دعانویس مرزن‌آباد

سلاح‌هایش را به هم زد. اما قبل از اینکه نگران کوه نقره‌ای باشیم، باید از کرتاریا خارج شویم. سریع‌ترین راه به مرز کدام است؟ ناکس فوراً پاسخ داد: اوه، شمال. کرتاریا در قسمت بالایی سرزمین مانچکین‌ها شهر در اُز دعا نویسی قرار دارد و دعانویس مرزن‌آباد به محض اینکه از شاخه شمالی رودخانه مانچکین عبور کنیم، کاملاً از آن سرزمین خارج خواهیم شد. دختر بزی در حالی که تبر را روی شانه چپش می‌گذاشت پرسید: بسیار خب! پس به شمال می‌رویم. و آن سوی رودخانه مانچکین چه خبر است؟ ناکس در حالی که با لحنی آهسته و باوقار راه می‌رفت، اعتراف کرد: من هیچ‌وقت از خودم صلیب نکشیده‌ام، اما شنیده‌ام کوه‌های زیادی وجود دارد و اگر شماره ملا به اندازه کافی پیش برویم، به سرزمین ارغوانی گیلیکین‌ها هم می‌رسیم.

دعانویس : به نظر جالب میاد، مندی هندی تصمیم گرفت، و کی می‌دونه، بین اون همه کوه، شاید اونی که دنبالشیم نماز خواندن رو پیدا کنیم! راستی، باید بهت بگم باز، ناکس یا گلدی هورن؟ اما فکر کنم طلسم ناکس صدات کنم، چون یه جورایی ناکس گاو نر رو بیشتر دوست دارم. همراهش خمیازه کشید و با بی‌توجهی دمش را تکان داد: هرچی تو بگی، ابجد اما من همیشه تو رو هندی مندی صدا می‌زنم. بهت میاد خانوم، و دیگه لازم نیست خودت رو برده بدونی. دختر بزغاله با نگاهی شاد به همراه اشرافی‌اش غرید: هو، هو، من هرگز این کار را نکرده‌ام. این فقط یک شوخی بود، نه؟ می‌دانی، همه چیز در این سرزمین اُز فوق‌العاده خنده‌دار و عجیب است.

دعانویس مرزن‌آباد

بومیان دو دست، حیواناتی که صحبت می‌کنند، پادشاهانی که ناپدید می‌شوند و دعا نویسی پیام‌ها و پیشگویی‌های مرموز. گاو نر با حالتی فیلسوفانه اظهار داشت: مردم همیشه یک کشور جدید را عجیب می‌دانند! برای ما کاملاً درست و طبیعی به نظر می‌رسد. مرزن‌آباد اما به جرات می‌توانم بگویم اگر منابع انسان‌شناسی، شیوه‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند خودم را در جفت روحی کوه مرن بیابم، همه چیز آنجا را بسیار عجیب و استان ناراحت‌کننده خواهم دانست؛ مثلاً سنگ‌هایی که کافران در هوا پرواز می‌کنند و فرود آمدن یک گل نرم و سبک مانند یک گل مینا در باغ یک پادشاه عجیب. اما همه سنگ‌های ما که پرواز نمی‌کنند، در واقع من قبلاً هرگز کسی را ندیده بودم که کافر چنین کاری بکند.

و جای تعجب نیست استان که به نرمی یک گل مینا فرود آمدم یک گل مینا آبی زیر من بود وگرنه تکه تکه می‌شدم! دیزی؟ ناکس با ولع لب‌هایش را لیسید. دعانویس مرزن‌آباد تو هیچ‌وقت استان چیزی در مورد دیزی نگفتی. هندی با اعتماد گفت: اوه، من هرگز همه چیزهایی دعا را که می‌دانم نمی‌گویم، مخصوصاً به جوجه‌های کاکا مانند پادشاه و مشاورانش. اما یک گل مینا روی صخره رشد کرده بود و من آن را چیدم. همین که طلسم نویس شروع به افتادن کردم، شروع به کندن گلبرگ‌ها کردم و وقتی دعا فرود آمدم، روی یک توده بزرگ و بلند از آنها افتادم، توده‌ای به بلندی یک انبار کاه.

مندی با خیال‌پردازی ادامه داد. بنابراین از روی توده سر خوردم و برگشتم تا به قلعه نگاه کنم، و وقتی دوباره نگاه کردم، گلبرگ‌ها رفته بودند، اما کلیسا خود گل مینا آنجا بود که به هر شکلی که دوست دارید در این باغ عجیب مذهب رشد می‌کرد. پس چه کار کردم جز اینکه دوباره آن را بچینم و اینجاست! هندی پیروزمندانه گل آبی را از جیبش بیرون آورد. گاو دعانویس قرچک نر زمزمه کرد: وای، چه گل مروارید کوچولوی قشنگی! چقدر خوشمزه می‌شود! نه! نه! هاندی فریاد زد، در حالی دین که ناکس زبان درازش را به سمت گل استان دراز می‌کرد. برای خوردن زیادی زیباست.

گاو نر با لحنی غمگین پاسخ داد: هیچ چیز آنقدر زیبا نیست که خوردنش سخت باشد. اما جالب است که پژمرده نشده است. دختر بزی با تکان دادن آرام سرش به نشانه‌ی تأیید گفت: خب، من معتقدم که این جادو است. همین که گل مینا را به جیبش برگرداند، هاندی دعانویس جسم فلزی سختی را که هنگام شخم زدن باغ پادشاه با ناکس به پیشانی‌اش برخورد کرده بود، حس کرد. نگاه کن! فکر می‌کنی این چیه؟ او پرسید و محکم به شانه‌ی گاو زد، چون گاو خواب‌آلود و با چشمان بسته راه می‌رفت. مرزن‌آباد می‌دانی، موکل جن این چیزی است که وقتی با عجله از باغ رد شدیم، از خاک استان بیرون آوردیم.

کافر گاو نر با بی‌تفاوتی غرغر کرد و یک چشمش را باز کرد: از کجا باید بدانم؟ شهر فقط یک چکش نقره‌ای است، مگر نه؟ شاید بتوانیم آن را با دعا یک صبحانه‌ی خوب هنگام عبور از رودخانه عوض کنیم. وای… چطور… چطور حرف می‌زنی! هاندی با لحنی سرزنش‌آمیز دعانویس گفت. دعانویس مرزن‌آباد ما اصلاً حاضر نیستیم آن را با چیزی عوض کنیم. ببین، یک حرف اول اسم روی دعاگر آن است. مخفف چیست؟ گاو نر در حالی که با تسلیم در کنار او راه می‌رفت، زیر لب غرغر کرد: استان کی، چی، کدوم، کجا، آخه چرا نگرانی؟ دختر بزی دعانویس در حالی که چکش را به جیبش برمی‌گرداند، نتیجه گرفت: خب، به هر استان حال، با آن می‌توان پوره سیب‌زمینی دعا فوق‌العاده‌ای درست کرد.

بله، اگر سیب‌زمینی داشتیم. گاو نر در حالی که با نگاهی غم‌زده به دوردست‌ها نگاه می‌کرد، آهی عمیق کشید و گفت: بله، اگر سیب‌زمینی داشتیم. مندیِ هَندی کمی در دل خندید. دختر بزی با بینی‌اش احضار بالا و پایین رفت و گفت: اوه، شاد باش، هنوز از گرسنگی نمرده‌ای. و عجله کن، خورشید هر لحظه بالاتر می‌رود و بهتر است قبل از اینکه مردم بیدار شوند، از آن مزارع عبور کنیم. عجله کردن خلاف طبیعت ناکس بود، اما با درک حکمت نصیحت دختر فرشتگان بزی، دعا با عجله و ناشیانه‌ای تاخت. این موجود سلطنتی با وجود وزن زیادش، پاهایش جادو سیاه به سبکی گل مینا بود و به جز صدای ضعیف تلق تلق سلاح‌های هاندی، هنگام دویدن از کنار خانه‌های آبی گنبدی شکل و انبارهای کشاورزان مانچکین، صدای کمی ایجاد می‌کردند.

ناکس با حسرت از بالای نرده به مزرعه کلم نگاه کرد و گفت: نمی‌توانیم کمی توقف کنیم و سبزی بخوریم؟ اینجا نه، عزیزم! گوش! دختر بزی با صورت سرخ و نفس‌زنان به دویدن ادامه داد. صبر کن تا از این رودخانه… رد شویم. ناکس با کج‌خلقی شکایت کرد: اما من ذکر به این جور چیزها عادت ندارم. دویدن در مسابقات اسب‌دوانی قبل از صبحانه با شکم خالی. نه حمام، نه برس، نه ماساژ! هاندی نفس زنان گفت: خب، این هم قلم‌مویت. و در حالی که بزرگراه به جنگلی کوچک ختم می‌شد، از میان بیشه انبوهی راهش را باز می‌کرد. دعانویس مرزن‌آباد و حمامت هم آن‌جاست، آقا.

وای، چه رودخانه‌ی آبی‌ای! ناکس با ترشرویی به او گفت: در سرزمین مانچکین‌های اُز همه چیز آبی است. این را در حالی گفت که خارها جادو کهن و خس‌های تیز برای خراشیدن پوست اطلسی‌اش به سمتش دراز شده بودند. هاندی با چشمکی شیطنت‌آمیز اشاره کرد: حتی گاو سلطنتی کرتاریا. اوه، رودخانه آبی است و خانه‌ها آبی هستند و حتی باد هم می‌وزید هو هو! یالا. گاو نر با پهلوهای برآمده، در لبه‌ی جویبار آبیِ درخشان ایستاد و گفت: سعی نکن بامزه باشی. التماس می‌کنم. هاندی خندید و تبر، چنگک، بیل، شمشیر، تفنگ و جارو را از آن سوی رودخانه پرتاب کرد و گفت: اوه، لازم نیست تلاش کنم، حتماً این کار را می‌کنم!

صبر کن! گاو نر پوزخندی زد، در حالی که هاندی، پس از خلاص شدن از شر بار، تمام دستانش طلسم را بالای سرش برد و آماده شیرجه زدن در آب شد. دعانویس مرزن‌آباد صبر کن، جادو شدن می‌توانی شنا کنی؟ هاندی فریاد زد: نمی‌دانم، اما به زودی دعانویس بومهن می‌فهمم. و قبل از اینکه ناکس بتواند جلویش را بگیرد، دختر بزی از ساحل رودخانه پرید و در زیر آب‌های آبی رودخانه مانچکین ناپدید شد. برای سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند یک بار هم که شده، ناکس وقار و جایگاه سلطنتی خود را فراموش کرد و دیوانه‌وار به دعانویس دنبال همراه بی‌پروای خود شیرجه توسل زد. در حالی که سرش زیر آب بود، شنا می‌کرد و بالاخره هندی مندی را پیدا کرد و گیسوان زرد او را دعانویس محکم با دندان‌هایش گرفت و او را به ساحل مقابل کشید.

تاثیر طلسم در شهر مرزن‌آباد

دختر بزی آنقدر از آب پر شده بود که حرفی برای گفتن نداشت و خیس روی چمن‌ها دراز کشیده بود، در حالی که ناکس با تحسین و نگرانی آمیخته به او نگاه می‌کرد. دیگه هیچ‌وقت همچین کاری نکن. با شهر صدای خس خس سینه‌ی بلندی گفت، همین که هاندی بالاخره نشست و شروع به دعانویس اندیشه چنگ زدن آب دامن حجیمش کرد. شنا کردن دعا یه هنره و باید یاد گرفته و تمرین بشه. اما به خاطر خدا، چرا وقتی افتادی طلسم تو آب، دستات رو تکون ندادی؟ با عصبانیت حرفش را تمام کرد. اوه، قراره این کار رو بکنی؟ از این طرف؟ قبل از اینکه ناکس قدمی بردارد، دختر بزی دوباره به رودخانه پرید.

این بار به تعویذ جای اینکه پایین برود، آنقدر سریع و خشمگین آب‌بازی کرد و هفت دستش را چرخاند که فقط توانست سرش را بالای آب نگه دارد. اما ناکس، که حالا کاملاً عصبانی شده بود و به او فرصتی برای دور شدن از ساحل نمی‌داد، به داخل آب رفت و مصمم او دعانویس مرزن‌آباد را به خشکی کشاند. با عصبانیت غرید: می‌خوای با پیازهای آبی آسمانی چیکار کنی؟ خودتو غرق کنی؟ دختر بزی در حالی که تقلا می‌کرد از گاو خشمگین دور شود، سرفه‌ای کرد جادو و گفت: نه، دارم دعانویس سعی می‌کنم شنا کنم. فکر می‌کنی می‌گذارم این رودخانه‌ی مانچکین حسابی از من حرز جلو بزند؟ ناکس با غرغر گفت: بله، و وقتی شما دارید شنا می‌کنید یا بهتر بگویم شنا کردن را تمرین می‌کنید، بعضی از این کرتاریان‌ها می‌آیند و ما را دستگیر می‌کنند.