دعانویس ندوشن

سنگ در انگشتر نوازنده دربار حاکم رنسانس را نمی‌دانید، پس چرا آغاز شعر برای شما جادو معنایی ندارد و انجمن براونینگ ممکن موکل جن است صد جلسه در مورد این جفت روحی موضوع بدون هیچ سر و روح صدایی برگزار کند. چنین دعانویس ندوشن نوشته‌ای صرفاً یک شوخی بد است. این یکی از اشکال مختلف انحرافات هنری طبقه مرفه است. وقتی براونینگ تصمیم می‌گیرد شعر واقعی بسراید، می‌تواند آن را به همان سادگی و خوش‌آهنگی شعر تنیسون و بسیار پرشورتر خلق کند. او یک قالب شعری جدید و جذاب، غزل نسخ خطی دراماتیک یا تک‌گویی دراماتیک، ابداع کرده است. او شخصیتی عجیب و پیچیده را که در انبارهای قدیمی پیدا کرده است، برمی‌دارد شیطان جادوگر و اجازه می‌دهد این شخصیت شروع به صحبت کند و خود را به شما آشکار کند نه صرفاً چیزهایی که می‌خواهد شما بدانید، بلکه چیزهایی که سعی دارد از شما پنهان کند و شیاطین آنها را بین سطور پنهان می‌کند.

دعانویس : بنابراین ما آقای اسلج، واسطه‌ی معنویت‌گرایی را داریم که اگر شاعر او را از خانه بیرون نکرده بود، خانم براونینگ را به دین خود دعوت می‌کرد. بنابراین ما اسقف بلوگرام، یک اسقف کاتولیک شیک‌پوش و کاملاً مدرن را داریم که هنگام صرف شراب و سیگار با یک دوست صمیمی در مورد این سوال ظریف فرشته بحث می‌کند که چگونه خود را برای خوراندن خرافات پست به مردمی که آن را می‌خواهند و بدون آن نمی‌توانند زندگی کنند، توجیه می‌کند.{۲۲۷} براونینگ می‌دانست وقتی احساساتش به اندازه کافی برانگیخته می‌شود، چگونه رک و طلسم راست باشد. او وقتی با شاعر پیر فرشتگان وردزورث و ارتدادش از آرمان آزادی سروکار داشت، همزاد رک و راست بود.

دعانویس ندوشن

هر کسی می‌تواند عنوان رهبر گمشده و سطرهای آغازین آن را درک کند. فقط برای یک مشت نقره او ما را ترک کرد، فقط برای اینکه یک روبان به کتش بچسبد. به همین ترتیب، وقتی خانواده براونینگ به ایتالیا رفتند و به مبارزه فرشتگان مردم ایتالیا علوم غریبه برای آزادی حمله کردند، همه شعرهایی را که آنها در خانه سرودند، درک کردند؛ حتی پلیس اتریش نیز آن را درک طلسم کرد، زیرا نامه‌های براونینگ را باز کردند و او را به خشم آوردند. به همین ترتیب، وقتی خانم براونینگ درگذشت جادو و برخی افراد پیشنهاد کردند که بدون اجازه شوهرش، زندگینامه او را بنویسند، نماز خواندن شوهر طلسم توانست مخالفت خود را اعلام دعانویس تفت کند.

او از پنجه‌های این افراد شرور در روده‌های من صحبت کرد و گفت که با طلسم نفسش جلوی رذالت آن پست را خواهد گرفت. براونینگ برای شاهکار خود، که سال‌های پایانی عمرش را وقف آن کرد، انتخاب عجیبی شیطانی انجام داد. این زمانی بود که دموکراسی، علیرغم فرشتگان تمام مخالفت‌های مرجعیت دانشگاهی، در حال ورود به دنیای فرهنگ بود. در هر کشوری جادو کهن شاعران و رمان‌نویسانی را خواهیم یافت که به مطالعات انسان‌شناسی، آیین‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد جای پرداختن به نیمه‌خدایان اسطوره‌ای و فاتحان رمانتیک، دعانویس ندوشن بر پرداختن به واقعیت‌های مبتذل اصرار دارند. براونینگ برای داستان خود به سراغ یک جزوه رسوایی قدیمی رفت که در یک کتابفروشی دست دوم در فلورانس برداشته بود.

او می‌توانست تکه‌ای از یک روزنامه هرست دعاگر را از جوی آب بردارد، زیرا در آن به یک داستان قتل جنجالی، چیزی که جنایت ناشی از شور و انرژی مثبت اشتیاق نامیده می‌شود، پرداخته شده بود. تاجری مسن در رم همسرش را به قتل رسانده بود و در دادگاه خود ثابت کرد که او با یک کشیش جوان فرار کرده است. کشیش معتقد بود که این فرار، یک فرار پاکدامنانه بوده است. کافران او سعی داشت دختر را از ظلم شوهرش نجات دهد. براونینگ، در روایت داستان، از شیوه‌ی فوق مدرنِ محفل عمومی استفاده می‌کند: همه طرف‌ها باید حق اظهار نظر داشته باشند.

در حلقه و کتاب شما نه روایت طولانی دعانویس از وقایع یکسان را می‌خوانید. شما دعا صدای نیمی از روم را می‌شنوید که طرف شوهر را می‌گیرد؛ سپس صدای نیمه‌ی دیگر روم را می‌شنوید اعمال صالح که طرف زن را می‌گیرد. صدای شوهر، زن، کشیش جوان، ارواح وکلای هر طرف و پاپ را می‌شنوید که قضاوت می‌کنند. وقتی به پایان داستان می‌رسید{۲۲۸}با دعا تمام این خواندن‌ها، درس‌های مهم زیادی آموخته‌اید: آموخته‌اید کافر که زندگی چیز پیچیده‌ای است و رسیدن به حقیقت بسیار دشوار؛ آموخته‌اید که خیر و شر در کنار هم در قلب انسان زندگی می‌کنند؛ آموخته‌اید که خودتان فکر کنید و هر چیزی را که می‌شنوید باور نکنید؛ و در نهایت، آموخته‌اید که پست‌ترین رویدادهای انسانی، پتانسیل تبدیل شدن به یک شاهکار ادبی را دارند که فقط به یک نابغه نیاز دارد تا به قلب افراد درگیر نفوذ کند!

دعانویس ندوشن بدبینی رسمی در دوران جوانی این نویسنده، زمانی که برای امرار معاش در نیویورک تلاش می‌کرد، مجله‌ای به نام ایندیپندنت وجود داشت که پذیرای ایده‌های جدید بود. سردبیر ادبی آن پل المر مور بود و او به من فرصتی داد تا برایش نقد کتاب بنویسم و سپس، افسوس! تصمیم گرفت افراد دیگری را پیدا کند که نوشته‌هایشان را ترجیح می‌داد. آقای مور به یک منتقد تبدیل شد و نمی‌دانم چند جلد از آنچه مقالات شلبرن می‌نامد، منتشر کرده است. تا چند سال پیش، وقتی پروفسور شرمن دعانویس مجومرد ظاهر شد، من می‌گفتم که مور تنها محافظه‌کار ادبی در آمریکا بود که از نظر فکری قابل تحقیر نبود؛ کافر تنها مردی که دانش را با یک دیدگاه کاملاً قطعی و منسجم، بدون احساسات‌گرایی و بدون هیچ بخش‌بندی غیرقابل طلسم نفوذ در مغزش ترکیب می‌کرد.

در جلد سوم مقالات شلبرن، آقای مور مقاله‌ای در مورد دون ژوان اثر بایرون دارد. وقتی به این فکر می‌کنم متون کهن که آقای مور با چه تحقیری از این پیشنهاد دعا استقبال می‌کند که باید آثار یک نویسنده مدرن به عامیانه، هرزه و محبوبی بایرون را بخواند، لبخند می‌زنم! اما دون ژوان صد سال پیش نوشته شده است؛ بنابراین یک اثر کلاسیک است و آقای مور از نویسنده آن به تعویذ عنوان آخرین نفر از بدبینان بزرگ، کسی که هوش تشخیص پوچی زندگی انسان و شجاعت بیان صریح نتیجه‌گیری‌های خود را داشت، استقبال می‌کند. آقای مور توضیح می‌دهد که اوضاع کافران از زمان بایرون تغییر کرده دعانویس سیمینه است.

دعانویس ندوشن ما که به کمال امید جهان نزدیک شده‌ایم، می‌دانیم که شادی و صلح و تحقق آرزوها در شرف استقرار و … هستند. برای همیشه بیشتر به سرنوشت بشر فکر کن. بهتر است توضیح دهم که این طعنه از جانب آقای مور است. او از فرشتگان این بابت آزرده خاطر است که دانشمندان مدرن گمان کرده‌اند که مشکلات بشر قابل حل است. او آنقدر آزرده خاطر است که مقاله خود درباره بایرون را به مجموعه‌ای از تمسخرها علیه نظام جدید خوش‌بینی رسمی تبدیل می‌کند. برای مثال، این نوع چیزها: سال آینده، یا سال بعد، نوعی اختراع الهی از راه خواهد رسید که ثابت خواهد کرد این مالیخولیای شاعران تنها جهل کودکانه از سرنوشت والای انسان بوده است؛ کشف عنصری جدید و شگفت‌انگیزتر از رادیوم، اندیشه‌های کهن بر ناتوانی بشر را به موضوعی خنده‌دار و حیرت‌آور تبدیل خواهد کرد؛ پذیرش برادری بزرگ‌تر نژاد، تمام اشک‌ها را پاک خواهد کرد و رویای زیبای بهشت،

واقعیتی و دارایی ابدی، را بر زمین فرود خواهد آورد؛ نوعی فلسفه جدید روح، اشعار قدیمیِ ستیزه‌جویی را به افسانه‌های بی‌معنی، کهنه و بی‌فایده تبدیل خواهد کرد. معنای این نگرش کینه‌توزانه و زهرآگین نسبت به ایده امیدی دعانویس ندوشن برای بشریت چیست؟ ما بارها و بارها آن را در میان شاعران و منتقدان رژیم باستان چیزی که می‌توانیم آن را نظام قدیمی بدبینی رسمی بنامیم خواهیم اعمال مربوط به جادو دید. قبلاً برایم گیج‌کننده بود که دانشمندان و متفکران باید کافران آنقدر بدخواه و منحرف باشند که پیشینه تاریخی از زیر پا گذاشتن آرمان‌های انسانی لذت ببرند؛ اما پس فرشتگان از سال‌ها تأمل، فکر می‌کنم آن را می‌فهمم.

ندوشن این آقایان مهمانان ضیافتی هستند که با دیدن تأخیر بیش از حد غذا و ناامیدی از هر چیز بهتری، شکم‌های خود را با پوسته و کاه پر کرده‌اند. و اکنون، وقتی سیر عبادت کردن شده‌اند مقدس و دیگر نمی‌توانند غذا بخورند، می‌بینند که غذای خوب به سفره می‌آید! برای یک انسان باستانی، بدبین بودن امری کاملاً طبیعی بود. او جهان را مکانی مملو از ظلم کورکورانه، میدان نبرد نیروهایی که نمی‌فهمید، می‌دید؛ و چه تضمینی می‌توانست داشته باشد که عقل ضعیف انسان هرگز این غول‌ها را رام کند؟ بنابراین او برای خود فلسفه‌ای از تسلیم شدید و هنری از ناامیدی زیبا اما غم‌انگیز ساخت.

تاثیر طلسم در شهر ندوشن

محققان و دوستداران چیزهای قدیمی، خود و شهرت خود را با این عزت‌ها و کناره‌گیری‌های باستانی، این سید و حاجی غم‌های لطیف و تأثیرگذار، یکی دانسته‌اند؛ و چگونه می‌توانند خشم خود را ابراز کنند وقتی جوانی شیطانی طلسمات مغرور ظهور می‌کند و مسئولیت زندگی را بر عهده می‌گیرد، طاعون و قحطی، فقر، جنگ، کافر جنایت و شاید در نهایت، حتی پیری و مرگ را از بین می‌برد؟{۲۳۰} همه اینها مقدمه‌ای است برای معرفی شاعر ویکتوریایی دیگری؛ کسی که در جوانی عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد و هنوز هم محبت بی‌دریغ مرا حفظ می‌کند. من متیو آرنولد را به عنوان نمونه کامل نگرش کلاسیک این محتوا ممکن است با تحقیقات بیشتر در طول زمان تکامل یابد.

به زندگی انتخاب می‌کنم؛ یعنی تسلیم، همزمان رقت‌انگیز و قهرمانانه، در برابر سرنوشت رقت‌انگیز بشر بر روی زمین. به بهترین شکل به او گوش دهید: آه، عشق، بیا صادق باشیم برای یکدیگر! برای جهانی دعانویس ندوشن که به نظر می‌رسد تا همچون سرزمینی رویایی پیش رویمان قرار گیرد، خیلی متنوع، خیلی زیبا، خیلی جدید، در واقع شیاطین نه شادی دارد، نه عشق، نه نور، نه یقین، نه آرامش، و نه یاری برای درد؛ و ما اینجا هستیم، گویی در دشتی تاریک غرق در علوم غریبه هشدارهای مبهمِ مبارزه و گریز، جایی که ارتش‌های نادان شبانه با هم درگیر می‌شوند. نویسنده‌ی این سطور پسر معلمی بزرگ بود و بنابراین پولی نداشت.