دعانویس ملایر

بودن به مشاهده و عدم تفکر، از استقبال صمیمانه هاولز و انتشار و پرداخت دعانویس هزینه توسط مجله و انتشارات بزرگ که به توصیه منتقد بزرگ دعانویس ملایر عمل می‌کرد، مطمئن بودند. هاولز و گروهی از ویراستاران مانند او با دعانویس اعمال این استانداردها به مدت نیم قرن، ادبیات آمریکایی را دچار آفتی کردند که اکنون تازه از آن رهایی یافته است. نمی‌خواهم در حق یک جنتلمن مهربان و دلسوز بی‌انصاف باشم. در سال‌های آخر عمرش، تحت تأثیر تولستوی قرار گرفت و خود را سوسیالیست نامید. او داستانی نوشت به نام مسافر از آلتروریا، طنزی لطیف و گیرا بر حماقت‌های سرمایه‌داری. اگر حاضر بود برای آن کتاب بجنگد؛ اگر ذره‌ای اعتراض اجتماعی در ویرایش و مشارکت مجله‌اش می‌گذاشت، من او را به خاطر نوشتن آن کتاب بیشتر دوست می‌داشتم.

دعانویس : اما او به مارک تواین پیوست و گورکی بیچاره را رها کرد و پس از آنکه این انتشارات ورشکست شد و به فرشتگان بخش تبلیغات جی‌پی مورگان و شرکا تبدیل شد، همچنان ملایر به موقعیت راحت خود ادامه داد و حقوق و حق امتیاز خود را از هارپر و برادران دریافت می‌کرد. من در چک برنجی داستان عجیب تجربه خودم رمل با این انتشارات را شرح داده‌ام؛ و تا جایی که به هاولز مربوط باشد، آن را اینجا تکرار می‌کنم. ده سال پیش، مشغول جمع‌آوری مطالب برای گلچین ادبیات انقلابی‌ام، فریاد عدالت، بودم و از یک یا دویست نویسنده اجازه خواستم تا مختصری از نوشته‌هایشان نقل قول کنم.

دعانویس ملایر

پس از گرفتن اجازه مقدس از نویسندگان،{۳۳۶}پس از انجام مأموریت، به ناشران درخواست دادم؛ در نتیجه نامه‌ای از آقایان هارپر و برادران مطالعات فرهنگی نمادگرایی طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد دریافت کردم که مرا از نقل قول از هر کتابی که توسط آنها منتشر شده بود، دعانویس ملایر حتی با اجازه نویسنده، منع می‌کرد. زحمت کشیدم دعا و با آقایی که مسئول این موضوع بود تماس گرفتم و به من اطلاع دادند که این شرکت اعتبار مرا آنقدر بد می‌داند که به هر نویسنده‌ای که از دعانویس بندزرک او نقل قول کنم، آسیب می‌رسانم. نامه‌ای از هاولز همراهم بود که می‌گفت از نقل قول بسیار خوشحال خواهد شد. اما مهم نبود؛ من قرار نبود از او نقل قول کنم؛ نه از مارک تواین، نه از چارلز ران کندی و نه از اچ.

دعانویس احمدآباد جی. تعویذ ولز! اتفاقاً دفتر تحریریه هاولز در همان ساختمان قدیمی و کثیف میدان فرانکلین بود، بنابراین موضوع را با او در میان گذاشتم. او مودب و دوستانه برخورد کرد اما احساس نمی‌کرد که مخالفت با اعتراضات ناشرانش برایش مناسب باشد. التماس من، مبنی بر اینکه او چیزی به یک سوسیالیست همکار و حتی بیشتر موکل جن به جنبش بدهکار است، فایده‌ای نداشت. و برای اینکه ملایر خواننده فکر نکند که من بی‌جهت علیه بخش انتشارات جی‌پی مورگان و شرکا تعصب دارم، اجازه دهید چند جمله از نامه‌ای که لافکادیو هرن به سردبیر مجله هارپر نوشته است را نقل کنم: شرکت شما صد سال عقب است؛ نادان، بی‌رحم، بدجنس، به‌طرز عجیبی نادان به‌طرز باورنکردنی از چیستی هنر، طلسم چیستی ادبیات، چیستی سلیقه خوب بی‌اطلاع است.

اما مانند کارخانه‌های بسته‌بندی گوشت خوک و قصابی‌ها و دفاتر وام، پول درمی‌آورد. تاریخ طنزهای عجیب خود را دارد، و این یکی از آنها خواهد بود اگر دعا معلوم شود که هاولز، با امتناع از نقل قول در فریاد عدالت، بهترین شانس خوانده شدن آثارش در آینده طلسم را از دست داده است. و مبادا این شیطان اظهار نظر به عنوان خودبزرگ‌بینی دعا تلقی شود، اجازه دهید فرشتگان اضافه کنم که من نویسنده این گلچین نیستم، فقط ویراستار آن هستم، و دیگران نیز می‌توانستند این کار را انجام دعانویس دهند، شاید بهتر. نکته این است که این نوع ادبیاتی است که آینده خواهد دعانویس سندرک خواند.

دعانویس ملایر گردبادهای انقلاب سید و حاجی اجتماعی در حال جمع شدن هستند تا جهان را در بر گیرند. و هنگامی که آنها کلیسا از بین بروند، نسل جدیدی از قدیس کارگران جوان روشن‌بین وجود خواهند داشت که با ناامیدی گیج‌کننده جادو به شخصیت‌های داستانی ویلیام دین هاولز نگاه خواهند کرد. شخصیت‌هایی بسیار ملایم و مهربان، بسیار بردبار در دعانویس سرگز حضور ظلم غیرقابل تحمل! ملایر شخصیت‌هایی بسیار محترم در کسب و خرج کردن درآمدشان، بسیار مضطرب در انطباق با مسائل مالی{۳۳۷}اختراعات! کارگران جوان قادر همزاد نخواهند بود خود را شیطانی جای چنین شخصیت‌هایی تصور کنند؛ بلکه آنها را مانند کسی که آثار باستانی را در موزه یا حشرات عجیب و غریب را زیر میکروسکوپ مطالعه می‌کند، مطالعه خواهند کرد.

فصل CII تانکدار برجسته شیاطین در اواخر قرن طلسم نوزدهم، پدیده ادبی عجیبی در ایالات متحده وجود داشت، شهرت شیاطین زیرزمینی آمبروز بیرس. خوانندگان داستان‌های تخیلی گشایش این مرد را نمی‌شناختند؛ خوانندگان روزنامه‌نگاری زرد او را به عنوان نویسنده‌ای از هرست می‌شناختند، حتی درخشان‌تر و بدبین‌تر از افراد عادی. اما هر از گاهی به متخصصی در هنر ادبیات برمی‌خوردید که به شما می‌گفت آمبروز بیرس نویسنده داستان کوتاه دعانویس و طنزپردازی بی‌نظیر در آمریکا و بزرگترین نابغه‌ای است که ادبیات ما به خود دیده است. شما به دنبال این نوشته‌های گمنام می‌گشتید و نمی‌توانستید آنها را در کتابخانه‌ها یا کتابفروشی‌ها پیدا کنید.

دعانویس ملایر بالاخره می‌توانستید کسی را پیدا کنید که یک نسخه از آنها را به شما قرض بدهد، و سپس به جمع زمزمه‌گران می‌پیوندید. حالا بیرس دارد خودش را نشان می‌دهد. مردم دارند درباره‌اش می‌شنوند. او اینجا برای ما از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا او تمام انرژی خود را طلسم صرف حمله به تز این حرز کتاب، با نهایت خشم ممکن، کرد؛ کافران در عین حال، چه در زندگی و چه در نوشته‌هایش، آن تز را تا آخرین کلمه تأیید کرد. آمبروز بیرس در سال ۱۸۴۲، پسر یک کشاورز فقیر در اوهایو، به دنیا آمد. در نوزده سالگی به ارتش پیوست و در جنگ داخلی جنگید، دو بار زخمی شد و به درجه سرگردی نائل آمد.

سپس به روزنامه‌نگاری روی آورد، ابتدا در سانفرانسیسکو، سپس در لندن و سرانجام در واشنگتن و نیویورک. او یکی از اجنه غیر مسلمان اخلاقی‌ترین مردانی بود که تا به حال زیسته است، واعظی مادرزاد، به شدت و پشتکار کارلایل. او برای باورهایش جنگید و از هیچ فداکاری در راه آنها دریغ نکرد. او مردِ مردان نبود، بلکه آنچه را که فکر می‌کرد، هر چقدر هم که تلخ و تند می‌بود، می‌گفت. او تاوان آن را با انبوهی از دشمنان و یک عمر مبارزه پرداخت. که چنین مردی باید به هنر برای… روی آورده باشد.{۳۳۸}نظریه‌های صرفاً هنری، مطمئناً یک ناهماهنگی عجیب و غریب در تاریخ ادبیات است.

اما چنین شد. او به آمریکا نگاه کرد و شماره ملا دید که اختلاسگران در حال پیشرفت هستند، فساد را دید که به دعانویس ملایر عنوان یک سیستم سیاسی بر تخت نشسته است، و نژاد بشر را با ناامیدی رها کرد: جهانی از احمق‌ها و یاغیان، کور از خرافات، رنج‌دیده از حسادت، غرق ذکر در غرور، خودخواه، دروغگو، بی‌رحم، نفرین‌شده با توهمات دیوانه‌ای کف‌آلود. این عبارات در مقاله‌ای با عنوان تربیت یک نویسنده آمده است؛ و می‌توانید ببینید که چه نوع نویسنده‌ای تربیت خواهد کرد! نویسنده‌ای که از همبستگی دست می‌کشد و به استعداد خود پناه می‌برد، تنها جایی که یک مرد استاد است، جایی که می‌تواند زیبایی، نظم و دعانویس کرامت را بیافریند.

ملایر پس بیایید در دنیای هنر زندگی کنیم، بیایید خود را وقف خدمت به آن کنیم و هیچ عشقی دعانویس را به توده غیرقابل انکار وحشیگری که ما به عنوان بشریت می‌شناسیم هدر ندهیم . کافران بیرس این اعتقاد را به شیوه‌ی یک متعصب مذهبی حفظ می‌کند. او شیطانی به مرحله‌ای رسیده است کافر که می‌داند بقیه‌ی جهان به ایمان او شک دارند؛ بنابراین او با شدت بیشتری آن را بیان می‌کند و از هر کسی که آن این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. را دعانویس زیر سوال می‌برد، خشمگین می‌شود. نامه‌های او منتشر شده است؛ و در اولین نامه، خطاب به دختر جوانی که آرزوی نویسندگی دارد، او به شرارت کسانی که از هنر نویسندگی در خدمت پیشرفت بشر استفاده می‌کنند، حمله می‌کند.

آیا جادو وجود دارد در شهر ملایر

چنین اهدافی، فحشای هنر است. و بعداً در نامه‌ها، این مدافع نظریه‌ی هنر برای هنر، وحشتی را که روحش را آزار می‌دهد، آشکار می‌کند. اگر شاعران چیزها را آنطور که هستند می‌دیدند، دیگر شعر نمی‌نوشتند. حدود دعانویس سردشت بیست سال جادو سیاه پیش، جک لندن اولین کتاب یک شاعر اهل سانفرانسیسکو را برای من فرستاد و ارواح در نوشته‌ای نویسنده را اینگونه توصیف کرد: من دوستی دارم، عزیزترین در این دنیا. فرشته آن کتاب شهادت خورشیدها اثر جورج استرلینگ بود؛ و از آنجایی که دوستی چیزی نامحدود است، جادو من نیز سهمی از آن را به عهده گرفتم. دعا نویس بیست سال است که در این همراه مهربان و خالق اشعار نفیس، ویژگی‌های تلخی و ناامیدی دردناک را یافته‌ام و متحیر مانده‌ام.

وقتی این نامه‌های آمبروز بیرس را خواندم، توضیحی قابل قبول کشف کردم؛ زیرا در اینجا شاعر جوانی را می‌بینیم که اولین تلاش‌های خود را ارائه می‌دهد؛ و در اینجا انسان‌ستیز وحشی‌ای طلسمات را می‌بینیم که از قدرت خود به عنوان واعظ دعانویس ملایر و پیر استفاده می‌کند تا پای شاعر را در مسیر پوچی و بیهودگی قرار دهد. آمبروز طلسم بیرس، در جادوگر میان انبوه تضادهایش، یک تضاد داشت که به جنون می‌انجامید بی‌میلی‌اش به روابط اجتماعی{۳۳۹}و او دید که هم لندن و هم استرلینگ نفوذ خود را به این دعانویس لافت فرقه جهنمی وام می‌دهند. بیرس یکی از آن مخالفان زیرکی بود که می‌گویند تا حدودی با آرمان سوسیالیستی همدردی دارند، اگر به خاطر این واقعیت نبود که جادو شدن جادو کهن طرفداران این آرمان خود را تا این حد مورد اعتراض قرار انرژی مثبت می‌دهند.

بله؛ آنها واقعاً مایل بودند ببینند که بشریت از فقر، جنایت، فحشا و جنگ رهایی یافته است، اگر به خاطر موجوداتی از حاشیه‌نشین‌های دیوانه که موهای خود را بلند می‌کنند و کراوات‌های خود را به شکل پاپیون می‌بندند، نبود! در یاوه‌گویی‌های دعا نویسی بیرس در این مورد، نکته‌ای بیمارگونه وجود دارد و تعجب نمی‌کنیم.