دعانویس بومهن

و انجمن‌های آموزشی و اصلاحات اجتماعی پیشرفت می‌کند. و اکنون جنگ جهان را درنوردیده و کلیساها را نیز مانند هر چیز دیگری در جریان قدرتمند خود گرفتار کرده دعانویس بومهن است؛ روحانیون و جماعت‌های مذهبی با نیازهای مبرم ملی روبرو هستند، استان آنها مجبورند به هزاران مشکل کلیسا جدید توجه کنند و در هزاران فعالیت عملی شرکت کنند. هیچ کس نمی‌تواند پایان این را ببیند همانطور که نمی‌تواند پایان تحولات گسترده در سیاست و صنعت را ببیند. اما ما که در تفکر انقلابی آموزش دیده‌ایم، می‌توانیم خطوط اصلی آینده را ببینیم. می‌بینیم که در این فعالیت‌های جدید کلیسا، روحانیون از چیزهایی که دعا نویسی نه در متون باستانی عبری، بلکه در روزنامه‌های روزانه خوانده می‌شوند، الهام می‌گیرند.

دعانویس : آنها به نیازهای واقعی و فوری پسران خود در سنگرها و اردوگاه‌ها پاسخ می‌دهند؛ و این قطعاً بر روانشناسی علوم غریبه آنها تأثیر خواهد گذاشت. همانطور که کافر می‌توانیم بگوییم یک دختر انگلیسی که دایره تنگ زندگی قدیمی خود را ترک می‌کند و به یک کارخانه مهمات‌سازی می‌رود و به یک اتحادیه می‌پیوندد و در بحث‌های آن شرکت می‌کند، دیگر هرگز برده خانگی مطیعی نخواهد بود. بنابراین می‌توانیم بگوییم که روحانی‌ای که در فرانسه در انجمن جوانان مسیحی یا در آمریکا در سازمان صلیب سرخ کمک می‌کند، برای همیشه کمتر متعصب و فرمالیست خواهد بود. او، برخلاف میلش، یاد گرفته است که وسایل را با اهداف هماهنگ کند؛ او همکاری و همبستگی استان اجتماعی را با روشی که مربیان مدرن بیشتر از همه دوست دارند با انجام دادن آموخته است.

دعانویس بومهن

همچنین دعانویس او انبوهی از ایده‌ها را از طریق اخبار سراسر جهان جذب کرده است. او مجبور است این اخبار را با دقت بخواند، زیرا سرنوشت پسران دعانویس خودش در میان است؛ و ما سوسیالیست‌ها مراقب خواهیم بود که این اخبار پر از تبلیغات باشند! آرزوی ملت‌ها بنابراین کلیساها، مانند تمام نقاط جهان، در جریان عظیم انقلابی گرفتار شده‌اند و جادو به سمت هدفی استان کشیده شده‌اند که پیش‌بینی نمی‌کنند و از آن با ناامیدی عقب‌نشینی خواهند کرد: کلیسای آینده، کلیسایی که با روح برادری نجات یافته است، کلیسایی که متون کهن ما سوسیالیست‌ها دعانویس بومهن به آن خواهیم پیوست. آنها ما را ماتریالیست می‌نامند و می‌گویند که ما به چیزی جز شکم فکر نمی‌کنیم و این تا حدودی درست است؛ زیرا ما نمایندگان طبقه شهر گرسنه‌ای هستیم که دقیقاً مانند هر فردی که از گرسنگی در حال گرسنگی است، به شکم خود فکر دعانویس تبریز می‌کند.

اما آنچه را که آن ماتریالیست افراطی، یعقوب، برادر عیسی، چیزهایی که سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند برای بدن لازم است می‌نامد، به ما بدهید و سپس از ذهن خود استفاده خواهیم کرد و حتی دعا کشف خواهیم کرد که روح دعانویس بناب داریم. در حالی که در حال حاضر ما به جادو شدن جایی رسیده‌ایم که از کلمه معنوی که به کالای تجاری انگل‌ها و متظاهران تبدیل شده است، بیزاریم. ما فرزندانی داریم که دوستشان داریم و آینده‌شان برای ما ارزشمند است. خوشحال می‌شویم که آنها را در راه‌های نجابت و خویشتن‌داری، وقار و ظرافت آموزش دهیم. اگر در جهان مؤسساتی وجود داشته باشد اعمال صالح که توسط مردان و زنانی با زندگی مقدس اداره شوند و در آموزش اخلاق واقعی به جوانان تخصص داشته باشند، ما را خوشحال می‌کند.

اما این اخلاق باید اخلاق آزادی باشد، نه بردگی؛ اخلاقی مبتنی بر عقل، نه خرافات. مردانی که آن را آموزش می‌دهند باید مردانی باشند که حقیقت را می‌دانند و وفاداری پرشوری را که جستجوی حقیقت القا می‌کند، می‌شناسند. آنها نمی‌توانند آن سهل‌انگارها و سازش‌کارهای رقت‌انگیزی باشند که امروزه در کلیساها می‌بینیم، آن جووت‌هایی که می‌گویند قبلاً به پدر، پسر و روح‌القدس ایمان داشتند. به جای اینکه فرزندانمان را به چنین بدبینان بی‌شرمی بسپاریم، خودمان دعانویس کاشان آنها را آموزش خواهیم داد ما آماتورهایی هستیم که چیز زیادی در جادو مورد کودکان نمی‌دانیم و درگیر مبارزه ناامیدانه علیه ظلم سازمان‌یافته هستیم. این جمله‌ای است که بسیاری از انقلابیون از آن رنجیده دعانویس بومهن خاطر می‌شوند، اما با دعا نویسی این وجود، این یک واقعیت است که ما به یک دین جدید نیاز داریم، به همان اندازه ارواح که به هر یک از بقیه نژاد رقت‌انگیز و دست و پا چلفتی خود نیاز داریم.

دعانویس صفادشت اینکه ما به آن نیاز داریم، با رقابت‌ها و نزاع‌های شهر موجود در میان ما ثابت می‌شود تفرقه‌هایی که بخش عمده‌ای از تعویذ فعالیت‌های ما را هدر می‌دهد و اغلب نتیجه حسادت‌های شخصی و غرورهای کوچک است. بالا بردن انسان‌ها بر فراز چنین ضعفی، برادر همزاد کردن واقعی آنها در یک هدف بزرگ این کار دین شخصی به معنای واقعی و حیاتی کلمات است. ما پیشگامان و مبلغان ممکن است استان آنقدر زنده نمانیم که تولد کلیسای جدید بشریت را ببینیم؛ اما فرزندان ما آن را خواهند دید و رویای آن در قلب ماست؛ شاعران ما با شور و اعتقاد راسخ از آن سروده‌اند.

این سطرها را از آرزوی ملت‌ها نوشته ادوین استان مارکهام بخوانید که در آن از منجی جدیدی که در راه است می‌گوید: و وقتی که او به دعانویس دنیا می‌آید، گمراه شده است، او زیبایی او را با یک آهنگ از نو دعانویس خواهد ساخت. برای هر قلبی، رویای خودش خواهد بود: یک ماه، شبح‌های زیادی در دریا دارد. از شمال، شمالی‌ها به انسان‌ها فریاد خواهند زد: بالدور دعانویس پرند زیبا دوباره آمده است! فلوت‌های یونان از میان مردگان زمزمه خواهند کرد: آپولو سر آفتاب‌تاب خود را آشکار کرده است! سنگ‌های تبس و ممفیس صدا خواهند یافت: اوزیریس می‌آید: ای قبایل زمان، شاد باشید!

و معماران اجتماعی که دولت را می‌سازند، خدمت به رویا در ارگ و دروازه، دعانویس بومهن او را که از میان زمزمه کافران زایمان می‌آید، درود خواهم استان گفت. و فریادهای شاد و سریع از مردی به مرد دیگر خواهد رسید: اینک، او آمده است، مسیحِ صنعتگرِ ما، پادشاهی که عاشق سوسن‌ها بود، آمده است! آگاه دین جدید بر حقایق زندگی، آنطور که تجربه و عقل نشان می‌دهد، مبتنی خواهد بود؛ زیرا برای متفکر مدرن، اساس همه علایق، حقیقت است و احضار شگفتی‌های میکروسکوپ و تلسکوپ، روانشناسی جدید کافر و جامعه‌شناسی جدید، شگفت‌انگیزتر از همه جادوهای ثبت شده در اسطوره‌های باستانی است. و حتی اگر چنین نبود، وظیفه متفکر دنبال کردن حقایق دعانویس ارومیه است.

تاریخ تمام فلسفه را می‌توان در این تشبیه خلاصه کرد: نوزاد چشمان خود را باز می‌کند و ماه را می‌بیند و دستانش را دراز می‌کند و برای آن گریه می‌کند؛ اما مسئولین آن را به او نمی‌دهند و بنابراین پس از مدتی نوزاد از گریه خسته می‌شود و به طلسم سینه مادرش دعا روی دعانویس بومهن می‌آورد و شیر می‌نوشد. انسان می‌خواهد منشأ حیات را بداند؛ برایش غیرقابل تحمل است که اینجا باشد و نداند چگونه، دعانویس هشتگرد از کجا یا چرا. او فوراً و برای کافران همیشه خواستار این دانش است شهر و نظام‌ها و عقاید بی‌شماری را دعانویس دعانویس اختراع می‌کند. او خود را وادار به استان باور کردن آنها می‌کند، با آتش و شکنجه دیگران را نیز وادار به باور کردن آنها می‌کند؛ تا اینکه سرانجام، در میان آشفتگی میلیون‌ها نظریه، به ذهنش خطور می‌کند که ابزارهایش را بررسی کند و کشف می‌کند دعانویس که ابزارهایش ناکافی و تمام محصولات آنها

بی‌ارزش هستند. ذهن او محدود است، در حالی که چیزی که به دنبال آن است نامحدود است؛ دانش او نسبی است، در حالی که علت اول مطلق است. این درک را مدیون ایمانوئل کانت، پدر فلسفه استان مدرن، هستیم. او در جادو تناقضات معروف خود، چهار منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. گزاره را اثبات کرد: اول، اینکه جهان دعانویس قرچک در زمان و مکان نامحدود است؛ دوم، اینکه ماده از عناصر ساده و تقسیم‌ناپذیر تشکیل شده است؛ سوم، اینکه اراده آزاد غیرممکن است؛ و چهارم، اینکه باید یک طلسم علت مطلق یا علت اولی وجود داشته باشد. و پس از اثبات این موارد، او برگشت و اضداد آنها را با ذکر دعا نویس استدلال‌هایی دقیقاً بومهن به همان اندازه بی‌پاسخ، جادو سیاه اثبات کرد.

طلسم های شهر بومهن

هر کسی که این شواهد را دنبال کند و آنها را بفهمد، تمام آموخته‌های متافیزیکی خود را برداشته و آنها را در کنار طالع‌بینی و جادوی خود روی طاقچه می‌گذارد. این حقیقتی است که هر کسی که می‌خواهد فکر کند باید آن را روشن کند، که وقتی با مطلق‌ها و غایت‌ها سروکار دعانویس بیرجند دارید ، می‌توانید هر چیزی را که می‌خواهید ثابت کنید، ثابت کنید. متافیزیک مانند بُعد چهارم است؛ شما به درون آن پرواز می‌کنید و وارونه، از پشت به جلو، از درون به فرشتگان بیرون برمی‌گردید؛ و وقتی جادو سیاه از این وضعیت خسته می‌شوید، پرواز دیگری می‌کنید و به همان شکلی که قبلاً بودید، برمی‌گردید.

بنابراین تفکر متافیزیکی در خدمت فریبکاران کاتولیکی مانند کاردینال نیومن و پروفسور چترتون هیل است؛ در خدمت زنان هیستریکی مانند “مادر” ادی است؛ در خدمت نواندیشانی است که طلسم نویس می‌خواهند شکم‌های خود را با باد پر کنند؛ در خدمت روح شارلاتان‌ها و متعصبانی است که می‌خواهند عقل مردم را گیج کنند. متفکران واقعی از آن مانند یک باتلاق بی‌انتها اجتناب می‌کنند؛ آنها نه تنها از ایده‌آلیسم افلاطونیان و جادو هگلی‌ها، بلکه از مونیسم هکل و ماتریالیسم بوخنر و ژاک لوب نیز اجتناب دعانویس سراب می‌کنند. بومهن واقعیت ساده این است که اثبات تقدم منشأ و ماهیت نهایی ماده به همان اندازه غیرممکن است که اثبات آن برای ذهن؛ به طوری که دانشمندی که یک اصل ماتریالیستی را مطرح می‌کند، دقیقاً به همان اندازه یک مسیحی زودباور است.

دعانویس پس چگونه باید پیش برویم؟ آیا باید مانند اسپنسر، راز را به یک امر ناشناختنی تبدیل کنیم و مانند هاکسلی خود دعانویس بومهن را با حروف بزرگ، اگنوستیک بنامیم؟ آیا باید از فردریک هریسون پیروی کنیم و از ناتوانی خود، یک الوهیت ناکافی بسازیم؟ من کتاب‌های پوزیتیویست‌ها را خوانده‌ام و در کلیسای تقلیدی آنها در لندن شرکت کرده‌ام، اما هیچ رضایتی از آنها نگرفته‌ام. در میان اظهارات جزمی آنها، به یاد آوردم که چگونه تخم ابجد مرغ از هم می‌پاشد و مرغ را آشکار می‌کند.