دعانویس کبودراهنگ

مردم را از خانه‌هایشان محروم کرده باشند و آنها را به تبعید یا تبعیدگاه رانده باشند؟ می‌بینید، من محصول ساده‌لوح و معصوم مدارس دولتی آمریکا و دانشگاه آقای جی. پی. مورگان بودم؛ واقعاً دعانویس کبودراهنگ فکر می‌کردم که در یک دموکراسی و تحت حمایت قانون اساسی زندگی می‌کنم. در همان زمان،{۳۵۱} جمع‌آوری کمک‌های مالی برای مبارزات انتخاباتی و کمک به انتخاب رئیس دانشگاه ما دانشگاه من و آقای مورگان به فرشتگان عنوان شهردار اصلاح‌طلب شهر نیویورک! سعی کردم درباره این اختاپوس راه‌آهن اطلاعات کسب کنم، اما هیچ راهی برای فهمیدنش دین وجود نداشت. این یک راز تاریک از زندگی آمریکایی بود که کاملاً در زیر خاک مدفون شده بود.

دعانویس : شیطان هیچ نوشته‌ای در مورد آن وجود نداشت، هیچ چیزی در روزنامه‌ها یا مجلات، هیچ کتاب یا جزوه‌ای در کتابخانه آن دانشگاه بزرگ. حالا، بیست و سه سال بعد، می‌توانم کتابی را به شما معرفی کنم که در آن می‌توانید داستان زندگی یکی از این مردان سن خواکین را بخوانید، که توسط راه‌آهن جنوب اقیانوس آرام به قانون‌شکنی رانده شدند. نام این مرد اد مورل است و جک لندن او را قهرمان رمانی به نام ستاره‌نورد کرد. آنها سرانجام او را دستگیر کردند و به زندان انداختند، و این داستانی است کافر که او در کتاب خود بیست و پنجمین مرد تعریف می‌کند، یکی از وحشتناک‌ترین روایت‌هایی که تاکنون توسط یک انسان نوشته شده است.

دعانویس کبودراهنگ

فرانک دعا نویسی جادو کهن نوریس، که چیز جدیدی در مورد کشورم به من تعویذ آموخت، عمداً همین کار را انجام داده بود. او ایده‌هایش را در کتابی با عنوان نماز خواندن مسئولیت‌های رمان‌نویس توضیح داد؛ و اگر می‌خواستم وقت بگذارم، ممکن است با نقل جملاتی از کتاب او، که با جملاتی از کتاب خودم مخلوط شده بود، شما را فریب دهم، و شما نمی‌توانستید تفاوت را تشخیص دهید. مثلاً چه کسی می‌گوید: دعانویس کبودراهنگ هیچ هنری که در نهایت توسط مردم درک نشود، نمی‌تواند یک نسل زنده بماند یا هرگز زنده مانده باشد؟ چه کسی می‌گوید: دعا این فریاد دعا نویسی علیه رمان هدفمند، شکایت بزدلان کلیسا است؟ چه کسی می‌گوید: الهه داستان یک معلم است، نه یک شیوه‌های سنتی طلسم در سوابق فولکلور ظاهر شده‌اند حقه‌باز؟ چه کسی می‌گوید: حقیقت در داستان به همان اندازه واقعی و به همان اندازه مهم است که حقیقت در هر جای دیگر؟ این فرانک نوریس است که همه این چیزها را می‌گوید.

دعا او در ادامه اشاره می‌کند که منبر فقط یکشنبه‌ها به دست ما می‌رسد و روزنامه به سرعت فراموش می‌شود، اما رمان همیشه با ما می‌ماند. و با این حال، در مواجهه با این مسئولیت، رمان‌نویسانی هستند که اعتراف می‌کنند برای پول می‌نویسند، و من و شما طلسم و بقیه ما این را بی‌آبرو نمی‌دانیم! نوریس در ادامه نگرش خود را نسبت به کارش بیان می‌کند: من هرگز کلاهبرداری نکردم؛ من هرگز کلاه مد را از سر برنداشتم و آن را برای چند پنی نگه نداشتم. به خدا قسم، من حقیقت را به آنها گفتم. آنها آن را دوست داشتند یا کبودراهنگ نداشتند.

این چه ربطی به من داشت؟ من حقیقت را به آنها گفتم. او دکترین خود را با این جمله جادو که نو{۳۵۲}نویسنده نباید اجازه دهد ذکر هدفش با داستانش از بین برود. دعانویس کبودراهنگ من حدس می‌زنم که او متون کهن دعانویس فین حتماً شماره ملا به ناشران و منتقدان اجازه داده است که او را متقاعد کنند که در اختاپوس انرژی مثبت دعانویس این کار را انجام داده است؛ زیرا در گودال، جلد دوم از سه‌گانه‌ی پیشنهادی او، او رام‌تر و متعارف‌تر است. او سعی می‌کند ما را به یک دلال غلات و همسرش به عنوان انسان علاقه‌مند کند و او نمی‌تواند این کار را انجام دهد، زیرا انگل‌ها جالب نیستند و نمی‌توانند باشند، مگر در طنزهایی به سبک بابیت.

ما جذابیت و بزرگی حماسی اختاپوس را از دست می‌دهیم و این واقعیت که گودال دو برابر فروش داشته، ما را تسلی نمی‌دهد. دعانویس رابطه‌ی بین هدف رمان‌نویس و داستانش بسیار ساده است؛ این دو چیز یکی هستند و از رمل اهمیت یکسانی برخوردارند و رمان‌نویس باید هر دو را در هر لحظه از کارش در نظر داشته باشد. پیامد از دست دادن هر یک به یک اندازه مهلک است. رمان‌نویسی که تسلط خود را بر داستان و شخصیت‌هایی که داستان را زندگی می‌کنند از دست می‌دهد، بی‌درنگ شروع به نوشتن یک رساله یا خطبه می‌کند من که این کار را انجام داده‌ام، کافر همه چیز را در مورد آن می‌دانم.

اما از دست دادن تسلط بر هدف نیز به همان اندازه مهلک است؛ زیرا در این صورت شما گزارش‌های بی‌معنی ارائه می‌دهید و به جای یک ذهن خلاق، به یک دوربین تبدیل می‌شوید. من آماده‌ام که بارها بشنوم که نویسنده‌ی این کتاب تفاوت بین یک رساله یا موعظه جادو و یک اثر هنری را نمی‌داند. اما کسانی که این کتاب را می‌خوانند، نه برای به دست آوردن مطالبی برای تمسخر، کبودراهنگ بلکه برای یادگیری حقیقت در مورد هنر، متوجه خواهند شد که من در این کتاب فقط از هنرمندانی ستایش کرده‌ام که به اندازه‌ی کافی بزرگ و قوی بوده‌اند تا هم انگیزه‌ی تخیل و هم کنترل فکری خود را حفظ کنند.

من از ذکر گروه بزرگی از ابجد هنرمندان که شجاعانه برای آزادی و عدالت جنگیدند، اما در میان بزرگترین‌ها قرار نمی‌گیرند، دقیقاً به این دلیل که انگیزه‌ی آنها برای آموزش و موعظه با الهامشان از بین رفت، غافل شده‌ام. به همین دلیل است که نام‌هایی مانند افلاطون و سر توماس مور و فردیناند لاسال و برتا فون ساتنر و جان راسکین و والتر بسانت و چارلز کینگزلی و چارلز رید و رابرت بوکانان و جان دیویدسون و ریچارد وایتینگ و فرانسیس آدامز و دعا هریت بیچر استو و ادوارد بلامی را از قلم انداخته‌اید. دعانویس کبودراهنگ فصل ششم آمریکاییِ از مد افتاده دیوید گراهام فیلیپس تصویر جالبی مقدس از قدرت نقد بورژوازی در سرکوب و نابودی نویسندگانی که ایدئولوژی آن را تهدید می‌کنند، ارائه دعانویس فارغان می‌دهد.

دعانویس لافت او به طور قطع بزرگترین رمان‌نویس دوره‌ای بود که در فرشته آن می‌نوشت، شخصیتی جادو تنومند و پرانرژی که با چشمان خود به دنیای اطرافش می‌نگریست و واقعاً حرفی برای گفتن داشت. او به پای ده‌ها رمان‌نویس تقلیدی که در ده سال اول قرن به عنوان بزرگ تحسین می‌شدند، می‌رسید. اما فیلیپس یک مرد کثیف، یک پیامبر و یک طنزپرداز بود؛ بنابراین منتقدان از او حمایت می‌کردند و از زمان مرگش دعا او را فراموش کرده‌اند. هیچ زندگینامه‌ای منتشر نشده است و نسل جدید باید کشف کند که او بزرگترین اثر داستانی آمریکایی زمان علوم غریبه خود را نوشته است. فیلیپس یازده سال از من بزرگتر بود، اما ما با هم وارد فرشتگان عرصه ادبی رمال شدیم و من هر از گاهی او را در نیویورک ملاقات می‌کردم.

فکر می‌کنم که او را اذیت می‌کردم؛ او در تعریف و تمجید از اجنه غیر مسلمان کتاب‌های من سخاوتمند بود، اما این مرا راضی نمی‌کرد می‌خواستم از او یک سوسیالیست بسازم، و او این کار طلسم را نمی‌کرد! او یک آمریکایی اصیل و قدیمی بود، کفش‌های نوک‌تیز و کراوات می‌پوشید. منظورم این نیست که هرگز او را با آن لباس دیده‌ام، بلکه دیدگاهش نسبت به جامعه بشری از آن دوره گرفته شده بود. او از غرب میانه می‌آمد و به دموکراسی ساده و شهر کوچکی که در آنجا می‌شناخت اعتقاد داشت. کبودراهنگ مردی عاقل، نسخ خطی از هر نوع تظاهر دعانویس و ریزه‌کاری اجتماعی متنفر بود.

مانند یک آمریکایی خوب، به پول و دعانویس قدرت پول احترام می‌گذاشت، اما می‌خواست افرادی که این قدرت را دعانویس داشتند مانند انسان‌های جادو سیاه دعاگر عاقل رفتار کنند، و او دعانویس کبودراهنگ خشمگین بود زیرا آنها به “ظاهرسازی” روی می‌آوردند و پیشخدمت‌های انگلیسی و پنج خدمتکار را با لباس مبدل استخدام می‌کردند. او این را به ویژه به گردن زنان می‌انداخت. او از زنِ انگلیِ مدرن متنفر بود، تا جایی که حدود بیست جادو سیاه جلد کتاب، تمام جنبه‌های حماقت و پوچی او را آشکار پیشینه تاریخی می‌کرد. او بود که مردان را به تباهی می‌کشاند، او باعث فساد حکومت و طغیان عمومی طمع می‌شد، تا بتواند جوراب‌های ابریشمی و جواهرات و خدمتکاران را داشته باشد.

تاثیر طلسم در شهر کبودراهنگ

او مشاغل آشپزی و خیاطی و خانه‌داری می‌کرد، بدون اینکه دعا هرگز زحمت یادگیری انجام کارآمد این کارها را به خود داده باشد. حالا او حتی نمی‌توانست شغل احمقانه‌ی اجتماعی‌اش را انجام دهد؛ نمی‌توانست خانه‌ی یک مرد ثروتمند را اداره کند و همدمی باهوش باشد، نمی‌توانست فرزندان سالمی به دنیا بیاورد، دعا نویسی یا آنها را طوری تربیت کند که چیزی جز طفره‌رو نباشند. فرشتگان افراد درست و حسابی از فیلیپس شوکه می‌شدند، چون خیلی رک و صریح صحبت می‌کرد و افراد سخت‌گیر او را زمخت می‌دانستند. در واقع، او مردی با قلبی مهربان و تزکیه نفس واقعی بود که به عنوان یک اصل، جنبه‌ای از عقل سلیم خشن را به نمایش می‌گذاشت.

به نظر فرشتگان می‌رسد او به خوانندگانش می‌گوید: همه ما پول می‌خواهیم، ​​همه تنوع در شیوه‌های طلسم در فرهنگ‌های مختلف وجود دارد ما راحتی را دوست داریم، همه ما موجودات خودخواهی هستیم. به خصوص توسل شما زنان تظاهرهای شیطانی احمقانه‌ای می‌کنید، می‌دانید که باید نگه داشته شوید و مردی را ترجیح می‌دهید که خودرأی و مسلط باشد، مردی جنگجو. بنابراین طلسم او ماجراهای شیک جاشوا کریگ را ضبط کرد و بسیاری از خانم‌های خوب را آزرده خاطر کرد. بنابراین در طلسم همسران قدیمی برای جدید او این ایده عقل سلیم را موعظه می‌کند که اگر زنی تنبل و هرزه باشد و از کار کردن در شغل خود به عنوان همسر امتناع ورزد، شوهرش حق دارد از شر او خلاص شود و با زنی جوان و جذاب ازدواج کند.

در قلب گرسنه او به مثلث ابدی می‌پردازد و شوهری را نشان می‌دهد که همسر خطاکارش را می‌بخشد دعانویس کبودراهنگ که ممکن است فکر کنید یک آموزه مسیحی خوب است، اما در تضاد با تصورات فانتزی از کینه‌توزی جنسی است. در داستان شوهر او همسری را به تصویر می‌کشد.