دعانویس اصلاندوز

و شاه لیر، یا تصاویری از ظلم و ستم‌های تلخ و تاریک مانند قیاس در برابر قیاس. اما وقتی این نمایشنامه‌ها شکست می‌خوردند، درس خود را می‌آموخت دعانویس اصلاندوز و به نوشتن رویاهای عاشقانه، داستان‌های زیبای پریان مانند … برمی‌گشت.{۱۰۱}داستان زمستانی و طوفان. در این دومی، اندوه حسرت‌بار پیرمردی را شیاطین می‌بینیم که دریافته زندگی آن زیبایی که باید علوم غریبه باشد نیست، اما بیهوده آه می‌کشد تا جادوگری قادر مطلق بیاید و آن را درست کند. باز هم، می‌بینید، نظریه انسان خوب؛ در حالی جادو کهن که طبقات اجتماعی که سرنوشتشان نابودی انگل‌زدگی است، هدف تمسخرهای متکبرانه و اشرافی شکسپیر قرار می‌گیرند. خانم اوگی می‌گوید: آه، حالا!

دعانویس : این بخشی از داستان طلسم است که برای اوج نگه داشته‌ای! فصل کمیک ریلایز نمایشنامه‌های تاریخی شکسپیر دوره‌ای سیصد ساله را پوشش می‌دهند؛ فروپاشی نظام فئودالی و جایگزینی آن با یک سلطنت کم و بیش تحت کنترل پارلمان. ما ده نمایشنامه داریم که به این دوره می‌پردازند. برخی از آنها را شکسپیر کاملاً با داده‌های خود از وقایع‌نامه‌های قدیمی نوشته است؛ برخی دیگر کلیسا را از نمایشنامه‌های قدیمی‌تر بازنویسی کرده است. او در مورد حقایق بی‌توجه بود؛ و اینکه چقدر درک کمی از اصول اولیه داشته است را می‌توانید از این شرایط قضاوت کنید که شاه جان حتی به امضای منشور کبیر اشاره نمی‌کند.

دعانویس اصلاندوز

او به راحتی می‌توانست از یکی از شخصیت‌های این نمایشنامه بخواهد که در مورد این موضوع که سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند مردم گستاخی حاکمان خود را محدود می‌کنند، سخنرانی کند. اما او هیچ علاقه‌ای به چنین موضوعاتی نداشت. کاری که شکسپیر انجام داد، ساختن مجموعه‌ای از نمایشنامه‌های وقایع‌نگاری بود که به دسیسه‌ها، نزاع‌ها طلسم و نبردهای اشراف انگلیسی می‌پرداخت. او از سنت پیروی می‌کرد، دعانویس اصلاندوز اما هرگز شیاطین در تغییر شخصیت‌ها برای افزایش جذابیت دراماتیک تردید نمی‌کرد. نتیجه، دعانویس تاریخ انگلیس را در ذهن همه بچه‌مدرسه‌ای‌های انگلیسی و آن بچه‌مدرسه‌ای‌های بزرگسالی که دولتمرد نامیده می‌شدند، جایگزین کرده است. شاعر ملی آنها، غرور آنها را ستایش می‌کند و تعصبات کوته‌بینانه دعانویس آنها را تشویق دعانویس شهر آلنی می‌کند.

او ایرلندی‌ها را دوست نداشت، ولزی‌ها را دوست نداشت، اسکاتلندی‌ها را دوست نداشت، فرانسوی‌ها را دوست نداشت و البته اسپانیایی‌ها را هم دوست نداشت. او رومی‌ها را دوست داشت، ظاهراً به این دلیل که آنها شبیه طبقات حاکم انگلیس بودند. جان آو گانت در سخنرانی آخر عمرش، انگلستان شیطانی را در مجموعه‌ای از … اعلام می‌کند. {۱۰۲}تشبیهات شورانگیز این بهشت ​​دیگر، نیمه بهشت… این نژاد خوشبخت انسان‌ها، این دنیای کوچک، این سنگ گرانبها که در دریای نقره‌ای قرار گرفته… این قطعه زمین مبارک، این زمین، این قلمرو، این انگلستان…. و این درست است، این شیوه صحیح احساس انگلیسی‌ها نسبت به انگلستان است.

اما آیا آنها به فرانسوی‌ها اجازه می‌دهند که چنین احساسی نسبت به فرانسه داشته باشند، کشور خود را دوست داشته باشند و جادو از احضار آن دفاع کنند و آن را به روش خود مدیریت کنند؟ پاسخ این است که آنها اجازه نمی‌دهند. فرانسوی‌ها باید پادشاهان انگلیسی را ببینند که ادعای شماره ملا تاج و تخت خود را دارند؛ آنها باید ارتش‌های انگلیسی را ببینند که به کشورشان حمله می‌کنند، شهرهایشان را ویران می‌کنند و مزارعشان را بایر می‌کنند؛ دعانویس اصلاندوز و آنها باید بشنوند که شاعر بزرگ انگلستان با فصاحت طلایی خود از مهاجم حمایت می‌کند، نمایشنامه خود را با سخنرانی‌های خسته‌کننده سنگین می‌کند تا اعتبار ادعای انگلیسی‌ها بر تاج و تخت فرانسه را اثبات کند و به فرانسوی‌ها توضیح دهد که به نفع خودشان است که کشورشان توسط یک نژاد برتر مورد حمله قرار گیرد.

عجیب‌تر اینکه، خواهیم دید که محققان و منتقدان آمریکایی از چنین اشعار امپریالیستی انگلیسی به وجد می‌آیند! من به کتابخانه محلی‌ام می‌روم تا ببینم اشراف فرهیخته در این مورد چه می‌گویند، و جدیدترین چیزی که پیدا می‌کنم کتابی است به نام تاریخ انگلیس در نمایشنامه‌های شکسپیر نوشته‌ی استادی از دانشگاهی در لوئیزیانا. او بخشی را دعانویس هشجین نقل می‌کند که در آن هنری پنجم سربازانش را دعانویس به حمله به هارفلور تحریک می‌کند: یک بار دیگر به سوی شکاف، دوستان عزیز، یک بار دیگر، یا دیوار را با مردگان انگلیسی‌مان ببندیم. محقق ما می‌گوید: اکنون با لحنی اصیل و والا روبرو هستیم؛ لحنی که از نقل قول‌های مداوم و کنایه‌های مبتذل بی‌بهره است.

این لحن، مانند هارمونی‌های باشکوه یک نوازنده‌ی چیره‌دست، هنگام خواندن، ما را به اعمال مربوط به جادو تپش می‌اندازد و به وجد می‌آورد، علیرغم دکلمه‌های کلاس درس و تمرین‌های تجزیه و تحلیل دوران کودکی. ژاندارک قیام دعا کرد تا مردمش شیاطین را به بیرون راندن این مهاجمان ترغیب کند؛ و انگلیسی‌ها او را طلسمات به عنوان یک جادوگر سوزاندند. صد و شصت سید و حاجی سال گذشته بود مطمئناً زمان کافی برای تفکر مجدد هوشیارانه، مطمئناً زمان برای شاعر ملی انگلستان تا هر کاری از دستش برمی‌آید برای پاک کردن این لکه از نام نیک کشورش انجام موکل جن دهد. اما دوشیزه اورلئان باید برای اثبات حقانیت خود به جای دعا نویس شکسپیر، دوست ثروتمندان و قدرتمندان، که هرگز در تمام چهل نمایشنامه خود از دعا آرمانی نامحبوب حمایت نکرده بود، نگاه می‌کرد.

او ژاندارک را بر اساس پست‌ترین تعصبات زمین خود نمایندگی می‌کند. دعانویس اصلاندوز موجودی خودبین، لاف‌زن، بی‌عفت، و بی‌عفتی خود را انکار نمی‌کند. در مجموعه نمایشنامه‌هایی که به شاه هنری ششم می‌پردازند، حادثه مهم‌تری نیز رخ می‌دهد، حرز شورش جک کید. سیصد سال خون و گنج مردم انگلیس در این جنگ‌های خارجی و جنگ‌های داخلی بی‌وقفه ارل‌ها و دوک‌ها و بارون‌های رقیب هدر کافر رفته بود. در اواسط قرن پانزدهم، پریشانی گسترده‌ای حاکم بود و در کنت قیامی رخ داد؛ یک رهبر محبوب، شهر لندن را تصرف کرد و وعده‌هایی برای اصلاحات داد، اما سپس دعانویس به او خیانت شد و کشته شد.

دعانویس ایردموسی این حادثه به دامان شکسپیر افتاد فرصتی برای بذله‌گویی‌های جنتلمنانه و خوشمزه به قیمت کارگران استثمار شده. کید فریاد می‌زند: پس شجاع باشید، زیرا کاپیتان شما شجاع است و سوگند اصلاحات می‌خورد. در انگلستان هفت نان نیم پنی به قیمت یک پنی فروخته خواهد کافران شد، دیگ سه حلقه‌ای ده حلقه خواهد داشت و من تعویذ نوشیدن آبجوی کوچک را جرم خواهم کرد. به محض اینکه جادو سیاه دار و دسته شکسپیر به قدرت می‌رسند، خود را اشراف‌زاده می‌نامند و پیشنهاد می‌دهند که یکی از کافر پیروانشان را به دلیل ذکر عدم ارواح پذیرش ادعایشان، با ضربات چاقو از پای درآورند. دعا او خطاب به لرد سی، یکی از افرادی که خشم مردم علیه آنها برانگیخته شده بود، می‌گوید: تو با ساختن یک مدرسه‌ی گرامر، جوانان کشور را به طرز خائنانه‌ای فاسد کردی؛ و در حالی که پیش از این، پدران ما جز کتاب نُت و چوب خط، کتاب دیگری نداشتند،

دعانویس اصلاندوز تو چاپ را رواج دادی؛ و برخلاف پادشاه، تاج و تخت و عزت او، یک کارخانه‌ی کاغذسازی برپا کردی. به تو دعانویس ثابت خواهد شد که در اطرافت افرادی هستند که معمولاً از اسم و فعل و سخنان شنیعی صحبت می‌کنند که هیچ گوش مسیحی تحمل شنیدن آن را ندارد. چنین است بذله‌گویی شاعر جنتلمن ما؛ و نظر محقق لوئیزیانایی ما چیست؟ او به ما می‌گوید: شیطانی این از دوران مدرن حکایت دارد… عوام‌فریب، جهل مخاطبانش را به نفع خود دارد. او به نفع درخواست‌هایش، حسادت کینه‌توزانه‌ی توده‌هایی را دارد که از طبقات اجتماعی، یعنی از طبقه‌ای بالاتر از خود و ماهرتر، آگاهند.

دعانویس هیر مطمئناً، استاد جادو لوئیزیانا اذعان می‌کند که شکسپیر در اینجا یک صحنه‌ی تاریخی بزرگ را ساده‌لوحانه اداره می‌کند؛ اما می‌بینید، شاعر چه بهانه‌ی خوبی داشته است! او به شدت به کمدی برای درام تراژیک هنری ششم نیاز داشت ! اما من می‌پرسم: چرا او نمی‌توانست دعانویس اصلاندوز کمدی‌ای درباره‌ی اشراف و نجیب‌زادگان بسازد؟{۱۰۴} پاسخ این است: این یک سنت ادبیات طبقه مرفه انگلستان است که رنج‌های ثروتمندان و قدرتمندان، تراژدی‌های آبرومندانه هستند، در حالی که رنج‌های فقرا کمیک تسکین‌دهنده. تنها راهی طلسم که یک فرد فقیر از هر نوعی می‌تواند شکسپیر را وادار دعا به جدی گرفتن خود کند، این است که خدمتکار دعا فداکار عبادت کردن یک فرد ثروتمند و قدرتمند باشد؛ به عنوان مثال، پیرمرد آدام در هر طور که دوست دارید، نقشی که طبق سنت، توسط خود شکسپیر بازی شده است.

آیا جادو وجود دارد در شهر اصلاندوز

اما وقتی مردم عادی سعی می‌کنند کاری برای خودشان انجام دهند، دلقک و احمق، دهاتی و شیاطین اغواگر میخانه می‌شوند. صحنه‌های کمدی در رویای شب نیمه تابستان فرشته را در نظر بگیرید، جایی که کارگران واقعاً تلاش می‌کنند نمایشی اجرا کنند. شکسپیر فکر می‌کند هیچ ایده‌ای نمی‌تواند پوچ‌تر از فرشتگان این باشد. اما امروزه کارگران در انگلستان نمایش‌های زیادی اجرا می‌کنند؛ گروه‌های تئاتر رادیکالی وجود فرشتگان دارند که ادبیات نمایشی جدیدی تولید می‌کنند که در آن همیشه اتفاق نمی‌افتد که افراد فقیر چاق باشند، در حالی که خانم‌ها و روح آقایان متین و مهربان هستند. از این مهم‌تر، نوادگان آن شورشیان جک کید، که شکسپیر آنها را ممکن است در به‌روزرسانی‌های آینده، ارجاعات متنی بیشتری اضافه شود.

به عنوان مخالف مدارس گرامر دعا نویسی معرفی می‌کند، با یک مبارزه یک قرنی، ایجاد مدارس رایگان برای فرزندان مردم را در هر گوشه انگلستان اجباری کرده‌اند. آنها حدود سه هزار شعبه انجمن آموزش کارگران دعانویس اصلاندوز دارند که در آن دعانویس مردم با هزینه خودشان در مورد اسم‌ها و افعال جادو سیاه می‌آموزند. آیا طلسم تا به جادو حال یک شاعر ملی به این شدت توسط مردم کشور خود مورد سرزنش قرار گرفته است؟ خانم اوگی می‌گوید: وقت آن رسیده که جک کید خواندن شکسپیر را جرم اعلام کند. اوگی می‌گوید: نه، ما باید از الگوی کلیسای کاتولیک پیروی کنیم، که کشیشان آن اجازه دارند دعاگر کتاب‌های ممنوعه را برای اهداف جنجالی دعانویس اربطان بخوانند.

اما مطمئناً وقت آن رسیده است که در ذهن خود روشن کنیم که شکسپیر شاعر و مبلغ دشمن است؛ در حال حاضر، به هر حال، باری بر دوش ذهن نژاد است. او تاج و جلال نظام برتری طبقاتی و کلمه‌ای جادویی است.