دعانویس فومن

کمی سرش را نوازش کرد و خروس هواشناسی آهنی که کمی دلداری‌اش داد، اما هنوز به شدت گیج شده شیطان بود، به دنبال پدربزرگ پرید. این بار آنها آهسته‌تر دور پرچین چرخیدند، سرباز پیر یک طرف و تاترز دعانویس فومن و بیل طرف دیگر را گرفتند. بیل بود که کشف کرد زیرا خروس هواشناسی از میان برگ‌های سمت چپ می‌درخشید و طلسم درخشش طلا را به خود می‌دید! با صدای رمال بلند فریاد زد: بخت! بخت! این یک ثروت نبود، شماره ملا بلکه یک دروازه طلایی بود و پدربزرگ و تاترز با جادوگر کنار زدن برگ‌ها و شاخه‌ها، از میان میله‌ها به زیباترین باغی که تا به حال دیده بودند، خیره شدند.

دعانویس : قفل دروازه باز شد و وقتی پدربزرگ با شانه‌اش آن را فشار داد، دروازه بی‌صدا به سمت داخل چرخید. پیشینه تاریخی تاترز نفسش را حبس کرد و به دنبال سرباز پیر وارد شد و بیل درست قبل از اینکه دروازه دوباره بسته شود، فرصت داشت از آن عبور کند. پدربزرگ سوت آرامی زد و تاترز فریاد تحسین بی‌اختیاری سر داد. تاک‌ها و بوته‌های گلدار هوا را با عطری لطیف پر کرده بودند؛ مسیرهایی از شن نقره‌ای در میان درختان و آلاچیق‌ها پیچیده بودند؛ فواره‌های کریستالی بین باغچه‌های گل پخش شده بودند؛ و در حاشیه هر مسیر و کوچه چمنزار، درختانی بودند که با فانوس‌های جادویی می‌درخشیدند، فانوس‌هایی که به زیبایی خود شکوفه‌ها جادو جادو شکوفه می‌دادند و باغ را با مقدس دعانویس صدها درخشش رنگین‌کمانی روشن می‌کردند.

دعانویس فومن

همه چیز آنقدر عجیب و زیبا بود که تاترز و پدربزرگ به زحمت نفس می‌کشیدند، اما بیل که فقط دو روز از دعانویس عمرش گذشته بود، انگار باغ‌های جادویی را اموری کاملاً عادی می‌دانست. او با هیجان فریاد زد: بیا، بیا ثروت را پیدا کنیم! اما تابلویی طلایی روی نزدیکترین درخت جادویی سید و حاجی توجه تاترز را جلب کرده بود و او بدون توجه به بیل، با نوک دعانویس ایزدشهر پا به سمت آن رفت. تابلو اعلام می‌کرد: دعانویس فومن اینجا باغ گوربا کافر است. رمز و راز و جادو در تمام شاخه‌هایش. پدربزرگ از پشت سر تاترز رسیده بود.

فومن حالا کجا؟ شیشه داروی تجویزی را از جیبش بیرون آورد و اول به تابلو و بعد به شیشه نگاه کرد. پدربزرگ نفس زنان گفت: همینطور! چون در انتهای فهرست بیماری‌ها با حروف طلایی نام گوربا نوشته شده بود. پدربزرگ با ناراحتی زیر لب غرغر کرد: اینجا حتماً باغ جادوگری است که آن راهزن شرور درباره‌اش علوم غریبه به ما می‌گفت. حتماً وقتی او را دستگیر کردند، در راه اینجا بوده. شاید الان اینجاست! جادو علوم غریبه هیس! مراقب باش! حالا مواظب باش! من به یک جادوگر اعتماد نمی‌کنم، تا جایی که بتوانم دودکش را با دود بچرخانم! فصل ۶ باغ جادوگر تاترز با هیجان زمزمه کرد: شاید او به من بگوید سر پدرم را کجا پیدا مطالعات انسان‌شناسی، آیین‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد کنم.

پدربزرگ با احتیاط از یکی از مسیرهای نقره‌ای عبور کرد و اعتراف کرد: خب، این می‌تواند یک تغییر خوب باشد، اما یک جادوگر احتمالاً ما را به تیرک‌های دروازه یا کرم‌های ابریشم تبدیل می‌کند. خروس هواشناسی با صدای خش‌دار گفت: من از کرم ابریشم بودن امتناع می‌کنم. او پایین پریده بود و نزدیک پاشنه‌های پدربزرگ می‌پرید. یه نوک به چشمش می‌زنم! بیل با تکان دادن بال‌های آهنینش، با نگرانی به اطراف نگاه کرد. دعانویس فومن پدربزرگ با لحنی تند گفت: خب، فراموش نکن که دستور داری. تا وقتی که من دعا دستور ندهم، خم شدن به جلو، قوز کردن یا نوک زدن ممنوع، فهمیدی؟ شاهزاده آرام گفت: من باور نمی‌کنم که او جادوگر بدی باشد، باغش زیادی زیباست.

دعانویس چمستان پدربزرگ با ارواح بینی بالا کشید و گفت: زیبایی به زیبایی زیبایی است. دعا نویس او جادو می‌کند که تعویذ خلاف قانون است و نمی‌شود فومن از آن فرار کرد، تازه… درست همین‌جا پدربزرگ روی یک مسیر کوچک سنگفرش که از میان چمنزار وسیعی می‌گذشت، قدم گذاشت و جمله‌اش را تمام نکرد، چون سنگ حدود سی سانتی‌متر بالا رفت و با چنان سرعتی روی چمن‌ها بالا و پایین پرید که سرباز پیر تلوتلوخوران به عقب و جلو می‌رفت و برای حفظ تعادلش رقص انگشت پایش را انجام می‌داد. صبر کن! تاترز با وحشت فریاد زد و به دنبال پدربزرگ دوید و خودش روی یکی از سنگ‌های پرچم پرجنب‌وجوش قدم گذاشت.

سنگ بالا آمد و لحظه‌ای بعد، شاهزاده راگباد به دنبال کافران سرباز پیر بالا و پایین می‌پرید، چتر قرمزش را تکان می‌داد و دیوانه‌وار بیل را صدا می‌زد. اما بیل قبلاً سوار سنگ جادو سیاه سوم شده بود و قبل از اینکه هیچ‌کدام از آنها به اندازه کافی حواسشان جمع شود که بپرند، سنگ‌ها مستقیماً زیر یک فواره شیطانی نقره‌ای بالا و پایین پریدند، سه مسافر وحشت‌زده‌شان را از رویشان پایین انداختند و جست‌وخیزکنان به جای خود در پیاده‌رو برگشتند. بیل با ناامیدی فریاد زد: بادهای متغیر و رگبارهای شدید. سرباز دعا پیر با غرولند کافر گفت: کاغذبازی و خرابکاری! با لحنی خشن دستور داد: بهت که گفتم اون جادوگر یه آدم شروره.

فومن گروه با هم دعواشون شد! گروه بدون معطلی این کار رو انجام داد. دعانویس فومن تاترز در حالی که از زیر اسپری آب خیس می‌غلتید، خندید و گفت: حرز خب، این کار ما را از زحمت شستن صورت‌هایمان خلاص می‌کند. اما چه چیزی باعث شد پدربزرگ این کار را بکنند؟ پدربزرگ با عصبانیت تکانی به دعانویس پلدختر خود ابجد داد و با قدم‌های محکم به سمت مسیر سنگفرش رفت. روی آخرین سنگ، این کلمات با دقت حک شده بودند: سنگ‌های پله ذکر گوربا، تضمین‌شده برای هفت قرن. برای رفتن به شرق روی پای راست، برای رفتن به غرب روی پای چپ بایستید. برای رفتن به جنوب روی هر دو پا بایستید.

برای رفتن به شمال روی سرتان بایستید. وقتی پدربزرگ خواندنش را تمام کرد، تاترز با اشتیاق فریاد زد: خب، شمال همان راهی است که می‌خواهیم برویم! شاید ما را تا شهر زمرد ببرند. سرباز پیر در حالی که کمی از توتون را می‌نوشید، پوزخندی زد و گفت: من نه! اگر دوست داری، روی سرت بایست، اما من یا پهلو به پهلو می‌روم یا شیاطین اصلاً نمی‌روم. می‌خواهی گردنت را بشکنم؟ کلیسا با عصبانیت پرسید. تاترز با یادآوری نحوه برخورد سنگ‌ها اعتراف کرد: کمی سخت خواهد بود، اما در هر صورت جادوی خوبی است. پدربزرگ با تحقیر غرید و بندهای پای شکاری‌اش را محکم کرد، اما حتی سرباز پیر دعانویس هم نمی‌توانست مدت زیادی در این باغ دلربا بی‌تفاوت بماند و وقتی لحظه‌ای بعد به فرشته انبوهی از درختان هلو طلسم نویس برخوردند، دوباره کاملاً شاد شد.

فومن همیشه هلو را برای صبحانه دوست داشتم. قدیس آهی کشید و یکی از هلوها را به شمشیرش فرو طلسم کرد. شمشیر را چرخاند و گازهای کوچکی به اطراف زد و با چشمانی نیمه‌باز به چشم‌اندازهای طولانی کوچه‌های فانوس نگاه کرد. سرباز پیر با آهی متفکرانه رمل گفت: کافران کاش خانم سیو اند سیو می‌توانست این را ببیند. دعانویس فومن سر تکان داد، اما بی‌صبرانه منتظر دیدن قسمت‌های بیشتری از باغ جادوگر بود، بنابراین جیبش را پر از هلو کرد و از باریک‌ترین کوچه به دنبال بیل دوید، که قبلاً برای جستجوی ثروت شیاطین به جلو پرواز کرده بود. در دعانویس انتهای این کوچه، باغی کوچک‌تر و محصور، پر از عجیب‌ترین بوته‌هایی بود که تَتِرز تا به حال دیده دعانویس بهشهر بود.

هر کدام به شکل یک حیوان رشد کرده بودند. خرس، ببر، دعا نویسی شیر، فیل و گوزن وجود داشت و چشم‌ها، بینی‌ها و دهان‌ها با شکوفه‌هایی با اندازه و شکل مناسب مشخص شده بودند که به دعانویس فومن طرز ماهرانه‌ای درست در جایی که مورد نیاز بودند، رشد می‌کردند. آنها آنقدر واقعی دعانویس بابل به نظر می‌رسیدند که شاهزاده لحظه‌ای ترسید، اما بعد از اینکه با چترش به بوته شیر ضربه زد و آن نه غرید و نه دم سبزش را تکان داد، از یکی به دیگری رفت، انگار که در یک موزه است. و مطمئناً حیوانات گوربا آنقدر عجیب بودند که هر موزه‌ای را زینت دهند.

جادو برای شهر فومن

تاترز در حالی که آخرین هلویش را تمام دعا می‌کرد، زیر لب گفت: تعجب می‌کنم چطور باعث می‌شود این‌طور رشد کنند؟ پدربزرگ که آرام پشت سرش آمده بود، با عبادت کردن خنده گفت: اصلاً آدم فکر می‌کند چطور ممکن است جادوگر باشد؟ اینجا از باغ‌وحش بهتر است، یک باغ‌وحش پر از گل و گیاه است و اگر رازش را می‌دانستیم، می‌توانستیم به سراسر اُز سفر کنیم طلسمات و در باغ‌های قلعه گوزن و خرگوش پرورش دهیم و تو در کمترین زمان ثروتمند می‌شدی. اما چون رازش را نمی‌دانیم، بهتر است به جلو برویم و ببینیم می‌توانیم راهی برای خروج از اینجا پیدا کنیم یا نه.

تاترز با نگاه‌های فراوان به عقب، او را طلسم در یکی دیگر از کوچه‌های فانوس دنبال کرد، اما هنوز نیمی از راه را نرفته بودند که صدای گرفته‌ی خروس هواشناسی از توسل بالای سرشان به گوش رسید. بیل با صدای تق‌تق آهنی در مسیر پیش رویشان افتاد و فریاد زد: شاهزاده خانم! شاهزاده خانم! من شاهزاده خانم را پیدا کردم! سرباز شیاطین پیر با نگرانی هشدار داد: شیاطین ساکت باش، می‌خواهی جادوگر تو را بگیرد؟ خب، پس این مزخرفات درباره یک پرنسس مفاهیم طلسم اغلب با سیستم‌های آیینی نمادین همپوشانی دارند چیست؟ پدربزرگ به تاترز چشمک زد و تاترز هم چشمک زد، چون هیچ‌کدام از آنها به اکتشافات بیل ایمان نداشتند.

اما خروس هواشناسی آنقدر هیجان‌زده بود که اهمیتی نمی‌داد. جادو شدن او با عجله به جلو می‌پرید و هر چند ثانیه مکث می‌کرد تا آنها را با تکان دادن بال‌هایش به دعانویس فومن جلو سوق دهد و آنها را به مرکز باغ جادویی هدایت کرد. آنجا، روی بستری از نرم‌ترین خزه‌ها، احاطه شده توسط پرچینی گل رز، زیباترین دختر دین کوچکی کافران که می‌توانید تصور کنید، خوابیده بود! بیل با صدای گرفته تکرار کرد: شاهزاده خانم. شاهزاده خانم! سرباز پیر نفس زنان کلاهش را به عقب هل داد و با نوک پا به جلو خم شد.