دعانویس نراق

و بقیه تا آن موقع در سکو بودند. نامه‌ها را برای خدمه آورده بودند. و دوباره سر کارشان برگشته بودند. سکو کافران با خدمه‌ی سفینه‌ی ماه‌نشین عجیب به نظر می‌رسید. قبلاً یک دنیای مصنوعی غول‌پیکر با ساکنان بسیار کم بود. با حدود بیست و پنج درجه‌دار نیروی دریایی، دعانویس به علاوه‌ی دعانویس نراق چهار خدمه‌ی معمولی‌اش، به علاوه‌ی یدک‌کش ارواح فضایی، جادو سیاه بیش از حد منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند شلوغ به نظر می‌رسید. و شلوغ بود. بیست و پنج مرد جدید باید راهنمایی می‌شدند تا آنچه را که در ساحل در مورد زندگی در فضا آموخته بودند، به کار گیرند. سه روز کامل زمینی طول کشید تا تدارکاتی که برای سفر دعا به ماه و نگهداری پایگاهی در آنجا در نظر فرشتگان گرفته شده بود، واقعاً شروع به حرکت کنند.

دعانویس : یدک‌کش فرشتگان و واگن‌های فضایی جادو سیاه باید در بیرون لنگر می‌افتادند و فقط با لباس‌های فضایی از طریق دریچه‌های هوای کوچک پرسنلی قابل دسترسی بودند. و مسئله‌ی انضباط هم مطرح بود. ستوان فرمانده براون به دلیل تجربه در فضا به فرماندهی سکو منصوب شده بود. او به دلیل آن تجربه، برای فرماندهی سفینه‌ی ماه‌نشین آماده به نظر می‌رسید. بنابراین شیاطین اکنون فرماندهی سکو را به برنت سپرد او … مراسمی باشکوه و کشتی‌ای را که قرار بود جادو به ماه برود، به دست گرفت. او از آن مراسم دیگری ساخت. در مقام فرماندهی سفینه ماه، رفتارش با جو کاملاً درست بود.

دعانویس نراق

او کاملاً از مقررات پیروی می‌کرد تا حدی که جو کاملاً بی‌خبر می‌ماند. اما اگر اینطور نبود، در نیروی دریایی با او کنار نمی‌آمد. او سعی کرده بود همین کار را در سکو انجام دهد و عملی نبود. اما او تمام تفاوت‌های بین جو و خودش را نادیده می‌گرفت. او هیچ تمایلی به دوستی نشان نمی‌داد، اما دعا این طبیعی بود. دعانویس نراق جو ناخواسته از او سرپیچی کرده بود. حالا او عمداً از همه اینها چشم‌پوشی می‌کرد و جو او را در چارچوب محدودیت‌ها تأیید می‌کرد. اما مایک و هانی و رئیس این کار را نکردند. آنها برای او جا گرفتند. و آنها فکر می‌کردند که او را به دعا نویسی دست آورده‌اند.

وقتی او کشتی ماه‌نشین را تحویل گرفت، جادو سیاه ستوان فرمانده براون طبیعتاً نظم و انضباط دریایی را حفظ کرد و در هر موقعیت مناسب، حتی در سکو، نراق از ستوان براون درخواست طلسم سلام نظامی رسمی و جفت روحی سریع کرد. و دار و دسته جو به طور خصوصی پرسنل غیرمسئول کشتی ماه‌نشین را مطلع کردند. از آن پس، هیچ سرباز وظیفه‌ای بدون اینکه ابتدا کفش‌های کف مغناطیسی خود را به آرامی از زمین جدا کند، به ستوان براون سلام نظامی نداد. وقتی مردی آزاد بود، یک سلام نظامی واقعاً سریع نتیجه‌ی جالبی داشت. بدن مرد به جلو خم می‌شد تا به بازوی در حال بالا آمدن او برسد، حرکت رو به بالا یک طرفه بود و هر مردی که به براون سلام نظامی می‌داد، بلافاصله یک تعظیم دیدنی انجام می‌داد که باعث می‌شد او در حالت سلام طلسم نظامی، جایی بالای سر، پشت به ستوان براون، سفت و سخت معلق بماند.

با کمی تمرین، می‌شد یک پشتک به سایر ویژگی‌ها اضافه گشایش کرد. در یک موقعیت تاریخی، براون با صدای جرنگ جرنگ وارد انباری شد که در آن دوازده مرد در حال آماده‌سازی آذوقه برای انتقال به کشتی ماه‌نشین بودند. صدایی فریاد زد: اجتناب کن! و فوراً دوازده مرد، شناور و باشکوه، در انبار به راه افتادند و با فراغت خاطر پشتک وارو زدند، همگی با حالتی خشک و بی‌حرکت به نشانه‌ی احترام نظامی، و جادو شدن همگی چهره‌های پوکرِ رسمی به خود گرفته بودند. اندکی پس از آن، دستوری مبنی بر لغو سلام نظامی در شرایط بی‌وزنی صادر شد. دعانویس نراق چهار روز طول کشید تا انتقال تدارکات به درستی آغاز شود.

هشت روز طول کشید جادو تا کار تمام شود. نصب موشک‌های جدید به بدنه بیرونی سفینه ماه‌نشین به تنهایی ساعت‌های طولانی توسل با لباس فضایی را می‌طلبید. نراق در این مدت مایک در نزدیکی … شناور بود. واگن فضایی. یکی از مردان نیروی همزاد دریایی کمی بیش از حد مقدس جسور بود. او وانمود می‌کرد که اعمال مربوط به جادو از طناب‌های ایمنی بیزار است. او پس از تکمیل قلاب یک موشک فرود، خیلی ناگهانی قامت راست کرد و به سمت کهکشان راه شیری شناور شد. مایک او را برگرداند. بعد طلسم از آن دردسر علوم غریبه کمتر شد. با این حال، سفینه ماه‌نشین و سکو به مدت سیزده روز کامل به هم متصل بودند، که در طی آن سکو فوق‌العاده شلوغ به نظر می‌رسید.

در روز چهاردهم، دو کشتی از هم جدا شدند. جو و خدمه‌اش در یدک‌کش فضایی، سفینه ماه‌نشین را تا هشت کیلومتر از سکو دور کردند. یدک‌کش فضایی به سکو بازگشت. یک کافران سیگنال چشمک‌زن در دعا نویس فاصله‌ی پنج مایلی به گوش می‌رسید. پیامی بسیار واضح، رسمی و شبیه به پیام‌های نیروی دریایی بود. سپس موشک‌های تازه نصب شده روی دعانویس نیمور بدنه‌ی سفینه‌ی ماه، دود خود را به بیرون پرتاب کردند. سفینه‌ی بزرگ شروع به حرکت کرد. البته نه به سمت خارج از زمین. مقصدش آنجا بود. اما رمال سرعت مداری ۱۲۰۰۰ مایل دعانویس در ساعتِ پلتفرم را داشت. اگر پیوندهای گرانشی می‌توانستند در لحظه‌ی مناسب شکسته شوند، همین سرعت به تنهایی شیطانی می‌توانست تعویذ سفینه‌ی ماه را تا مقصدش برساند.

اما آنها نتوانستند. بنابراین سفینه‌ی ماه با قدرت انفجاری خود سرعت مداری خود را طلسم نویس افزایش داد. به سمت بیرون تاب می‌خورد و با ضعیف‌تر شدن نیروی کشش زمین با افزایش فاصله، وزن یکسان موشک‌ها، همان جرم را بیشتر و بیشتر به سمت ماه حرکت می‌داد. مسیر سفینه‌ی ماه به نوعی منحنیِ دعانویس نراق به آرامی مسطح شونده تبدیل می‌شد، دعا از زمین دور می‌شد و تقریباً شیطانی به یک خط مستقیم تبدیل می‌شد که در آن میدان‌های گرانشی زمین و ماه یکدیگر را خنثی می‌کردند. از آنجا، سفینه ماه‌نشین فقط کافی است سقوط خود را در برابر گرانشی که یک ششم گرانش زمین است، متوقف کند و مسافت بسیار کوتاه‌تری را طی کند.

جو و دیگران توده‌های متلاطم دود موشک را تماشا می‌کردند، در حالی که به نظر می‌رسید کشتی بی‌نهایت کوچک می‌شود. وقتی چشم غیرمسلح دیگر نمی‌توانست چیزی را تشخیص دهد، هانی با لحنی سنگین گفت: ما باید سوار آن دعا نویسی سفینه می‌شدیم. می‌توانستیم او را تا ماه عقب‌تر ببریم! جو چیزی نگفت. کمی از درون درد داشت. اما به این فکر کرد که مردانی که سکو را به مدارش هدایت کرده بودند، تحت الشعاع خودش و هنی و رئیس و مایک قرار گرفت. یک دستاورد بعدی همیشه باعث می‌شود دستاورد قبلی کوچک به نظر برسد. حالا آن چهار نفر فراموش می‌شدند. تاریخ فرمانده سفینه ماه را به یاد می‌آورد.

فراموش شده؟ بله، شاید. اما نام آن چهار نفر، جو و هنی و رئیس قبیله و مایک، هنوز هم به زبانی که جو نمی‌توانست صحبت کند، در دهکده کوچکی که نمی‌توانست نام ببرد، جادو سیاه در آن مواقعی که قبیله موهاک در شورای رسمی تشکیل جلسه می‌دادند، دعانویس نراق به یاد کافر آورده می‌شد. رئیس غرغر کرد. مایک با حسادتی تلخ به بیرون از بندرگاه خیره شد. رئیس غرغر کرد: این یک حقه‌ی کثیف بود. ما باید جزو اولین دسته‌ای می‌بودیم که روی ماه فرود می‌آیند! جو اخم کرد. خدمه‌اش باید از شر احساسی که او داشت خلاص می‌شدند. جو با دقت گفت: من این را به جز گروه خودمان نمی‌گویم، اما اگر به خاطر ما چهار نفر نبود، آن سفینه اصلاً در راه نبود.

هنی ترفندی را که بار اول ما را به زمین برگرداند، کشف کرد، وگرنه کشته می‌شدیم. اگر کشته می‌شدیم، مایک نمی‌توانست ماجرای فلز بتن دعانویس را بفهمد. اما برای او، دعا نویسی آن سفینه ماه حتی در چشم کسی هم برق نمی‌زد. و اگر رئیس آن موشک سرنشین‌داری را که در واگن‌های فضایی با کافر آن دعانویس تفرش جنگیدیم منفجر نمی‌کرد، هیچ سکویی اینجا برای بارگیری و سوخت‌گیری مجدد سفینه ماه وجود نداشت. دعانویس نراق بنابراین آنها ما را پشت سر گذاشتند! اما فکر می‌کنم فقط در بین اعمال صالح ما چهار نفر می‌توانیم بفهمیم که اگر به خاطر ما نبود، آنها نمی‌توانستند به آنجا برسند! مذهب هنی به آرامی نسخ خطی به جو پوزخند زد.

تاثیر عبادت مردم در شهر نراق

رئیس با طعنه به او نگاه کرد. مایک گفت: آره. هنی، و شیاطین من، و رئیس. ما همه کارها را انجام دادیم. رئیس با لحنی روح طعنه‌آمیز گفت: اممم… ما سه نفر. فقط ما سه نفر. جو هیچ کاری نکرده. فقط یه ولگرده، درسته. باید به سالی بگیم که اون به درد نمی‌خوره و اون باید یه نفر رو برای خودش انتخاب کنه که یه روزی به درد بخوره. او به بین شانه‌های جو زد. حتماً! فقط یه ولگرده، جو! همین! اما ما یه نقطه ضعف نسبت به تو داریم. به هر حال می‌ذاریم با ما بگردی! یالا بچه‌ها! یه چیزی دعانویس آکند بخوریم!

هر چهار نفرشان در راهرویی با کف فولادی رژه رفتند، کفش‌های کف مغناطیسی‌شان روی بشقاب‌ها صدای جیرینگ جیرینگ می‌داد. پیشرفتشان نامطمئن، بدقواره و کاملاً نماز خواندن بی‌آبرو بود. ناگهان رئیس دعا نویسی شروع به فریاد زدن آهنگی کاملاً بی‌ربط کرد با این مضمون که ساکنان قلمرو فرشتگان سیام هرگز ظرف‌هایشان انرژی مثبت موکل جن را نمی‌شویند. هانی و مایک هم حرفش را تایید کردند. همه آنها خیلی به هم نزدیک بودند و اصلاً چشمگیر نبودند. اما این آگاهی اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد ناگهانی که دیگران واقعاً اهمیتی نمی‌دهند، جو را خیلی تحت تأثیر قرار داد. این اولین باری بود که به ذهنش خطور می‌کرد که هانی و مایک و رئیس ترجیح می‌دهند به عنوان یک گروه با او تنها بمانند تا اینکه به صورت انفرادی به موفقیت بزرگی در اولین فرود روی ماه برسند.

حس خوبی داشت. خیلی خوب بود. اما این، و تمام دعانویس نراق منابع رضایت دیگر، با خبری که تنها شش ساعت بعد از سفینه‌ی ماه‌نشین رسید، از بین رفت. سفینه ماه‌نشین دچار مشکل شده بود.