دعانویس آواجیق

داده شود که آنها را ارضا کند و در برابر جهانیان طلسم نویس به نمایش بگذارد، تنها پیامد ممکن، انقلابی از انتقام کور و خونین است. ملکه فدر، دیوانه و وحشت‌زده، جهنمی هولناک را در مقابل چشمان خیره‌اش دید؛ اما دعانویس آواجیق او هیچ جهنمی را در مقایسه با آنچه تماشاگران راسین ممکن کافران بود ببینند، ندید، اگر می‌توانستند صد سال به تاریخ فرانسه نگاه کنند حرز و جمعیت گرسنه و وحشی پاریس را که دعانویس در خیابان‌ها کارمانول می‌رقصیدند، تماشا کنند، در حالی که گیوتین سرهای نوه‌ها و نبیره‌های آن خانم‌ها و آقایان باشکوه و لجام‌گسیخته‌ای را که دربار باشکوه و لجام‌گسیخته پادشاه بزرگ را تشکیل می‌دادند، در منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند سبد خونین خود می‌غلتاند.

دعانویس : فصل XXII زوبین انداز ریاکاری بیهوده است که پادشاهان و امپراتوران این آموزه را رواج می‌دهند که هنر برای دربارها وجود دارد؛ که تنها بزرگان زمین موضوع مناسب برای آثار هنری هستند، و درباریان و منتقدان درباری داوران واقعی ذوق و سلیقه‌اند. این باور عمیقاً در{۱۲۵}قلب جادو سیاه انسان غریزه‌ای است که اعلام می‌کند همه انسان‌ها مهم هستند؛ و مردان نابغه‌ای ظهور می‌کنند که از این غریزه پیروی می‌کنند و درباره مردم دعا عادی می‌نویسند و گروه‌های وسیع‌تری از جامعه را جادو مخاطب قرار می‌دهند. اکنون شاهد وقوع این اتفاق در دربار انحصاری و ابجد متکبر پادشاه جادو بزرگ خواهیم بود. یک نابغه جهانی ظهور می‌کند که موانع تثبیت‌شده را می‌شکند، تمام فرانسه روح را به بحث دعانویس در مورد ایده‌های خود وامی‌دارد و به تبدیل درام اروپا به نیروی اجتماعی امروزی کمک می‌کند.

دعانویس آواجیق

او پسر یک مبل‌ساز سلطنتی در پاریس بود؛ یعنی، تاجری طلسم که شغلش تعمیر بالش‌های نرم و گران‌قیمتی بود که این دربار بر روی آنها تکیه داده بود. اما مولیر، آتشفشانی از انرژی و جسارت، خیلی طول نکشید که متوجه شد علاقه‌ای به بالشتک‌سازی دربار ندارد. در بیست و یک سالگی، املاک خود را به شغل خانوادگی فروخت و تئاتری را در یک دعاگر زمین تنیس در پاریس راه‌اندازی کرد. این کار شیطان شکست خورد و مولیر جوان سه بار به دلیل بدهی زندانی شد. اما او تسلیم نشد؛ او گروهی را برای گشت و گذار در استان‌ها ترتیب داد و به مدت سیزده سال زندگی خود را به صورت رابطه‌های یک شبه گذراند.

این زندگی امروزه مثل یک سگ است و باید سیصد سال پیش، زمانی که بازیگران مطرود و تقریباً یاغی بودند، بدتر هم بوده باشد. تعصب کاتولیک در فرانسه به همان اندازه تعصب پیوریتن‌ها در انگلستان علیه آنها بود. این مدرسه، مدرسه‌ای سخت و طاقت‌فرسا بود که در آن مولیر پولی به دست نمی‌آورد و سلامتی‌اش را از دست می‌داد. دعانویس آواجیق اما این دعانویس راهی برای تبدیل شدن به یک نمایشنامه‌نویس تراژدی کمیک بود، زیرا او را با هر نوع انسانی در تماس قرار می‌داد. وقتی او به ورسای آمد تا نمایشنامه‌نویس محبوب پادشاه شود، دانشی فراتر از دسیسه‌های درباری را با خود به همراه آورد؛ او روحیه مبارزه‌جویی مردی را که با خشونت با او رفتار شده بود، فقیر و در زندان بود و فرانسه را آنطور دعانویس که مردم عادی بودند، می‌شناخت، با خود آورد.

مولیر فرصتی پیدا کرد تا در حضور پادشاه نمایشنامه‌هایی از جمله چند نمایش کوتاه کمدی خودش را اجرا کند. پادشاه در آن زمان بیست و یک ساله بود، کنجکاو در مورد زندگی، و نه کاملاً در دست زنان و کشیشان، آنطور که بعدها شد. مولیر سی و هفت ساله بود که اولین اثر مهم خود، مسخره‌های گرانبها، را خلق کرد، هجویه‌ای بر مدهای ادبی آن زمان که بر کافران اساس آن آینه دعا مشاور زیبایی‌ها و صندلی کالای گفتگو نامیده می‌شد. دعانویس خانم‌های بزرگ عادت داشتند دور هم جمع شوند تا بذله‌گویی خود را به یکدیگر نشان دهند،{۱۲۶}و دقیقاً شبیه مهمانی‌های چای ادبی امروزی مذهب بود.

من آنها را در فصلی طلسم از کتاب کلانشهر به تصویر کشیده‌ام خانم اوگی می‌گوید: با مولیر ادامه بده! شوهرش التماس می‌کند: فقط می‌خواهم دوازده سطر نقل قول کنم. این به شما نشان می‌دهد که وقتی ادبیات در میان خانم‌های خوب به موضوع دعانویس داغ تبدیل می‌شود، چه اتفاقی برای آن می‌افتد: ما هر روز از جدیدترین عیاشی‌ها و زیباترین نوآوری‌ها در نثر و نظم مطلع می‌شویم؛ درست در آخرین لحظه به ما گفته می‌شود که فلان شخص زیباترین قطعه دنیا را در مورد فلان موضوع سروده است؛ دعانویس آواجیق دیگری کلماتی با چنین حال و هوایی نوشته است؛ این شخص بر اساس جادو شدن یک لذت، شیاطین یک دیوانگی ساخته است و دوستش چند بند در مورد یک خیانت سروده است؛ آقای فلانی دیروز عصر شش بیت برای خانم فلانی فرستاده است و او امروز صبح ساعت هشت پاسخی فرستاده است؛ یک نویسنده مشهور به تازگی طرحی برای کتاب جدید خود دعانویس کوراییم کشیده

است، دیگری به بخش سوم رمان عاشقانه خود رسیده است و سومی در حال چاپ آثار خود از طریق چاپخانه است. خانم اوگی با سوءظن می‌پرسد: این توی کلانشهر است؟ در همین حال، شوهرش با بدخواهی پوزخندی می‌زند. دنبالش بگرد؛ و اگر پیدایش نکردی، طلسم صحنه دهم نمایش دختران ریشخند شده را امتحان کن. برای پسر یک کاسبکارِ ساده، گستاخی بود که خانم‌های اشراف‌زاده را مسخره کند، و خانم‌ها خشمگین شدند و موفق شدند نمایش را به مدت پنج روز از صحنه دور نگه دارند. این آغاز دعوایی بود که تا پایان عمر مولیر ادامه داشت. هر زمان که تصمیم دعانویس اصلاندوز می‌گرفت یک نمایش مضحک یا باله احمقانه بنویسد، می‌توانست آن را با خیال راحت و با تشویق اجرا کند؛ اعمال صالح اما هر زمان که نمایشنامه‌ای با هدفی جدی می‌نوشت، انبوهی از دشمنان را برمی‌انگیزاند که نمایش او را از پنج روز تا پنج سال از صحنه دور نگه می‌داشتند.

و اینجا جایی بود که مرد روحیه خود را نشان دعا نویسی داد؛ او بیمار بود، همیشه با فرشتگان بدهی دست و پنجه نرم می‌کرد، گروه تئاتری خود را داشت که باید مراقب آنها می‌بود افرادی که دوستشان داشت و بارشان را به دوش می‌کشید. با این وجود، حقیقت مانند شعله‌ای سفید و داغ در او شعله‌ور بود و او نمی‌توانست دشمنانش را تنها بگذارد. او برای یک یا دو سال مبارزه را کنار می‌گذاشت، سپس با تمسخری نیشدارتر، یا تصویری چنان هولناک از ظلم و دروغ که به سختی احضار می‌شد آن را با یک کمدی مقایسه کرد، به مبارزه برمی‌گشت.{۱۲۷} مولیر مقدس از ریاکاری با نفرتی مرگبار متنفر بود؛ او از کلیسای زمان خود متنفر بود، زیرا یک سیستم سازمان‌یافته ریاکاری برای پول دعانویس قصابه بود.

عبادت کردن او از احمق‌های خودبین، و زنان متکبر و خودبین، و بزرگان متکبر و خودبین زمین متنفر بود. همچنین از به بردگی کشیدن و زندانی کردن عشق متنفر بود. در زمان او، دختر فرانسوی شیطانی در دعانویس آواجیق یک صومعه بزرگ شد و وقتی رمال بین سیزده تا هجده سال داشت، دعانویس والدینش با کمک وکیل خانواده، او را به ازدواج مردی بالغ از دنیا که صاحب مقام و ثروت بود و مستعد ابتلا به رذایل و بیماری‌ها بود، فروختند. در حداقل نه نمایشنامه مولیر چنین وضعیتی وجود دارد؛ گشایش همچنین یک مرد جوان مهربان عاشق تغییرات فرهنگی بر چگونگی درک شیوه‌های طلسم تأثیر می‌گذارند دختر است و این زوج راهی برای خنثی کردن نقشه‌های بزرگان خود پیدا می‌کنند.

بنابراین، نمایشنامه‌ها به متون کهن جای طمع و غرور دنیوی، به درخواست عقل سلیم و احساس انسانی تبدیل می‌شوند. این به یک مضمون آشنا در کمدی تبدیل شده است. اولین دعانویس شورش غریزی شاعر علیه قدرت پول. عادت دعانویس کلور مولیر این است که یک موضوع تبلیغاتی را برمی‌دارد و بر اساس آن موعظه‌ای به شکل تصویر می‌سازد. او شخصیت‌های بسیار ساده‌ای را برای به دعا تصویر کشیدن موضوع انتخاب می‌کند و در مکالمات مانند مردی که با سورتمه به میخ می‌کوبد، بر آن می‌کوبد. هر ذره از دانش و مهارتی که دارد، در آن ضربات محکم به کار می‌رود؛ تمام شوخ‌طبعی و ذوق او، بینش او نسبت به شخصیت انسان، سرزندگی شگفت‌انگیز او، حس تپنده زندگی او.

آیا طلسم وجود دارد در شهر آواجیق

بزرگترین شر آن زمان بدون شک کلیسا بود که ذهن و وجدان ملت را کنترل می‌کرد و هرگونه تفکر مستقل را دعانویس سرکوب جادو سیاه می‌کرد. زندگی فرانسه توسط انبوهی از جاسوسان، مأموران مخفی یک قدرت غارتگر، یعنی ژزوئیت‌ها، احاطه شده بود. هیچ چیز را نمی‌توانستند از آنها پنهان کنند، زیرا آنها رستگاری روح‌ها را کنترل می‌کردند و از طریق دعا ابزار اعتراف می‌توانستند بر زندگی سیاسی و اجتماعی تسلط یابند. آنها مانند همیشه بر جهل و احساسات زنان کار می‌کردند. آنها ذهن پادشاه را تسخیر کردند و در نهایت او را به دام انداختند و مجبور به لغو قانون تحمل پروتستان‌ها شدند و آزار و اذیت وحشتناک دیگری را آغاز کردند.

مولیر همه این اتفاقات تعویذ را فرشتگان در اطراف خود دید و در مورد آن یکی از وحشتناک‌ترین نمایشنامه‌های جهان دعا نویسی را نوشت. این نمایشنامه “تارتوف یا ریاکار” نام دارد و یک دسیسه‌چین مذهبی را نشان ذکر می‌دهد که به درون یک خانواده دعانویس آواجیق طبقه متوسط ​​​​رخنه می‌کند نماز خواندن و همسر نیکوکار خود را اغوا می‌کند. این نمایشنامه{۱۲۸}این بیان خشمی سوزان، و ریاکاری تمام‌عیار است. به عنوان سلاحی برای تبلیغات، امروزه دقیقاً به همان اندازه سیصد سال پیش قدرتمند است. البته این نمایش در دنیای کوچک پاریس و ورسای طوفانی به پا کرد. گروه روحانیون پادشاه را محاصره کردند و اجرای عمومی این نمایش ممنوع شد، هرچند که به طور خصوصی برای برخی از اشراف بزرگ نمایش داده شد.

اسقف اعظم کسانی را که حتی نمایشنامه را می‌خواندند تهدید به تکفیر کرد و بوسوئه، پاپ ادبی طبقه حاکم آن زمان، مرگ نابهنگام مولیر کافر بر اثر سل قدیس را به عنوان قضاوت الهی علیه او به خاطر نوشتن این پیشینه تاریخی اثر بدنام تلقی کرد. دو سال بعد، ارواح پادشاه دوباره اجازه نمایش نمایشنامه را داد؛ اما وقتی اجرا شروع شد، او در یکی از جنگ‌هایش بود و یک مقام رسمی تئاتر را تعطیل کرد.