دعانویس سرعین

صدق می‌کند تا زمانی که مردم به چاپ آنها در کتاب‌ها روی آورند، و پس از آن، اشکال فانتزی به خود می‌گیرند، که فقط برای افرادی قابل درک است که جز بازی با دعا چیزهای فانتزی، هیچ کاری با دعانویس سرعین زمان خود ندارند. با شروع از اشکال هنری ابتدایی، می‌توان هنرها را در یک مقیاس صعودی از گرانی مرتب کرد و نشان داد که دقیقاً متناسب با هزینه یک شیاطین محصول هنری، روحیه اشرافی آن و خدمت به آرمان‌های طبقه حاکم مقدس است. از بین تمام اشکال هنری که تاکنون ابداع شده‌اند، گران‌ترین سرانه، به اصطلاح اپرای بزرگ است. جادوگر این شکوه باید از قبل توسط نعل اسب الماس تضمین شود، و در نتیجه هرگز چیزی به عنوان یک اپرای بزرگ پرولتری وجود نداشته است اگر حلقه نیبلونگ را استثنا کنیم، که کافران چنان به طور مؤثری در قالب یک داستان پریان پنهان شده بود.

دعانویس : شاو نتوانسته پیام آتشین آن را رمزگشایی کند. سال‌ها پیش با یکی از بزرگان صنعت و چهره‌های برجسته سیاسی نیویورک صحبت می‌کردم. از فساد قضات صحبت کردم و او با لبخندی حرفم را رد کرد. قضات ما خریده نمی‌شوند؛ آنها انتخاب می‌شوند. و دقیقاً همین اتفاق برای هنرمندان شناخته‌شده و شیطانی موفق ما نیز افتاده است؛ آنها مردانی بوده‌اند که غریزه‌شان به طبقات حاکم احترام می‌گذاشته و با خوشحالی و آزادی به اربابان خود خدمت کرده‌اند. اگر این کار را نمی‌کردند، تاوان آن را با زندگی در کشمکش و تبعید می‌پرداختند. اگر فقیر و بی‌دوست بودند، حتی از قدردانی آیندگان نیز برخوردار نبودند، رمل زیرا فرزندان رویایی‌شان پیش از تولد از دنیا رفتند و به همراه والدینشان در گورهای ناشناس دفن شدند.

دعانویس سرعین

شاید میلتونی خاموش و بی‌آبرو در اینجا آرمیده باشد. وظیفه ما این دعانویس خواهد بود که دوره‌های بزرگ هنری را یکی پس از دیگری مطالعه کنیم، هنرمندان برجسته را بررسی کنیم و نشان دهیم که آنها چه بودند، چه باورهایی داشتند، چگونه امرار معاش می‌کردند و برای کسانی که به آنها پول می‌دادند چه می‌کردند. خواهیم دید که آنها در همه نماز خواندن جا اعضای گروه خود بودند و علایق و تعصبات، نفرت‌ها و ترس‌ها را آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند با هم به اشتراک می‌گذاشتند.{۱۸} حسادت‌ها و عشق‌ها و تحسین‌های آن گروه. دعانویس سرعین ما آنها را در معرض تمام استرس‌ها و فشارهای اجتماعی زمانه خواهیم یافت و با شور و شوق در نبردهای طبقه خود می‌جنگیم.

زیرا زندگی هرگز امری ایستا نیست، همیشه در حال تغییر است، همیشه قربانیان خود را در فرشتگان معرض خطرات جدید قرار می‌دهد و آنها را به تلاش‌های جدید وادار می‌کند. یا طبقه حاکم توسط حملات دشمنان خارجی تهدید می‌شود، یا طبقه جدیدی در درون جامعه ظهور می‌کند. در کافران زمان‌های نظم و رفاه داخلی، تجمل و بیکاری، انحطاط قبیله فرا می‌رسد؛ جادو انواع و اقسام نوآوری‌ها بزرگان را شگفت‌زده می‌کند مدرنیست‌ها اعتقادات قدیمی را تضعیف می‌کنند و افراد بی‌عرضه رذایل مردان را می‌پذیرند. چنین شرارت‌هایی باید اصلاح شوند؛ چنین دشمنان قبیله‌ای باید سرکوب شوند؛ و در جریان این زحمات، چه شانسی وجود دارد که طبقات اعمال صالح حاکم از قدرتمندترین سلاح خود، یعنی هنر، استفاده نکنند؟ به هیچ وجه شانسی وجود ندارد.

اربابان اوگی از او کمک خواهند گرفت؛ وگرنه او به میل خود عمل خواهد کرد او جنگ صلیبی را رهبری خواهد کرد، ستایش شیوه‌های قدیمی را می‌سراید، قهرمانان اجدادی، مقدسین و پدران طلسم بنیانگذار را “ایده‌آل” می‌کند و سرهای کوتاه شده‌ی بالزنان را به سخره می‌گیرد. منتقدان به حمایت اوگی خواهند شتافت و او را به عنوان مسح شده‌ی خداوند، خالق شاهکارها، باوقار، متین و در جاودانگی ایمن، ستایش خواهند کرد. دعانویس سرعین منتقدان تأکید خواهند کرد که این هنر است، این شیطانی هنر واقعی، اصیل و اصیل است؛ در حالی که در جایی در بیابان، گرگی تنها و سرکش و خاکستری زوزه می‌کشد، به هر آنچه در زندگی زیبا و جادو سیاه مقدس است حمله می‌کند و می‌خواهد آن را ببلعد و زوزه کشیدن این گرگ هنر نیست، بلکه تبلیغاتی پست و بی‌ارزش است.

منتقدان مطمئن هستند که این تصمیم صرفاً مسئله‌ای زیبایی‌شناختی است؛ و ما طلسم پاسخ می‌دهیم که این صرفاً مسئله‌ای مربوط به اعتبار طبقاتی طلسم نویس است. آنها مطمئن هستند که معیارهای هنری ابدی هستند؛ و ما پاسخ می‌دهیم که آنها توسط بادهای سیاست به این سو و آن سو می‌روند. طبقات اجتماعی مبارزه می‌کنند؛ برخی می‌بازند و شکوهشان محو می‌شود، هنرهایشان رو به زوال می‌رود؛ برخی دیگر پیروز می‌شوند و مطابق منافع خود، فرشتگان معیارهای جدیدی تعیین می‌کنند. تنها عوامل دائمی، نیازهای دائمی بشریت، برای عدالت، برادری، خرد هستند؛ دعا نویس و هنرها تا جایی که در خدمت چنین آرمان‌هایی باشند، طلسم شانس جاودانگی دارند.{۱۹} فصل ششم کودکی مصنوعی خواننده‌ای که با باورهای هنری رایج در جهان موافق است، کاملاً مطمئن خواهد بود که ایده‌های مطرح‌شده در اینجا خیالی و پوچ هستند.

در میان کسانی که با این نظر مخالفند، یکی از دوستان من، شاعری بسیار بزرگ، با صبر و حوصله در حال خواندن نسخه خطی و رنج کشیدن است، هم برای خودش و هم برای همه شاعرانی که از او پیروی خواهند کرد. او می‌نویسد: چیزی به نام لذت بردن طلسمات از آنچه ما خوشحالیم آن را دعانویس بران علیا زیبایی خالص بنامیم، جادو سیاه وجود دارد و باید وجود داشته باشد. و باز هم: شما باید یا باور داشته باشید که ما حق بازی داریم، که در این صورت شاعری که متون کهن موعظه نمی‌کند، موجه است، یا برعکس، با نتیجه‌ی منطقی آن که مسابقه‌ای از هیولاهای علمی جدی در راه است، باور داشته باشید.

نمی‌خواهم با روش آسان حذف هر چیزی که کمکی به من نمی‌کند، استدلالی به دست آورم؛ بنابراین، ادعاهای این دوست را می‌پذیرم. فرشتگان آشکارا عنصر بازی برای همه هنرها ضروری است؛ این همان چیزی است که هنر را از سایر اشکال بیان، مقاله‌ها، خطبه‌ها، سخنرانی‌ها، نمایش‌های ریاضی متمایز می‌کند. دعانویس سرعین اگر ما بر این عنصر بازی تأکید نمی‌کنیم، به دلیل موکل جن عدم درک تفاوت بین یک اثر هنری و یک مقاله، یک خطبه، یک سخنرانی یا یک نمایش ریاضی نیست؛ بلکه صرفاً به این دلیل است که عنصر بازی در هنر توسط همه شناخته شده است، به استثنای عنصر تفکر و هدف عقلانی که به همان اندازه ضروری است.

بگذارید بپرسیم: بازی چیست؟ پاسخ این است: بازی تدبیر طبیعت است که به وسیله آن جوانان خود را برای واقعیت آموزش می‌دهند. دو توله سگ که وانمود می‌کنند گلوی یکدیگر را گاز می‌گیرند، یاد می‌گیرند که بدون پاره شدن گلویشان در این فرآیند، بجنگند. بنابراین همه موجودات جوان توانایی‌های خود را توسعه می‌دهند؛ و این عملکرد به محصولات هنری مدرن منتقل می‌شود. از شماره ملا بسیاری از رمان‌های جدید، بدون اینکه خطر آزمایش مرگبار را به جان بخرم، می‌توانم یاد علوم غریبه بگیرم که اگر اجازه دهم جانور وحشی شهوت گلویم را بگیرد، چه اتفاقی ذکر برایم خواهد افتاد. بیایید یک اصل دیگر داشته باشیم تا در تحلیل خود راهنمای ما باشد: هنر، بازی است و هدف آن پرورش استعدادهای دعانویس انسانی و آزمایش امکانات ارواح زندگی است.

اما به این تمایز توجه کنید. دو توله عبادت کردن سگ، که به سمت … می‌پرند{۲۰}گلوی یکدیگر را می‌فشارند و طفره می‌روند، در مورد کاری که انجام می‌دهند تعقل نمی‌کنند؛ آنها دعانویس سرعین توسط غریزه هدایت می‌شوند. اما یک رمان‌نویس مدرن می‌داند چه می‌کند؛ او در مورد زندگی افکار منظمی می‌اندیشد و آن را آگاهانه ثبت می‌کند. بنابراین ما یک اصل دوم داریم: هنر تا جایی که غریزی باشد، بازی است؛ وقتی بالغ و آگاهانه شود، دعانویس قزوین تبلیغ است. بدیهی است که هنر هرگز دعانویس نمی‌تواند کاملاً بازی باشد، زیرا هیچ انسانی کاملاً غریزی دعا نویسی نیست؛ و همچنین نمی‌تواند کاملاً تبلیغ باشد اگر قرار است هنر باقی بماند، باید شکل بازی را حفظ کند.

دعانویس هشجین علاوه بر این، جادو سیاه عنصر بازی باید واقعی باشد، نه صرفاً یک فریب؛ اثر باید چنان ماهرانه زندگی را بازنمایی کند که بتوانیم وانمود کافر کنیم آن را واقعیت می‌دانیم. ویلکی کالینز فرمول موفقیت خود را به عنوان یک نویسنده داستان ارائه داد: آنها را بخندان، به گریه دعانویس بینداز، به انتظار وادار کن. به عبارت دیگر، آنها را وادار به انجام کاری کن که اگر در زندگی واقعی شرکت می‌کردند، مجبور به انجام آن بودند. این تنها عنصر ضروری است: هنرمند، با هر ترفندی، باید ما را متقاعد کند که این یک ترفند نیست، بلکه واقعیت است. عملکرد بازی در بزرگسالان به همزاد طور کامل در کتاب دکتر پاتریک، روانشناسی آرامش، مورد مطالعه قرار گرفته است.

عبادت کردن در شهر سرعین

ما انسان‌ها به تازگی لوب‌های ممکن است در نسخه‌های بعدی، چارچوب‌های طلسم بیشتری اضافه شود بالایی مغز را توسعه داده‌ایم و نمی‌توانیم همیشه شیطان از آنها استفاده کنیم؛ لازم است گاهی اوقات به آنها اجازه استراحت نسخ خطی بدهیم و در مراکز پایین‌تر زندگی کنیم؛ به گشایش عبارت دیگر، به دوران کودکی برگردیم و بازی کنیم. به شیاطین دوست دعانویس شاعرم که می‌پرسد آیا به بازی اعتقاد دارم، با اشاره به راکت تنیسم پاسخ می‌دهم. اما در مورد بزرگسالانی که همیشه بازی می‌کنند چه باید بگوییم؟ علم مدرن برای چنین افرادی نامی دارد؛ آنها را کودن می‌نامد. اگر شما یک هنرمند دعانویس احمق هستید که برای یک جامعه احمق اثر خلق می‌کنید، بحث با حرز شما فایده‌ای نخواهد داشت.

اما باید بپرسیم: چگونه هنر احمق‌ها اجنه غیر مسلمان به عنوان هنر واقعی و ناب مورد ستایش و دفاع قرار می‌گیرد؟ چگونه کیفیت لذت بردن بدون تفکر، که مشخصه توله سگ‌ها و فرشتگان نوزادان است، در بزرگسالان یک ویژگی عالی دعانویس سرعین تلقی می‌شود؟ در زمینه‌های صنعت و آموزش، ما آن چیز رقت‌انگیز دعانویس اربطان را می‌شناسیم، ذهن یک کودک در بدن یک مرد بالغ. چگونه چنین ذهنیت معیوبی در زمینه هنر مورد ستایش قرار می‌گیرد؟ پاسخ ابجد همان چیزی است که از من انتظار دعا نویسی خواهید داشت. طبقه‌ای وجود دارد که مالک و گرداننده‌ی جهان است و آرزو دارد همه چیز همانطور که هست باقی بماند.