دعانویس لافت

رایج است، کسی که به اندازه کافی کار یدی انجام می‌دهد تا زنده بماند و بقیه وقت خود را صرف مطالعه ادبیات و زندگی می‌کند. مردم والت او را فرشتگان دوست داشتند، اما دعانویس لافت نمی‌توانستند او را تشخیص دهند؛ آنها فکر می‌کردند وقتی ول می‌چرخد و روحش را دعوت می‌کند، تنبل طلسمات است. او راه خودش را پیدا می‌کرد، به راهنمایی نبوغ شکوفا شده‌ی درونش. می‌خواست مردم را بشناسد، از هر نوعی که زندگی می‌کرد؛ می‌خواست با آنها صحبت کند، خودش را با آنها یکی بداند. در محل کار با کارگران کار می‌کرد، سوار کشتی‌های مسافربری می‌شد، با رانندگان اتوبوس دوست می‌شد.

دعانویس : می‌خواست آمریکا را ببیند، بنابراین با پله‌های فرشتگان آهسته به نیواورلئان می‌رفت و برمی‌گشت. می‌خواست ادبیات را بشناسد، بنابراین مطالعه می‌کرد، اما طبق سلیقه‌ی خودش، بدون توجه به نظرات کسی. وقتی آماده‌ی ابراز وجود می‌شد، ذکر صدایی بود که تا شیطانی آن زمان در شیاطین ادبیات ناشناخته بود و تکان‌دهنده‌ترین صدایی بود که تا کافران آن زمان در آمریکا بلند شده بود. اغلب اتفاق می‌افتد که دانشجو از طریق نوشته‌های مخالفانش با جنبش‌های جدید و حیاتی آشنا می‌شود. بنابراین نویسنده‌ی حاضر با خواندن دفاعیات مسیحی به شیاطین یک خردگرا تبدیل شد. به همین ترتیب، من از طریق مقاله‌ای از سیدنی لانیر، شاعر محترم و جنتلمن اهل جنوب، با ویتمن آشنا شدم.

دعانویس لافت

او نشان داد که ادعای ویتمن مبنی بر اینکه صدای دموکراسی است، بی‌معنی است. توده‌ی مردم هیچ علاقه‌ای به این شعر طلسم عجیب و غریب نداشتند و نمی‌توانستند بفهمند که شاعر به چه چیزی اشاره می‌کند. آیا یک شاعر لزوماً باید دعا نویسی توسط کسانی که درباره‌اش می‌نویسد مورد تقدیر قرار کلیسا گیرد؟ یا می‌توان چیزی درباره مردم گفت که خودشان هنوز نمی‌دانند؟ اگر مردی سیب بچیند، از قوانین جاذبه پیروی می‌کند و سیب‌ها نیز از آن پیروی می‌کنند. سر ایزاک نیوتن از راه می‌رسد و رفتار مرد و سیب‌ها را تفسیر می‌کند. دعانویس لافت آیا حقیقت قانون نیوتن به تأیید سیب‌چین بستگی دارد؟ والت ویتمن واقعاً مردم آمریکا، توده مردم، را به عنوان متمایز از معدود افراد فرهیخته می‌شناخت؛ او آنها را به گونه‌ای می‌شناخت که هیچ مرد ادیبی نماز خواندن تا آن زمان آنها را نشناخته بود.

او معتقد بود که نیروهای غریزی و فوق‌العاده‌ای وجود دارند نیروهایی که در درون آنها کار می‌کنند، و اینکه او، به عنوان شاعر و پیشگو، می‌تواند به درون آن توده ناخودآگاه وارد شود و آن را درک و هدایت کند. او معتقد بود که مسیری را که دموکراسی دنبال خواهد کرد، ترسیم می‌کند، او آرزوهایی را که احساس خواهد کرد، عشق گشایش و رفاقت و همبستگی را که در نهادها و هنرها تجسم خواهد جادو یافت، ابراز می‌کند. اینکه آیا او در این شهودها و پیشگویی‌های عرفانی درست می‌گفت یا نه، به آینده بستگی داشت. مطمئناً در زمان دعانویس زنگنه دعانویس خود ویتمن دو نوع شخص وجود داشتند که نمی‌توانستند تصمیم بگیرند؛ کافر یکی برده مزدبگیر معمولی، نادان مفاهیم طلسم سنتی در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند و دست و پا چلفتی؛ و دیگری آقایی اهل جورجیا بود که اشعار عالی اما مرسومی درباره پرندگان و جویبارها و گل‌ها می‌سرود.

والت ویتمن یکی از آن عارفانی بود که جوهر شیاطین درونی همه چیز برایشان یکسان است؛ تمام زندگی مقدس است و همه انسان‌ها جادو در یک پدری مشترک برادرند. عیسی این را آموخت و در رمل هزار و نهصد سالی که از آن زمان گذشته است، هر از گاهی پیامبران جدیدی برای احیای آن ظهور کرده‌اند اما مسیحیان هر بار ارواح به همان اندازه رسوا شده‌اند. عنوان ویتمن، “برگ‌های علف”، که تمام اشعار خود را ذیل آن قرار داده است، به این معنی است که او رایج‌ترین و کم‌یاب‌ترین محصول طبیعت را برای نماد روح انسان انتخاب کرده است. خود شاعر یکی از این “برگ‌های علف” دعا نویسی بود و خود را به دعا نویسی عنوان نماینده و صدای بقیه جشن می‌گرفت.

دعانویس لافت او سرود خود را می‌خواند و معاصرانش این را خودخواهی خام و وحشیانه می‌دانستند. این مرد ریش‌دار گنده‌ای که اشعار خود را با مقدمه‌ای برای بیان عظمت آنها و تصویرش در لباس کارگری بدون کراوات چاپ می‌کرد او چیزی جز یک اراذل و اوباش نبود دعانویس کرگان و منتقدان پلیس را خبر کردند. بدترین مانع، بخشی از کتاب به نام فرزندان توسل آدم بود که به مسائل جنسی می‌پرداخت. کافر نژاد آنگلوساکسون به سکوت جادو وحشت‌زده در مورد مسائل جنسی و همچنین نگاه‌های زیرکانه به آنها عادت داشت؛ تنها چیزی که هرگز با آن مواجه نشده بود، صراحت ساده بود. کاری که ویتمن انجام داد این دعا بود که رابطه جنسی را دقیقاً همانطور که هست، به عنوان بخشی از زندگی، در نظر گرفت و همانطور که در مورد هر چیز دیگری می‌نوشت، در انرژی مثبت مورد آن نوشت.

دعانویس تیرور وقتی من، به عنوان یک دانشجو، برای اولین بار برگ‌های علف را در کتابخانه دانشگاه کلمبیا جستجو کردم، این بخش از کتاب کافران را چنان دست‌کاری شده و فرسوده یافتم که کاملاً آشکار بود که به خوانندگان جوان یاد نداده‌اند ویتمن را درک کنند. زیرا او به این بخش از پیام خود، تناسب و تناسب لازم را داده است. او مردی پاک فرشتگان بود، زندگی پرهیزگارانه و حتی زاهدانه‌ای داشت و علاوه بر جسمش، ذهنش را نیز پرورش می‌داد. دعانویس جنگ داخلی فرا رسید و عظمت اخلاقی ویتمن آشکار شد. او به عنوان دین نوعی پرستار آماتور به واشنگتن رفت؛ تقریباً با هیچ چیز زندگی نمی‌کرد، تمام وقت خود را به عیادت از بیمارستان‌ها اختصاص داد و جادو سیاه به ده‌ها هزار سرباز رنج‌دیده و فراموش‌شده، آرامش و محبت بخشید.

دعانویس لافت نبوغ او در دوستی بود و همه او را دوست داشتند؛ داستان‌های زیادی از مردانی وجود دارد که حضور و عشق او جان آنها را نجات داد. او مردی تنومند بود، با گونه‌های طلسم گلگون و ریشی پرپشت دعانویس زرآباد که در اثر فشار این سال‌ها خاکستری شده بود. جالب است بدانید که لینکلن در ملاقات با او، همان کلماتی را گفت که ناپلئون به گوته گفته بود: این یک جادو کهن مرد است! شاعر خوب خاکستری، همانطور که یکی از دوستانش او را صدا می‌زد، در میان این صحنه‌های ترسناک سلامتش را از دست داد و دیگر هرگز آن آدم سابق نشد. او اشعار بیشتری با عنوان طبل ضربه‌ها منتشر کرد که به روح جنگ می‌پرداختند.

تمام آنچه خودخواهی نامیده می‌شد، اکنون از بین رفته است و ما شاهد وحی مردمی هستیم که با مبارزه سرفراز شده‌اند. در سال ۱۸۷۱، اثری منثور با عنوان چشم‌اندازهای دموکراتیک منتشر شد که در سید و حاجی آن پیام او حتی واضح‌تر از شعرش اعلام شده است. این اثر، فراخوانی برای هنری جدید است که دعانویس آب بر بر اساس برادری و برابری بنا شده است. ویتمن اعلام کرد که دموکراسی دنیای جدید ما تاکنون در جنبه‌های اجتماعی و در نتایج واقعاً بزرگ مذهبی، اخلاقی، ادبی و زیبایی‌شناختی خود تقریباً احضار شکست خورده است. ویتمن دچار سکته مغزی فلج شد، تا حدی بهبود یافت دعانویس و سپس دچار سکته دعا نویسی مغزی دیگری شد.

لافت او در بیست سال آخر عمرش کم و بیش فلج بود و در فقر شدید زندگی می‌کرد؛ اما به تدریج شهرتش گسترش یافت و دوستانش دور او جمع شدند. جنبش کارگری اکنون طلسم در حال ظهور منابع مختلف، شیوه‌های دعانویس لافت طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. بود و رهبران آن کشف می‌کردند که این شاعر پیر واقعاً پیش‌بینی کرده بود که آنها چه احساسی خواهند داشت. “ندای من ندای نبرد است من شورش فعال را پرورش می‌دهم.” و هر نسل جدید از پرورش‌دهندگان جوان شورش، روح خود را از الهام ویتمن تغذیه می‌کند. شماره ملا آیا شعر است؟ این سوالی است که بر سر آن نبردها درمی‌گیرند. به نظر من کلمات اهمیت چندانی ندارند؛ این نوعی سرود الهام‌بخش است که اگر مستعد ایده‌های آن باشید، شما جادو را تحت تأثیر قرار دعانویس احمدآباد می‌دهد.

طلسم های شهر لافت

به مدت دو سال، در حالی که ماناساس را می‌نوشتم، خود را در ادبیات جنگ داخلی غرق کردم؛ و در آن زمان به نظر می‌رسید طبل ضربه‌ها تمام شور و اشتیاق و اندوه این درگیری را در خود جای داده است. اما هر{۲۵۷}فرد عادی که به آن اوج‌ها نمی‌رسد، ای کاپیتان، کاپیتان من را ترجیح می‌دهد که زیبایی‌های ساده‌تر دعانویس سیریک قافیه و ریتم ثابت را دارد. منتقدان اکنون فرشتگان به صداقت ویتمن در مورد رابطه اجنه غیر مسلمان جنسی عادت کرده‌اند؛ کافران تنها مانع، فهرست‌های طولانی اوست. او بدن انسان را می‌خواند و فهرستی از اجزای آن را به شما می‌دهد: و آیا این می‌تواند شعر باشد؟ اما باید در نظر داشته باشید که ویتمن بیشتر یک پیشگو است تا یک شاعر.

شکسپیر گفته است: موعظه‌هایی در سنگ‌ها؛ و اگر سنگ‌ها نام داشتند، ویتمن آنها را فهرست می‌کرد و هر کدام نمادی عرفانی می‌شد و تأثیر کلی آن قدیس یک طلسم هیپنوتیزم‌کننده می‌بود. این یک ترفند قدیمی از کسانی دعانویس لافت است که به ذهن ناخودآگاه متوسل می‌شوند. برای مثال، در کتاب دعای دعانویس بهاباد انگلیسی، سرودی وجود دارد: ای همه شما آثار خداوند، خداوند را متبرک کنید، او را ستایش کنید و او را برای همیشه بزرگ بدارید. این سرود در ادامه به نام بردن از تمام جنبه‌های مختلف طبیعت می‌پردازد: ای همه شما باران‌ها و شبنم‌ها… ای همه آتش و گرما… ای آذرخش‌ها و ابرها…

ای کوه‌ها متون کهن و تپه‌ها… ای دریاها و سیل‌ها… ای پرندگان هوا… ای حیوانات و چهارپایان. … و به همین ترتیب در میان بسیاری از کارهای خداوند که برای ستایش و بزرگداشت او برای همیشه دعوت دعا نویس شده‌اند. دعانویس بنابراین، اگر عارف هستید، می‌توانید با حیرت به هر محصول معجزه‌آسای جداگانه آن نیروی سازمان‌دهنده مرموز که بدن زنده انسان را آفریده است، بیندیشید. زندگی عرفانی خطرات خودش را دارد، و افسوس! ملالت‌های خودش را هم دارد. من در فصل مربوط به امرسون گفته‌ام که هیچ مطلقی وجود ندارد که به یک اندازه نادرست نباشد، همانطور که درست است. ویتمن انبوهی از مقلدان را ابجد پرورش داده است.