دعانویس معمولان

نوشته شده که آلمانی‌ها قرار است به بلژیک لشکرکشی کنند. و آنها تعداد زیادی از سوسیالیست‌ها را در آلمان تیرباران کرده‌اند. چی؟ و روح دست کاندیدا بازوی دعانویس معمولان جیمی را گرفت. این چیزیه که نوشته. مرد فریاد زد: خدای من! طلسم و شروع کرد به هل دادن خودش به میان جمعیت، در حالی که جیمی هم پشت دعانویس سرش بود. به بولتن رسیدند و ایستادند و کلمات تایپ‌شده دعانویس را می‌خواندند یک اعلامیه‌ی ساده مبنی بر اینکه بیش از صد نفر از سوسیالیست‌های برجسته‌ی آلمانی به دلیل تلاش برای جلوگیری از جادو سیاه بسیج مردمی اعدام شده‌اند. آنها همچنان خیره نگاه می‌کردند تا اینکه افرادی که پشت سرشان بودند باعث شدند عقب‌نشینی کنند.

دعانویس : بیرون از جمعیت، آنها ایستاده بودند، کاندیدا به فضا خیره شده بود و جیمی هم به کاندیدا خیره حرز شده بود، هر دو گنگ بودند. این یک واقعیت بود که اگر خبر به اعضای محلی لیسویل از حزب سوسیالیست آمریکا اشاره می‌کرد، آنها نمی‌توانستند بیشتر از این شوکه شوند. درد در چهره‌ی کاندیدا چنان مشهود بود که جیمی در استان ذهنش دنبال چیزی برای تسلی دادن گشت. نماز خواندن او زمزمه کرد: حداقل کاری که از دستشان جادوگر بر می‌آمد را انجام دادند. دیگری ناگهان فریاد زد: دعا نویسی آنها قهرمانند! آنها نام استان سوسیالیست را برای همیشه مقدس کرده‌اند! او جادو با عجله ادامه داد، انگار که در حال ایراد سخنرانی‌ای چنان قوی است مقدس که به عادتی همیشگی تبدیل می‌شود.

دعانویس معمولان

آنها نام خود را در معمولان صدر فهرست افتخارات بشریت نوشته‌اند! رفیق، فرقی نمی‌کند بعد از این چه اتفاقی علوم غریبه بیفتد جنبش خود را تبرئه کرده بود! تمام آینده به خاطر این رویداد تغییر خواهد کرد! او شروع به قدم زدن در خیابان کرد، و بیشتر با خودش صحبت دعاگر می‌کرد تا با جیمی. او بر بال‌های خیالش به کافر پرواز موکل جن درآمده بود؛ و همراهش چنان هیجان‌زده بود که دعانویس ماهدشت صادقانه نمی‌دانست کجاست. بعدها، وقتی به این صحنه نگاه کرد، آن را شگفت‌انگیزترین رویداد زندگی‌اش دانست؛ او دیر یا زود، دعانویس معمولان این داستان را برای هر سوسیالیستی که ملاقات می‌کرد، تعریف می‌کرد. کمی بعد، کاندیدا مکث کرد.

گفت: رفیق، من باید به هتل بروم. می‌خواهم چند تلگراف بنویسم. تو برای کمیته توضیح بده ترجیح می‌دهم تا زمان جلسه کسی را نبینم. خودم راهش را پیدا می‌کنم. فصل دوم. جیمی هیگینز شهر سخنرانی‌ای می‌شنود من. علوم غریبه در سالن اپرا، رفیق میبل اسمیت و رفیق مایسنر و رفیق گلدشتاین، منشی ایپسل‌ها، و سه عضو کمیته پذیرایی رفیق نوروود، وکیل جوان در حال ظهور، رفیق دکتر سرویس، و رفیق شولتز از اتحادیه فرش‌بافی جمع شده بودند. جیمی نفس‌زنان به سمت آنها دوید. “خبر را شنیده‌ای؟” چیه؟ صد رهبر سوسیالیست در آلمان تیرباران شدند! رفیق شولتسه با وحشت فریاد اعمال صالح زد: آقای گوت!

و همه غریزی به سمت او برگشتند، زیرا می‌دانستند که این موضوع چگونه برای او روشن شده است او برادری داشت که سردبیر سوسیالیست‌ها در لایپزیگ بود و مسئول بسیج مردمی. شولتز فریاد زد: کجا دیدیش؟ و جیمی هر چه می‌دانست گفت. شیوه‌های سنتی طلسم در سوابق فولکلور ظاهر شده‌اند و سپس سر و دعا صدا بلند شد! دیگران از انتهای سالن فراخوانده شدند معمولان و دوان دوان آمدند و پرسش‌ها و فریادهای ناامیدی برخاست. در اینجا نیز، گویی جنایتی علیه جادو مردم محلی لیسویل رخ داده بود آنها کاملاً خود را با قربانیان یکی می‌دانستند. در شهری که یک کارخانه آبجوسازی وجود داشت، نیازی به گفتن نیست که کارگران آلمانی به وفور یافت می‌شدند؛ اما حتی اگر این‌طور هم نبود، احساس یکسان بود، زیرا سوسیالیست‌های جهان یکی بودند، دعانویس معمولان روح جنبش، انترناسیونالیسم آن بود.

کاندیدایی که متوجه شد جیمی سوسیالیست است، درخواست معرفی بیشتری نکرده کافر بود، اما فوراً با او دوست شده بود؛ و با رفیقی شهر از آلمان، ژاپن یا قلب آفریقا نیز همینطور بود او ممکن بود کلمه دیگری از انگلیسی نداند، کلمه سوسیالیست کافی استان بود. مدت زیادی گذشت تا اینکه به موضوع دیگری فکر کردند؛ اما بالاخره یکی به مشکلی که برای مردم محلی پیش آمده بود اشاره کرد کاندیدا نیامده بود. و جیمی فریاد زد: خب، او اینجاست! و فوراً همه به سمت او برگشتند. کجا؟ کی؟ چطور؟ او امروز صبح آمد. و چرا به ما اطلاع ندادید؟ رفیق دکتر سرویس از کمیته پذیرش بود که صحبت کرد، و لحنش لحنی قاطع و تند داشت.

جیمی گفت: نمی‌خواست کسی بفهمد. آیا او می‌خواست ما سوار قطار شویم و فکر کند که ما را ناامید کرده است؟ مطمئناً، بعد از زمان قطار بود! معمولان جیمی کاملاً قطار و کمیته را فراموش کرده بود و حالا جرأت پنهان کردن ناراحتی‌اش را نداشت. تنها کاری که می‌توانست انجام دهد این بود که داستانش را تعریف کند اینکه چطور بعدازظهر را با کاندیدا در روستا قدم زده بود، و چطور دعانویس مرزن‌آباد شنا کرده بودند، و چطور از تابلوی اعلانات خبر گرفته بودند، و اینکه کاندیدا چطور رفتار کرده و شهر چه گفته بود. جیمی بیچاره هرگز شک نداشت که هیجان خودش با بقیه مشترک است؛ و در جلسه عادی بعدی محلی، وقتی رفیق دکتر سرویس روی پیشنهادی طلسم که جیمی جرأت مطرح کردنش را داشت، دعانویس معمولان نشست، این مکانیک کوچک کوچکترین ایده‌ای نداشت که چه کاری کرده که مستحق این بی‌احترامی است.

او فاقد شعور دنیوی بود، نمی‌فهمید که یک پزشک مرفه، که از روی کافران انسان‌دوستی محض وارد جنبش جادو سیاه می‌شود و اعتبار و ثروت خود را به ضرر منافع اجتماعی و تجاری‌اش به کار می‌گیرد، حق دارد از جیمی هیگینز و حتی یک کاندیدا احترام خاصی دریافت کند. دوم. شاید فکر می‌کردید جیمی خسته خواهد بود؛ اما امروز روزی بود که هیچ ادعایی نداشت. اول به رفیق میبل کمک کرد تا روی هر صندلی اعلامیه‌ای دعا نویسی حاوی نامه‌ای از کاندیدای محلی کنگره بگذارد؛ سپس با عجله رفت تا سوار تراموا شود و آخرین سکه پنج سنتی‌اش را قدیس خرج کرد تا به خانه‌اش برسد و نامزدی‌اش را با لیزی حفظ کند.

شهر شرط می‌بندم که او اشتباهی را که با کمیته جادو مرتکب شده بود، با لیزی تکرار نمی‌کرد! او متوجه دعانویس شد که لیزی با وفاداری به وعده‌اش عمل کرده است. سه نوزاد لباس‌های چلوار رنگ روشن پوشیده بودند؛ او صبح را صرف شستن و اتو کردن این لباس‌ها کرده بود همچنین لباس خودش که نیمی قرمز و نیمی سبز بود و اندازه‌های گشاد و تقریباً کرینولین داشت. لیزی خودش هم در همین مقیاس بود، با باسن و سینه‌های پهن، چشمان قهوه‌ای بزرگ و موهای دعا نویس تیره پرپشت. وقتی لباس خانه کثیفش را درآورد، زنی قوی و زیبا بود و جیمی به توانایی او در انتخاب همسر افتخار می‌کرد.

پیدا کردن یک زن خوب و شناختن دعانویس او، جایی که جیمی لیزی را استان پیدا کرده بود، کار کوچکی نبود. او پنج سال از او بزرگتر بود، یک بوهمیایی، دعانویس معمولان که در نوزادی به آمریکا آورده شده بود. نام قبلی او با توجه به شرایط، به سختی می‌شد آن را نام “قبل از ازدواج” او نامید الیزابت هوسار بود، که او آن را طوری دعانویس تلفظ می‌کرد که جیمی مدت‌ها می‌دانست که الیزا بتوسر است. دعانویس جیمی لقمه‌ای نان جفت روحی برداشت و یک فنجان چای با طعم فلز نوشید و خانواده را سوار کالسکه کرد و یک و نیم مایل را تا مرکز شهر با زحمت طی کردند.

وقتی رسیدند، لیزی بزرگترین فرزند و جیمی دو فرزند دیگر را برداشت و به این ترتیب آنها با زحمت وارد خانه اپرا شدند. در این سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند شب گرم، مثل این بود که سه اجاق گاز را در آغوش گرفته باشید و اگر نوزادان از خواب بیدار می‌شدند و شماره ملا شروع به گریه می‌کردند، والدین باید انتخاب دردناکی می‌کردند که چیزی را از دست بدهند یا با نگاه‌های منزجرکننده همه معمولان اطرافیانشان روبرو شوند. در بلژیک، در خانه مردم، سوسیالیست‌ها یک مهدکودک داشتند، اما جنبش آمریکا هنوز آن نهاد مفید را کشف نکرده بود. سالن از قبل تا نیمه پر شده بود و سیل جمعیت به داخل تعویذ سرازیر می‌شد.

تاثیر جادو در شهر معمولان

جیمی خودش و خانواده‌اش را نشاند و سپس با غرور چشمان مشتاقش را به صحنه دوخت تا صحنه را بررسی کند. اعلامیه‌های نماینده‌ی احتمالی کنگره که روی صندلی‌ها گذاشته بود، حالا توسط افراد حاضر در جلسه خوانده می‌شد؛ بنرهایی که با زحمت آویزان کرده بود، روی دیوارها برق می‌زدند؛ یک پارچ آب یخ روی میز سخنران و یک دسته گل و یک چکش برای رئیس جلسه بود؛ صندلی‌های عقب سکو برای سخنرانی به طور مرتب چیده شده بودند و بیشتر آنها از قبل توسط چهره‌های آلمانی قوی و چهره‌های گلگون آلمانی اشغال شده بودند: در هر جزئیاتی که جیمی در دستیابی طلسم به آنها کمک کرده بود.

او شهر به این جمعیت بزرگ و پر سر و صدا و به دینی که به او داشتند، افتخار می‌کرد. البته جادو شدن آنها از این موضوع خبر نداشتند؛ احمق‌ها، فکر می‌کردند که چنین جلسه‌ای از دعانویس کوهی‌خیل هیچ به وجود آمده است! آنها ده سنت خود را بیست و پنج سنت برای صندلی‌های دعانویس دعا نویسی رزرو شده می‌پرداختند و تصور می‌کردند که این همه چیز را پوشش می‌دهد، و شاید حتی شهر برای یک نفر هم تخفیفی در نظر می‌گرفتند! آنها غر می‌زدند و از خود می‌پرسیدند که چرا سوسیالیست‌ها همچنان برای جلسات خود هزینه ورودی می‌گیرند چرا نمی‌توانند مانند دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان مردم را آزادانه وارد کنند.

متون کهن آنها به جلسات دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان می‌رفتند و از گروه موسیقی برنجی و آتش‌بازی، آتش‌بازی و سخنرانی لذت می‌بردند هرگز به خواب نمی‌دیدند که همه اینها دامی است دعانویس معمولان که توسط استثمارگرانشان پرداخت شده است! خب، امشب از ماجرا باخبر می‌شدند! جیمی به کاندیدا فکر کرد و اینکه چطور این مرد و آن مرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. چون جیمی کلی آدم می‌شناخت که بلیت شهر گرفته بودند.