دعانویس گیان

به خصوص آثار نوشته شده توسط مردانی که مدت‌ها پیش مرده بودند؛ آثاری طلسم سرشار از زیبایی آمیخته با غم جادو که یکی از مواهب دعانویس گیان زمان است. آناتول فرانس یاد گرفت که در فرهنگ‌های عجیب و غریب احساس راحتی کند و در عین حال استادان کشور خود را که تخصصشان دقت، روشنی و جذابیت عبارات است، مطالعه کرد. در بیست و هفت سالگی داستانی با شیطان عنوان جنایت سیلوستر بونارد منتشر کرد، داستانی زیبا و احساسی درباره یک عتیقه‌فروش فرانسوی مسن و مهربان که دختر کوچکی را از بدرفتاری بی‌رحمانه نجات می‌دهد و سپس فرشتگان متوجه می‌شود که طبق قانون فرانسه به جرم آدم‌ربایی مجرم شناخته شده است.

دعانویس : این داستان می‌توانست توسط هر یک از نویسندگان مجله ما از مکتب شاد و خدا در بهشت ​​نوشته شده باشد البته به شرطی که این نویسندگان هزار سال فرهنگ داشته باشند. این دقیقاً همان چیزی بود که آکادمی ریشلیو دوست داشت و آن را به عنوان تاجگذاری کردند. نویسنده جوان توسط یک خانم فرانسوی زیبا که معشوقه او شد، پذیرفته شد و برای او سالنی تأسیس کرد و به او کمک کرد تا با همه سردبیران شیاطین و منتقدان ملاقات کند به من گفته شده است که این روشی است که سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند شما در پاریس و گاهی اوقات در آمریکا به شهرت و ثروت می‌رسید.

دعانویس گیان

این مرد فرانسوی باهوش و شوخ طبع، شهوانی، بدبین بود، اما نه بیش از حد برای سنت آزاداندیشی ظریف خود. او رمان‌های دیگری و تعداد زیادی آثار متفرقه نوشت دعانویس گیان در سن پنجاه و دو سالگی، زحمات او با افتخار بزرگ فرانسه پاداش داده شد، او یکی از چهل نفر جاودان ریشلیو شد. گیان در جریان عادی وقایع، کار دیگری برای او وجود نداشت، جز اینکه در صندلی راحتی خود لم دهد و به تحسین‌های پاریس گوش دهد. اما اتفاق عجیب و نگران‌کننده‌ای رخ داد. کشمکش بر سر پرونده دریفوس طلسم نویس بالا گرفت و آناتول فرانس به میدان آمد و به زولا پیوست، فرشتگان کسی که قبلاً او را به عنوان نویسنده‌ای وحشی محکوم کرده بود.

در اینجا چیزی کاملاً بی‌سابقه رخ داد اینکه یک آکادمیسین به یک سوسیالیست تبدیل شود و در جلسات کارگران شرکت کند و سخنانی را خطاب به آنها بگوید که شایسته نقل قول در روزنامه‌های معتبر نیست. از این بدتر، او، طلسم مایه افتخار و شکوه فرهنگ هنر برای هنر، به تبلیغات رادیکال در رمان‌ها روی آورد! آنها او را در میان جاودانگان راه داده ابجد بودند و هیچ راهی برای شیطانی بیرون کردن او وجود نداشت. بنابراین در اینجا یکی از ارکان اقتدار ادبی، کشورش را به عنوان جزیره‌ای از پنگوئن‌ها و ارکان کلیسا و دولتش را به جادو عنوان پرندگان بی‌بال و عجیب و غریبی به تصویر می‌کشید که خود را با کت‌های فراک و کلاه‌های ابریشمی می‌پوشیدند و به دنبال کارهای ناپسند می‌گشتند.

دعانویس گیان نگاهی اجمالی به آنها جادو بیندازید: پسرم، می‌بینی آن دیوانه‌ای که با دندان‌هایش بینی دشمنی را که سرنگون کرده است، گاز می‌گیرد، و آن دیگری که با سنگی بزرگ بر سر زنی می‌کوبد؟ بولاک گفت: من آنها را می‌بینم. آنها در حال ایجاد قانون هستند؛ آنها در حال تأسیس مالکیت هستند؛ آنها در حال تأسیس دعانویس سندرک اصول تمدن، اساس جامعه، پایه‌های دعانویس دولت هستند. کافران چطور؟ پیرمرد مائل پرسید. با تعیین مرز برای زمین‌هایشان. این منشأ تمام حکومت‌هاست. پنگوئن‌های شما، ای استاد، نسخ خطی در حال انجام باشکوه‌ترین وظایف هستند. در طول اعصار، کار دعا نویسی آنها توسط وکلا تقدیس جادو سیاه خواهد شد گیان و قضات آن را تأیید خواهند کرد.

جزیره پنگوئن‌ها در سال ۱۹۰۸ منتشر شد؛ و سپس جنگ از راه رسید، و این عتیقه‌شناس مسن که در آن دعا زمان هفتاد ساله بود برای جنگیدن برای کشورش نام‌نویسی کرد. اما این به آن معنا نبود که او، مانند بسیاری دیگر از فرشتگان افراد کم‌تجربه‌تر، امیدهای خود را برای طبقه کارگر از دست بدهد و شماره ملا تسلیم تبلیغات ناسیونالیسم سرمایه‌داری شود. او را در سن هفتاد و پنج جادو سیاه سالگی می‌بینیم که در صفوف رادیکال‌های فرانسوی، پرچم قرمزی را حمل می‌کند و به تبرئه قاتل ژورس اعتراض می‌کند.{۳۸۲}او را آماده می‌بینند که نامزدی خود را با یک ضیافت ادبی به هم بزند کافر تا در اعتراض به کلیسا و دولت سرمایه‌داری، دعا نویسی در جلسه‌ای از طبقه کارگر سخنرانی دعانویس کبودراهنگ کند.

او، بزرگترینِ همه جاودانگان، خود را در مقابل سی و نه نفر دیگر قرار می‌دهد؛ او، پیرمرد، خود را در مقابل جوانان فرهیخته کشورش قرار می‌دهد که خود را در ترکیبی از عرفان احضار کاتولیک انرژی مثبت با همجنس‌گرایی، حماقت دادائیستی با ورزشکاری که هدفش نشانه گرفتن مسلسل‌ها به سمت کارگران است، رها کرده‌اند. کتاب‌های آناتول فرانس، مطالعه‌ای کنجکاوانه از مبارزه بین فرهنگ بدبینانه و کلبی‌مسلکانه قدیمی سرمایه‌داری و فرهنگ خلاق جدید پرولتاریای در حال بیداری را ارائه می‌دهند. دعانویس گیان این فرهنگ‌ها کاملاً آشتی‌ناپذیرند، اما آناتول فرانس به هر دو اعتقاد داشت. او با ذهن آگاه و قضاوت خود یک انقلابی اجتماعی بود، در حالی که دعانویس با فرهنگ موروثی خود، آن انباشت باستانی دعا ناامیدی و وحشت که با گرد و غبار در کتابفروشی قدیمی پدرش در دعاگر آن نفس کشیده بود، یک جبرگرا و تمسخرگر باقی ماند.

بنابراین او خدایان تشنه‌اند را می‌نویسد که در آن بشر را گیان تسلیم بدبختی و نابودی بی‌پایان به همزاد تصویر می‌کشد؛ دعانویس یا شورش فرشتگان را، که در آن دوباره آسمان‌ها غرق در خون می‌شوند و هیچ امیدی نیست. پس از قدیس آن، او بیانیه‌ای در حمایت از روسیه صادر می‌کند، یا کارگران را به تجمع در انترناسیونال سوم فرا می‌خواند. او در مقابل کنوانسیون معلمان سازمان‌یافته فرانسه حاضر می‌شود و خطابه‌ای با چنان فصاحت و بلاغتی برای آنها ایراد می‌کند که حضار را به گریه می‌اندازد. من از این خطابه در گوزن‌ها نقل قول کرده‌ام؛ یک پاراگراف را اجنه غیر مسلمان دعانویس رزن تکرار می‌کنم زیرا وظیفه یک نویسنده است که این کلمات را در هر فرصت ممکن منتشر کند، و کمکی را که استاد بزرگ به آن متکی است، به او برساند: عقل، خرد، هوش، نیروهای ذهن و قلب، که من همیشه با خلوص نیت به آنها متوسل شده‌ام، به ذکر سوی من

بیایند، به من کمک کنند، صدای ضعیف مرا تقویت کنند؛ اگر چنین است، آن را به تمام مردم جهان برسانید و در هر کجا که انسان‌های خیرخواهی برای شنیدن حقیقت نیکو وجود دارند، منتشر کنید! نظم نوینی از امور متولد می‌شود. قدرت‌های شیطانی، مسموم از جنایات خود، می‌میرند. حریصان و ظالمان، بلعندگان مردم، از سوء هاضمه خون در حال انفجارند. پرولتاریاها هر چقدر هم که از گناهان اربابان کور یا فاسد خود به شدت آسیب دیده، مثله شده و نابود شده باشند، پابرجا می‌مانند. دعانویس گیان آنها متحد خواهند شد تا یک پرولتاریای جهانی تعویذ تشکیل دهند و ما شاهد تحقق پیشگویی بزرگ سوسیالیستی خواهیم بود: “اتحاد کارگران، صلح جهان خواهد بود.” {۳۸۳} جالب بود که در آگهی‌های ترحیمی که دعا نویسی روح پس از مرگ آناتول فرانس منتشر شدند، تقریباً به طور جهانی این جنبه از زندگی او نادیده گرفته شد.

نقدهای ادبی ما همه چیز را در مورد او به عنوان استاد نثر فرانسوی، یک طنزپرداز عالی در سنت رابله، ولتر و رنان می‌گفتند. اما آنها این کار را دعانویس گیان برای روزنامه‌های رادیکال گذاشتند تا آناتول فرشتگان فرانس، این جنگجوی صلیبی و حامل پرچم سرخ را تجلیل کنند. من اصرار دارم که باور کنم محافظه‌کاران ادبی ما صادق هستند، اما دعا نویسی همه اینها مرا به تعجب وامی‌دارد. یک بار برای همیشه از آنها می‌پرسم که چه می‌خواهند؟ چه مدرکی می‌تواند کلیشه‌های فرهنگی ما را راضی کند؟ این تاج محبوب آنها، استاد محترمشان، مردی است که تا سر حد امکان برای یک انسان شوخ کافران طبع بود؛ و او می‌خواهد به آنها ثابت کند که شوخ طبعی در خدمت عدالت گیان به همان اندازه آسان است که در خدمت ثروت.

تاثیر عبادت مردم در شهر گیان

از شما آقایان اهل قلم می‌پرسم، آیا می‌دانید چگونه جمله‌ای می‌تواند شوخ طبعانه‌تر از این باشد: قانون با برابری باشکوه خود، ثروتمندان و فقرا را از خوابیدن زیر پل‌ها، گدایی در خیابان‌ها و دزدیدن نان مقدس منع می‌کند. البته برای کل جهان، آن روز کافر فقط یک رمال روز دیگر بود. روزی کاملاً متفاوت در مکان‌های مختلف روی زمین بزرگ، گرد و غلتان، اما هیچ چیز غیرعادی نبود. در یک سوی خط تاریخ، سه‌شنبه و در سوی دیگر دوشنبه بود. سالگرد ازدواج فلانی و تولد فلانی بود و امروز فلانی از زندان آزاد می‌شد. دعانویس هوا گرم بود، سرد بود، صاف بود، ابری بود.

بسته به خلق و خو، موقعیت جغرافیایی و تاریخ گذشته، انسان با اعتماد به نفس، امید، نگرانی یا وحشت به آینده نگاه می‌کرد. برای بیشتر نژاد بشر، این روز چیزی جز یک روز دیگر نبود. اما برای دعانویس گیان جو کنمور، آن روز واقعاً خاص بود. اینجا، ساعت خاکستری درست قبل از طلوع آفتاب بود و از قبل نشانه‌هایی از رنگ‌های مایل به قرمز در آسمان دیده می‌شد. هوا سرد بود و به نوعی دنیا ساکت و بی‌نفس به نظر می‌رسید. برای جو، احساس تنش امروز صبح، از تمام صبح‌های دیگرش متمایز بود. او بلند شیطانی شد و شروع به لباس پوشیدن شیاطین کرد، در اقامتگاه سرگرد هولت، پشت آن نیم‌کره‌ی فولادی غول‌پیکر به نام انبار، دعا نزدیک شهر بوت‌استرپ.

او احساس عجیبی داشت، چون مثل همیشه خیلی چیزها را حس می‌کرد. جفت روحی طبق همه قوانین، این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. او باید یک تصمیم باشکوه شیاطین و نجیب و اعمال مربوط به جادو یک شور و شوق آتشین، و شاید حتی یک حس تحسین‌برانگیز از فروتنی و بی‌لیاقتی برای انجام آنچه امروز از او انتظار می‌رفت را تجربه می‌کرد. و، در اعماق وجودش، احساسات مناسبی را احساس کرد. اما اتفاقاً امروز نمی‌توانست برای احساس کردن اوضاع سید و حاجی به اندازه کافی وقت بگذارد. او خیلی بیشتر از قبل متوجه شده بود.