‌نمایی را که باید برای رسیدن به بندر به آن هدایت کند، می‌داند. خواننده عزیز، بیا و تعصب و وحشت از فرقه‌های ناشناخته را کنار بگذاریم. ماهشهر قدرتی که ما را آفریده، به ما عقل و انگیزه‌ی استفاده از آن را نیز داده است؛ بیایید ببینیم با آن چه می‌توان کرد تا زمین را از شر بدی‌های باستانی‌اش خلاص کنیم. و اگر در ابتدا این کتاب کاملاً مخرب به نظر دعانویس می‌رسد، نگران نباش. به تو اطمینان می‌دهم که من ماتریالیست خامی نیستم، آنقدر سطحی نیستم که تصور کنم نژاد ما با عقل‌گرایی بی‌حاصل راضی خواهد شد.

می‌دانم که نمادهای قدیمی از قلب انسان بیرون آمده‌اند، زیرا با نیازهای خاصی از قلب انسان مطابقت داشتند. می‌دانم که نمادهای جدیدی پیدا خواهند شد که دقیقاً با نیازهای زمانه‌ی ما مطابقت کافران دارند. اگر در اینجا دست به کار تخریب یک ساختمان قدیمی و فرسوده طلسم می‌شوم، دعانویس ماهشهر از روی تخریب کورکورانه نیست، بلکه به عنوان معماری است که قصد دارد سازه‌ای جدید و سالم‌تر را به جای آن قرار دهد. قبل از اینکه از دعانویس اقلید هم جدا شویم، طرح اولیه‌ی آن خانه‌ی جدید روح را ارائه خواهم داد. محتویات کتاب اول کلیسای فاتحان من فاتحان را دیدم که سوار بر اسب از آنجا می‌گذشتند با پایکوبی اسبان و مردان: امپراتوری روی امپراتوری مثل جزر و مد جهان را فرا گرفت و دوباره فروکش کرد؛ هزار پرچم، خورشید را در بر گرفتند، و شهرهایی که در امتداد دشت دود می‌کردند، و مملو از ابریشم و طلا و انرژی مثبت گاری ناله می‌کرد:

غارتِ انباشته. کمپ دروغ کاهنان شیطانی وقتی اولین وحشی دید که کلبه‌اش با صاعقه ویران شده است، از وحشت به زمین افتاد. او هیچ تصوری از نیروهای طبیعی، قوانین الکتریسیته نداشت؛ او این رویداد را عمل یک هوش فردی می‌دانست. امروزه ما درباره پری‌ها و شیاطین، دریادها و فان‌ها و ساتیرها، ووتان و ثور و ولکان، فریه و فلورا و سرس می‌خوانیم دعانویس شوش و همه اینها را خیالات زیبا، دعاگر بازیچه ذهن می‌دانیم؛ غافل از این واقعیت که آنها در ابتدا با جدیت کامل در نظر رمال گرفته طلسم شده بودند اینکه انسان باستان نه تنها به آنها اعتقاد داشت، بلکه مجبور بود به آنها اعتقاد داشته باشد، زیرا ذهن باید توضیحی برای چیزهایی که اتفاق می‌افتند داشته باشد، و هوش فردی تنها توضیح موجود بود.

داستان قهرمانی که اژدهای بلعنده را می‌کشد، صرفاً نمادی از روز و شب، تابستان و زمستان نبود؛ بلکه توضیحی تحت‌اللفظی از پدیده‌ها بود، علم دوران اولیه بود. انسان‌ها قدرت‌های ماوراءالطبیعه را در حد درک خود شیطان تصور دعانویس بوشهر می‌کردند. اگر نماز دعانویس ماهشهر خواندن خدای دعانویس رعد و برق کلبه‌ای را ویران می‌کرد، بدیهی است که به این دلیل بود که صاحب کلبه آزرده خاطر شده دعانویس بود؛ بنابراین صاحب کلبه باید با استفاده از وسایلی که در نزاع‌های انسان‌ها مؤثر بود هدایایی از گوشت کبابی و عسل و میوه‌های متون کهن تازه، شراب و طلا و جواهرات ذکر و زنان، همراه با کلمات دوستانه و فرشتگان حرکات تسلیم خدا را آرام می‌کرد.

بهترین استاد دعا در شهر ماهشهر

و هنگامی که با وجود همه چیز، شر طبیعی متوقف نمی‌شد، وقتی مردم همچنان از دعانویس طاعون می‌مردند، فرصتی برای افراد هیستریک یا جاه‌طلب پیش می‌آمد تا راه‌های جدیدی برای نفوذ به ذهن خدا کشف کنند. خواب‌بینندگان و بینندگان رؤیاها و شنوندگان صداها وجود داشتند؛ خوانندگان احشای حیوانات و مفسران پرواز پرندگان؛ طلسم بوته‌های سوزان و لوح‌های سنگی بر فراز کوه‌ها و کلمات الهام‌بخشی که به شاگردان پیر در جزایر دورافتاده دیکته می‌شد. فرشته طبقات خاصی از مردان و زنان پدید می‌آمدند که در این امور مقدس آموزش دیده بودند. و این طبقات کاهنی طبیعتاً بر اهمیت رسالت خود کافر تأکید جادو شدن می‌کردند، خود را از کافر مردم عادی دور نگه می‌داشتند، از جادو قدرت‌های ویژه برخوردار می‌شدند طلسم نویس و از امتیازات ویژه‌ای برخوردار می‌شدند.

آنها طلسم پیشگویی‌ها را به شیوه‌ای مطلوب برای خود و فرقه‌شان تفسیر می‌کردند؛ خود را دوستان و محرمان خدا اعلام می‌کردند، در شب با او قدم می‌زدند، پیام‌آوران و فرشتگان او را می‌پذیرفتند، به عنوان معاونان او در ابجد دعانویس بخشش گناهان، در مجازات و دریافت هدایا عمل می‌کردند. آنها قانون‌گذار و قانون‌گذار اخلاقی می‌شدند. آنها لباس‌های ویژه‌ای می‌پوشیدند تا متمایز باشند، برای تحت تأثیر قرار دادن پیروان خود مراسم مفصلی را برگزار می‌کردند و از تمام جلوه‌های حسی، معماری کافران و مجسمه‌سازی و نقاشی، موسیقی و شعر و رقص، شمع و عود و زنگ و ناقوس استفاده می‌کردند. و پنجره‌های طبقاتی، سرشار از نور، تاباندن نور کم سوی کافران مذهبی.

آنجا بگذار ارگِ پوست‌انداز بدمد، به شیاطین گروه کر با صدای کامل در پایین، در اوج خدمت و سرود ملی واضح، همانطور که دعانویس ماهشهر ممکن است با شیرینی از طریق جادو گوش من مرا در جفت روحی خلسه‌ها حل کن، و تمام آسمان شیطانی را پیش چشمانم بیاور. بنابراین دروغ کاهنان، خود را در هزاران شکل این مقاله ممکن است با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات جدید، اصلاح شود. پیچیده و بغرنج می‌سازد.