دعانویس رزن

می‌کند زیرا معتقد است که او موفق خواهد شد؛ او فرشتگان به او کمک می‌کند تا موفق شود و آنها به اوج می‌رسند، اما متوجه می‌شوند که هرچه بالاتر می‌روند، علاقه کمتری به زندگی دعانویس رزن دارند. فیلیپس به موعظه در رمان‌هایش بسنده نکرد؛ او کتابی نوشت، کتابی که در آن عصر طلایی را به باد شیوه‌های سنتی طلسم در سوابق فولکلور ظاهر شده‌اند انتقاد گرفت. در اینجا شما این جنتلمن قدیمی اهل ایندیانا را می‌بینید، فردی فردگرا، اما متنفر از انحصار و امتیاز، یک اشعیا مدرن که فساد و طمع را محکوم جادو می‌کند. مجله کازموپولیتن او را به نوشتن مجموعه‌ای از مقالات در مورد باندی که دولت ما را می‌فروخت، ترغیب کرد؛ این مقالات خیانت شیطانی سنا نام موکل جن داشتند و غوغایی عظیم به پا کردند.

دعانویس : تئودور روزولت سخنرانی‌ای در محکوم کردن افراد کثیف ایراد کرد که به وضوح فیلیپس را هدف قرار داده بود. پس از آن، روزولت در نقش آقای با دین هم روبرو شدن، تلاش کرد تا از فیلیپس اطلاعاتی برای استفاده در … خود به دست آورد.{۳۵۵}مبارزه علیه سنا. بگذارید شهادت بدهم که تنها چند هفته قبل از اینکه روزولت این سخنرانی کثیف را ایراد کند، من سر میز شام او در کاخ سفید نشسته بودم و شنیدم که او فهرست دعانویس همین سناتورها را خواند و آنها را بر اساس منافعی که در خدمتشان بودند، نامگذاری کرد سناتور از تراست فولاد، سناتور از تراست مس و غیره.

دعانویس رزن

توصیف هیل از مین، سناتور از تراست کشتیرانی را به یاد می‌آورم: ذاتاً و اساساً بدخواه‌ترین رذلی که خداوند متعال تا به حال روی زمین قرار داده است! کل دوران نویسندگی فیلیپس به زحمت ده فرشتگان سال بود و در این مدت بی‌وقفه کار می‌کرد، با وجدانی دردناک بازنویسی و اصلاح می‌کرد. داستان‌های او به صورت سریالی موفق بودند و یادم می‌آید یک بار او را مسخره کردم چون همیشه طول مناسبی برای این منظور داشتند؛ آرزو کردم که داستان‌های من هم به همین شکل مناسب باشند. ظاهراً این شوخی او را آزار می‌داد، زیرا چندین بار به آن طلسم اشاره کرد.

او دعاگر به من نگفت که ده سال مخفیانه روی دعا رمانی سیصد هزار کلمه‌ای رزن کار کرده است! او ابجد پس از اعمال صالح مرگش این کتاب را به جا گذاشت و این کتاب پنج سال منتظر ماند تا مجله‌ای شجاعت چاپ گزیده‌هایی از آن را پیدا کند. اکنون ما آن پیشینه تاریخی را در دو جلد با عنوان سوزان لنوکس: دعانویس رزن سقوط و ظهور او داریم. قهرمان داستان دختری است که نشان نامشروع بودن را به دوش دعانویس رمکان می‌کشد و برای فرار از آن دعا نویس از خانه فرار می‌کند؛ اما آنها او را برمی‌گردانند و به ازدواج جادوگر یک کشاورز مسن درمی‌آورند و تصویر شب عروسی او یکی از انرژی مثبت صحنه‌های فراموش‌نشدنی داستان‌های آمریکایی است.

سوزان که از دنیا بی‌خبر است، گلی در گل و لای. او در جستجوی دعانویس نور، دوباره فرار می‌کند و سعی می‌کند در یک کارخانه جعبه‌سازی امرار معاش کند و تمام وحشت‌های زندگی اعمال مربوط به جادو اجاره‌ای را تحمل می‌کند. او که از گرسنگی بی‌حال شده است، به خیابان‌های سینسیناتی می‌رود و ما شاهد اختلاس و بی‌رحمی دولت دعا نویسی شهر هستیم. او به عنوان معشوقه یک سیاستمدار انتخاب می‌شود و با او در اروپا سفر می‌کند. اما او همیشه به دنبال چیزی بهتر است؛ روحش پاک می‌ماند و در نهایت به یک بازیگر موفق تبدیل می‌شود. این داستان، البته، افراد متعصب و محترم را شوکه کرد.

این نوع جدیدی از رمانتیسیسم بود که برای اروپا به اندازه کافی آشنا بود، اما برای ما نه. آیا روح یک زن می‌تواند در حالی که بدنش آلوده مقدس است، پاک بماند؟ منتقدان این را انکار کردند؛ اما، اتفاقاً، از زمان نوشتن فیلیپس، چندین زن از این نوع ظاهر شده‌اند زیرا{۳۵۶}برای مثال، نویسنده‌ی مادلین که تجربیات رزن تحقیرآمیز مشابهی برای گفتن داشت، اما با این حال روح کافران خود را حفظ کرد و در تلاش است تا به بخش ستمدیده‌ی جنسیت خود کمک کند. هیچ چیز به اندازه این گفته که شیاطین زنان به دلیل فشارهای اقتصادی به فحشا کشیده می‌شوند، دعانویس رزن برای بورژواهای محترم آزاردهنده نیست.

آنها دوست دارند باور تعویذ کنند که زنان فقیر ذاتاً فاسد هستند؛ همچنین، آنها نمی‌خواهند دختران کارگر از سرنوشت خود ناراضی باشند و نمی‌خواهند مصلحان اجتماعی در دعا کارخانه‌های جعبه‌ای و فروشگاه‌های بزرگ سرک بکشند. بنابراین آنها سوزان لنوکس را یک کتاب طلسم غیراخلاقی می‌نامند و این کتاب در کتابخانه‌ها دعانویس بندر چارک و نقدها تابو است. اما در واقع، دیوید گراهام فیلیپس در این کتاب خود را فردی کاملاً بورژوا نشان می‌دهد، که با پذیرش کامل این آموزه که یک زن نمی‌تواند و نباید بدون آسایش زندگی کند، به طرز ایمن و سالمی آمریکایی است. تجربه سوزان در کارخانه جعبه‌سازی کوتاه است؛ او هم از نظر ذهنی و هم از نظر جسمی رنج می‌برد، اما نه آنقدر عمیق که نتواند تحمل کند طبقه کارگر را ترک کند، از آن بالاتر برود و با پذیرایی از طبقه شیطانی ارباب، در آن نوع فحشایی که به عنوان تئاتر سرمایه‌داری شناخته می‌شود، شهرت و ثروت

کسب کند. به ذهنش خطور نمی‌کند که آرمان پرشوری از خواهری با همه کارگران ستمدیده کارخانه را در سر بپروراند؛ به دعا شغل خود با آنها بچسبد، به طلسمات آنها آموزش دعانویس دهد و سازماندهی کند و آنها را در اعتصاب برای شرایط کاری بهتر و دستمزد بالاتر رهبری کند. می‌بینید، این روش دیگری است که یک قهرمان زن می‌تواند از طریق آن روحی زیبا پرورش دهد؛ مسیر دیگری که از طریق آن عبادت کردن می‌تواند به دنیای عقل و قدرت راه آگاهی طبقاتی و همبستگی راه یابد. اما دیوید گراهام فیلیپس روانشناسی انقلابی دعانویس را درک نمی‌کرد و نمی‌توانست آن را به قهرمان زن خود منتقل توسل کند؛ او در بند محدودیت‌های یک مرد شهری کوچک از ایندیانا، شیاطین فارغ‌التحصیل دانشگاه پرینستون و سردبیر روزنامه‌های سرمایه‌داری شهری دعانویس تیرور بود.

من سوابق اندک زندگی او را می‌خوانم و یک منتقد برجسته را می‌بینم که او را ستایش می‌کند زیرا هیچ نوشدارویی ندارد؛ به این معنی که منتقد او را دوست داشت زیرا تفکرش به اندازه منتقد دیگر آشفته بود. این آمریکاییِ سنت‌گرا، خطابه‌ای عظیم و تأثیرگذار برای ما ایراد کرده و تمام قلبش را در آن گذاشته است؛ دعانویس رزن و چه خوب می‌شد اگر می‌توانستیم همان احترام بی‌چون‌وچرای آقای رابرت دبلیو چمبرز، نویسنده‌ی مقدمه‌ی کتاب، را برای آن ابراز کنیم. اما حقیقت{۳۵۷}لازم است به این نکته اشاره کنم که فیلیپس فرشته از ابتلای قهرمان زن داستانش به بیماری‌های مقاربتی چیزی که قطعاً می‌توانست زیبایی روح او را تحت تأثیر قرار دهد جلوگیری می‌کند.

همچنین، او علی‌رغم نقشی که مست کردن مردان در زندگی یک ولگرد خیابانی ایفا می‌کند، موفق می‌شود زیبایی خود را حفظ کند. به عبارت دیگر، او روسپیگری را به عنوان شغلی برای زنان ایده‌آل دعانویس رزن جلوه می‌دهد تا به آن نسبت به کارخانه جعبه‌سازی مزیت بدهد. خیلی مهم است که او ما را به داخل کارخانه نمی‌برد و کار را به ما نشان نمی‌دهد؛ تنها دعانویس چیزی که می‌بینیم مصاحبه‌های سوزان با رئیس در دفترش است. ما زنان دیگر را نمی‌بینیم، به جز زنی که سوزان در اتاق اجاره‌ای‌اش با او گرسنگی می‌کشد. بنابراین متوجه دعا نویسی نمی‌شویم که راه‌حل سوزان برای مشکلش، شیطانی راه‌حل همه زنان دعانویس سندرک نیست.

در دنیای سرمایه‌داری باید جعبه‌هایی وجود داشته باشد، و همچنین ارضای جنسی؛ و هزاران زن باید شغل جعبه‌سازی خود کافر را داشته باشند. آنها مو و دندان‌هایشان را از دست می‌دهند، گاهی انگشتانشان را، و همیشه زیبایی‌شان را؛ اما آنها آگاهی طبقاتی پیدا می‌کنند؛ و اینجا دعانویس لیردف و آنجا یک نابغه در میان آنها، با زحمات قهرمانانه باورنکردنی، کمی دانش کسب می‌کند و رهبر می‌شود. بنابراین، از دل کل بدبختی توده مردم، سازمان و آن جنبش کارگری که جوانه جامعه جدید است، طبق فرآیند شگفت‌انگیز طبیعت، در درون جفت روحی پوسته جامعه قدیمی شکل می‌گیرد. اما در سوزان لنوکس هیچ اشاره‌ای به این‌ها نمی‌کنیم؛ داستانی از طبقه متوسط، رزن نوشته‌ی مردی از دعانویس طبقه متوسط ​​درباره‌ی دختری از طبقه متوسط ​​که برای مدت کوتاهی به جهنم زندگی طبقه کارگر سقوط می‌کند و سپس به طرز جادویی دوباره از آن بیرون می‌آید.

آیا جادو وجود دارد در شهر رزن

اگر دیوید گراهام فیلیپس داستان دختری از طبقه کارگر را نوشته بود که طلسم با طبقه کارگر ماند و درس‌های طبقه کارگر را آموخت، چرا همه منتقدان او را به جرم داشتن نوشدارو متهم می‌کردند و سوزان لنوکس نه پنج سال، بلکه پنجاه سال برای انتشار در یک مجله محبوب منتظر می‌ماند! فصل هفتم بغداد در مترو نویسنده داستان کوتاه که با نام مستعار اُ. هنری امضا می‌کرد، مانند شهابی روح بر دنیای مجلات نیویورک ظاهر شد. اولین داستان‌های او در سال ۱۹۰۲، زمانی که تنها جادو سیاه هشت سال از زندگی‌اش باقی مانده بود، منتشر شد. در آن زمان او{۳۵۸}پادشاه شناخته‌شده‌ی این حرفه شد؛ همه از بالا و پایین، چه آن‌هایی که در طلسم نویسندگی مهارت داشتند و چه آن‌هایی که با سرنوشتشان سروکار داشت، نوشته‌هایش را می‌خواندند.

او داستان‌هایش را هفته‌ای یک یا دو بار می‌نوشت و اگر بالاترین قیمت‌هایی که تا همزاد به حال شنیده شده را نمی‌گرفت، به این دلیل بود که برایش پول اهمیتی نداشت و برای به دست آوردن پول خودش را به زحمت نمی‌انداخت. او مردی عجیب و تودار بود، دوستانش او را عمیقاً دوست داشتند، اما به سختی شیاطین می‌شد به او دسترسی پیدا کرد و از شیاطین دخالت شکارچیان شیر بیزار بود. او لطافت ذکر و احساسات یک جنتلمن جنوبی را داشت، همراه با پنهان‌کاری‌ای سید و حاجی که ساکنان بغداد آن د سابو را گیج می‌کرد. تنها چند واقعیت در مورد زندگی او مشخص بود؛ اینکه او حرز در مزرعه‌ای در تگزاس زندگی می‌کرد، فروشنده داروخانه بود، برای روزنامه‌های نیواورلئان می‌نوشت، به آمریکای مرکزی سفر کرده بود، این محتوا ممکن است با مطالعه دیدگاه‌های جدید تکامل یابد.